|
|
![]() |
|||||
|
|
|
നിരാസങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട തടവുമുറിയിലേക്ക് ഇടക്ക് നീ കടന്നു വരാറുണ്ട്. നിന്റെ വെളുത്ത മുടിശീലകൊണ്ട് റോസാപ്പൂവുണ്ടാക്കി എനിക്ക് തരാറുണ്ട്. നിന്റെ ചുവന്ന മൂക്കുത്തിക്കല്ലില് വിയര്പ്പു് പൊടിയും വരെ നമ്മള് വാതോരാതെ സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ഓര്മ്മയുടെ മള്ബറിയിലകള് കരിഞ്ഞുപോയ ഹൃദയത്തില് നീയൊരു പട്ടുനൂല്പ്പുഴു പോലെ ഇഴഞ്ഞു നടക്കാറുണ്ട്. സ്വപ്നങ്ങളുടെ അധിനിവേശങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറയാന് നമുക്കു മഴയുടെ പര്യായങ്ങള് ആവശ്യമില്ല. സ്നേഹത്തിന്റെ നാനാര്ത്ഥങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറയാന് നമുക്കിനി വാക്കുകള് കടമെടുക്കണ്ട. നമുക്കു പരസ്പരം വായിച്ചു തീര്ക്കാന് വാക്കുകള് ആവശ്യമില്ലല്ലോ... എങ്കിലും, ചുവന്ന കല്ലിന്റെ മൂക്കൂത്തിയിട്ട പെണ്കുട്ടീ
ഡോ. രണ്ജി. പി. ആനന്ദ്, പാലക്കാട്
|