ആത്മകഥകള്‍ പറയുന്നത്

എഴുത്തുകാര്‍ അവരുടെ ആത്മാംശങ്ങളെ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതില്‍ നിന്നു

രക്ഷപ്പെടുമ്പോഴാണ് നല്ല സൃഷ്ടികള്‍ ഉണ്ടാവുക എന്ന് ടി എസ്

എലിയറ്റ്. എന്നാല്‍ ഇതിനോട് ബോര്‍ഹസ് യോജിച്ചില്ല,

കാടിനുള്ളിലെ നിധി പോലെ എല്ലാ രചനകളിലും എഴുതുന്നയാളിന്റെ

ആത്മാംശം കുടിയിരിക്കുമെന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതി. എല്ലാവര്‍ക്കും

എഴുതാന്‍ ഒരു കഥയുണ്ട് അതു സ്വന്തം കഥ തന്നെയാണ്..
ഇന്നിപ്പോള്‍ മലയാളത്തില്‍ ആത്മകഥകള്‍ വല്ലാതെ

വര്‍ദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് സംശയം. ഇ എം എസ്സിന്റെ ആത്മകഥയും,

ചെറുകാടിന്റെ ജീവിതപ്പാതയും, സി കേശവന്റെ ജീവിതസമരവും

ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ‘എന്റെ കഥ‘ ഒരു

സാഹിത്യ വിസ്മയമാണ്. കരുണാകരനും നയനാരും അല്‍‌ഫോണ്‍സ്

കണ്ണന്താനവും ബാബു പോളും സ്വന്തം കഥകളെഴുതി..അവ

അധികാരത്തിന്റെ അകത്തളങ്ങള്‍ കാട്ടിത്തന്നപ്പോള്‍

പൊക്കുടേട്ടന്റെയും നളിനി ജമീലയുടെയും കഥകള്‍ പിന്നാമ്പുറ

ജീവിതം കാട്ടിതന്നു. ജാനുവിന്റേത് തളരാത്ത സമരവീര്യത്തിന്റെയും

രാമചന്ദ്രന്‍ നായരുടേത് കുറ്റബോധത്തിന്റെയും വിനയയുടെത് സ്ത്രീ

വിവേചനത്തിന്റെയും പുതിയ കൈനിലകള്‍ തുറന്നു തന്നു...
കെ പി അപ്പന്‍.. പ്രസംഗത്തിനു പോവുകയില്ല തുടങ്ങിയ

വിപ്ലവകരമായ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുത്തിട്ടുള്ള നിരൂപകനാണ്. ഒരുപാടു

പേരുടെ മാര്‍ഗദര്‍ശിയാണ്. വായനയുടെയും മനനത്തിന്റെയും ഭാരം

മുഴുവന്‍ ചലനങ്ങളിലും വാക്കിലും വഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയാണ്.

പലതുകൊണ്ടും വഴിമാറിനടക്കുന്ന വ്യക്തി. ചിന്തയുടെ സൌന്ദര്യമുള്ള

ഭാഷയിലെഴുതുന്ന മാഷിന്റെ എഴുത്തുമുഴുവന്‍ ഒരു

ആത്മഭാഷണമാണെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ തെറ്റാവുകയില്ല. ഡയറി എഴുതും

പോലെയോ സ്വകാര്യമായി സംസാരിക്കും പോലെയോ ആണ്

അദ്ദേഹം എഴുതുക... ഇന്നലെകളിലെ അന്വേഷണ

പരീക്ഷണങ്ങളിലും വിവേകശാലിയായ വായനക്കാരാ.. എന്ന

കൃതിയിലും അദ്ദേഹം ആത്മകഥകള്‍ എഴുതി.. ആത്മകഥാസ്പര്‍ശമുള്ള

ലേഖനങ്ങള്‍ കാലികങ്ങളിലെഴുതി.. ഇപ്പോഴിതാ അദ്ദേഹം വീണ്ടും

ആത്മകഥയെഴുതുന്നു മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില്‍...
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ കൊച്ചുമലയാളത്തില്‍, അതും വ്യക്തി ആരാധന

തീരെ കുറഞ്ഞൊരു സമൂഹത്തില്‍ ആത്മകഥകള്‍ക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു

ആധിക്യം...?