തര്‍ജ്ജനി

പി.ജെ.ജെ.ആന്റണി

വെബ്:www.periyartmc.com.

Visit Home Page ...

ലേഖനം

ബഷീറില്‍ നിന്നും ബഷീറിലേക്ക്‌ സഞ്ചരിക്കുന്ന മലയാളകഥ

കഥയെന്നത്‌ ശൂന്യതയില്‍ നിന്നും സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന മന്ത്രവസ്തു അല്ല. അത്‌ തികച്ചും ഭൌതികമായ ഒരു ഭാഷോല്പന്നമാണ്‌. വ്യക്തിപ്രതിഭയിലുടെയാണ്‌ അത്‌ രൂപപ്പെടുന്നതെങ്കിലും സാമൂഹികമായ കാലാവസ്ഥ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഉറവകളില്‍ നിന്നുമാണ്‌ എഴുത്തുകാരന്‍ തന്റെ ഉപകരണങ്ങളും അസംസ്കൃതവസ്തുക്കളും സമാഹരിക്കുന്നതും വ്യക്തിനിഷ്ഠമായി പരുവപ്പെടുത്തുന്നതും. എഴുതാനുള്ള പ്രേരണ സര്‍ഗ്ഗാത്മകതയാണ്‌. സര്‍ഗ്ഗാത്മകതയെന്നത്‌ ചുറ്റുപാടുകളോടുള്ള അസംതൃപ്തിയും ഭവിഷ്യോന്മുഖമായി ചുറ്റുപാടുകളെ സ്വാധീനിക്കാനും പുന:ക്രമീകരിക്കാനുമുള്ള മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവികവാസനകളുമള്ളാതെ മറ്റൊന്നല്ല. കലഹവും കലാപവാസനയും എഴുത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകങ്ങളാകുന്നതിന്റെ കാരണവും ഇതുതന്നെയാണ്‌. എഴുത്തുകാരന്റെ ആഭ്യന്തരവ്യക്തിത്വമാണ്‌ അയാളുടെ കലയെ അന്തിമമായി നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നതെങ്കിലും അതിനുള്ളിലെ സാമൂഹികഘടകങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും ഓരങ്ങളിലേക്ക്‌ തഴയപ്പെടുന്നില്ല. അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും എഴുത്ത്‌ സാമുഹികപരിണാമത്തിന്റെ ബീജമോ ബീജവാഹികളോ ആകുന്നത്‌ അങ്ങിനെയാണ്‌. ഐക്യകേരളത്തിന്റെ ഇരട്ടിയിലധികം പ്രായമുള്ള മലയാള കഥാസാഹിത്യത്തിലെ ലക്ഷണമൊത്ത ആദ്യകഥയായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്ന 'വാസനാവികൃതി' വേങ്ങയില്‍ കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായനാര്‍ എഴുതി വിദ്യാവിനോദിനി മാസികയില്‍ പ്രസിദ്ധം ചെയ്യുന്നത്‌ 89 ല്‍ ആണ്‌.

കേരളം രൂപംകൊള്ളുമ്പോള്‍ മലയാള കഥയില്‍ തകഴി, ബഷീര്‍, പൊന്‍കുന്നം വര്‍ക്കി, കേശവദേവ്‌ തുടങ്ങിയവരിലൂടെ പുഷ്ക്കലമായ യഥാതഥസങ്കേതം ഉച്ചകത്തുന്ന കാലമായിരുന്നു. തകഴിയുടെ 'വെള്ളപ്പൊക്കത്തില്‍', വര്‍ക്കിയുടെ 'ശബ്ദിക്കുന്ന കലപ്പ' ബഷീറിന്റെ 'ജന്മദിനം' തുടങ്ങിയ കഥകള്‍ യഥാതഥസങ്കേതത്തെ പരുവപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്‌ സാമൂഹ്യയാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിനപ്പുറമുള്ള മറ്റുചിലതിനെക്കൂടി കഥയിലേക്ക്‌ കടത്തിക്കൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ തുടങ്ങിവച്ചിരുന്നു. ഇന്ന്‌ യാഥാസ്ഥിതിക മാര്‍ക്സിസമെന്ന്‌ വ്യവഹരിക്കപ്പെടുന്നതിനോട്‌ ചേര്‍ന്നുള്ള സാഹിത്യപാഠങ്ങളെ ദിശാമാറ്റം കൂടാതെ തന്നെ അതിലംഘിക്കാനുള്ള എഴുത്തിന്റെ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഉദ്യമമായിരുന്നു ഇത്‌. ദരിദ്രന്‍/സമ്പന്നന്‍, തൊഴിലാളി/മുതലാളി തുടങ്ങിയ പതിവ്‌ ദ്വന്ദങ്ങളെ വശങ്ങളിലേക്ക്‌ നീക്കിക്കൊണ്ട്‌ പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും ജന്തുക്കളും തമ്മിലുള്ള പാരസ്പര്യത്തെയാണ്‌ തകഴി 'വെള്ളപ്പൊക്കത്തില്‍' എന്ന കഥയില്‍ എഴുതുന്നത്‌. അതിനോടകം ചെടിപ്പുണ്ടാക്കാന്‍ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്ന സ്വന്തം കഥാക്കൂട്ടുകളെ അതിവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തകഴി ഇതിലൂടെ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ബഷീര്‍ തുടക്കം മുതല്‍ സാമൂഹ്യപരതയുടെ കേവലവും സാര്‍വലൌകീകവുമായ മാനങ്ങളില്‍ ഊന്നുന്ന ഒരെഴുത്തുകാരനായിരുന്നു. ആധുനികോത്തരമെന്ന്‌ സമകാലം നിര്‍ദേശിക്കുന്ന അതികഥയുടെ (മെറ്റാഫിക്ഷന്‍) സങ്കേതങ്ങള്‍ അന്നേ സ്വന്തം ആഖ്യാനകലയില്‍ ബഷീര്‍ സന്നിവേശിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഭാവിയെ ഇപ്രകാരം ആഖ്യാനകലയില്‍ സംക്ഷേപിക്കാനുള്ള ദീര്‍ഘദര്‍ശിത്വമാണ്‌ സ്വന്തം ക്രിയാകാലത്തിന്റെ വിഹ്വലതകളെ വരുംകാലത്തിന്റെ ലാവണ്യചമയങ്ങളില്‍ ഉരുവപ്പെടുത്താന്‍ ബഷീറിന്‌ പ്രേരണയായത്‌. ആഖ്യാനതന്ത്രത്തിന്റെ ഈ കാലാതിവര്‍ത്തിത്വമാണ്‌ വരുവാനിരിക്കുന്ന തലമുറകള്‍ക്കും ബഷീറിന്റെ കലയെ സമകാലികമാക്കുന്നത്‌. പുതുമുറക്കാരായ വിമര്‍ശകര്‍ ശബ്ദങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ രചനകള്‍ക്ക്‌ പുതുവായനകള്‍ അനായാസമായി തെളിയിച്ചെടുത്ത്‌ ബഷീറിന്‌ ആധുനികോത്തരപാഠം നിര്‍മ്മിക്കുന്നതിനുപിന്നിലും മറ്റൊന്നല്ല. സാമൂഹികപരതയുടെ ബാഹ്യവും പരുക്കനുമായ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ എഴുതുന്നതിലാണ്‌ പൊന്‍കുന്നം വര്‍ക്കി മുന്നിട്ടുനിന്നിരുന്നത്‌. എന്നാല്‍ ശബ്ദിക്കുന്ന കലപ്പയില്‍ സ്ഥൂലയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളെ കവചമാക്കിക്കൊണ്ടുതന്നെ അതിനടിയിലെ സൂക്ഷ്മയാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തെ സ്പര്‍ശിക്കാനാണ്‌ വര്‍ക്കി ഉദ്യമിക്കുന്നത്‌. അതിലദ്ദേഹം വിജയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കേസരിസ്കൂളിന്റെ അനന്തരാവകാശവുമായി എഴുതുവാന്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ ഇപ്രകാരം കേസരിയെ അതിവര്‍ത്തിക്കുന്നിടമാണ്‌ കഥയിലെ ആദ്യത്തെ വഴിമാറിച്ചവിട്ടലിന്‌ ഭൂമികയാകുന്നത്‌. സാമൂഹികയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും വ്യക്തിയുടെ ആന്തരികതയിലേക്കുള്ള മലയാളഭാവനയുടെ കന്നിച്ചുവടുകളായിരുന്നു അവ.

വ്യക്തിയുടെ ആന്തരികതയില്‍ ഊന്നിക്കൊണ്ട്‌ സാമൂഹ്യയാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മവും ലോലവുമായ തലങ്ങളെ ഇതള്‍നീര്‍ത്തുന്നതില്‍ ബഷീര്‍ തന്റെ എഴുത്തിനെ പില്ക്കാലങ്ങളില്‍ ഏറെ മുന്നോട്ട്‌ കൊണ്ടുപോയി. തകഴി, ദേവ്‌, വര്‍ക്കി തുടങ്ങിയവര്‍ക്ക്‌ അതിന്‌ കഴിഞ്ഞില്ല. മാത്രവുമല്ല, ഉള്ളടക്കത്തില്‍ വരുത്തിയ മാറ്റം ആഖ്യാനത്തില്‍ പ്രകടമാക്കാന്‍ കഴിയാഞ്ഞതുമൂലം ഭാവുകത്വപരിണാമം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലും അവര്‍ക്ക്‌ വിജയിക്കാനായില്ല. യഥാതഥ ആഖ്യാനതന്ത്രങ്ങളെ പൂര്‍ണ്ണമായി ആശ്രയിക്കാതെ തുടക്കം മുതല്‍ സ്വന്തമായി ഒരു വഴി കണ്ടെത്തിയതിനാല്‍ ബഷീറില്‍ ഈ വഴിമാറ്റം കൂടുതല്‍ സാര്‍ത്ഥകമായി. അതേ വഴിയില്‍ സഞ്ചരിച്ചവരായിരുന്നു ഉറൂബും പോഞ്ഞിക്കര റാഫിയും. ഇതില്‍ വ്യക്തിയുടെ ആന്തരികസങ്കീര്‍ണ്ണതകളെ കൂടുതല്‍ മിഴിവോടെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ രാച്ചിയമ്മ തുടങ്ങിയ കഥകളിലൂടെ ഉറൂബായിരുന്നു മുന്നില്‍ നടന്നിരുന്നത്‌. മാനസികവൃത്തികളെ രേപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ മികവുറ്റ ബോധധാരാസങ്കേതത്തെ മലയാളത്തിന്‌ പരിചയപ്പെടുത്തിയത്‌ റാഫിയായിരുന്നു. ഏതാണ്ട്‌ ഇതേ കാലയളവില്‍തന്നെയാണ്‌ ലളിതാംബിക അന്തര്‍ജനം, കെ.സരസ്വതിയമ്മ എന്നിവര്‍ മലയാളകഥയില്‍ സ്ത്രീസ്വത്വത്തെ അതിനു മുമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവിധം തനിമയോടെ ഫലപ്രദമായി എഴുതുവാന്‍ തുടങ്ങുന്നതും. എഴുത്തിലെ പെണ്‍വഴികളായി പില്ക്കാലത്ത്‌ ശ്രദ്ധേയമായ ഭാവുകത്വത്തിന്‌ ഇടം നേടിയെടുക്കാന്‍ ഉദ്യമിച്ചരില്‍ പ്രാത:സ്മരണീയ സരസ്വതിയമ്മ തന്നെ.

മലയാളത്തില്‍ റിയലിസത്തിന്റേതായി കുറിക്കപ്പെട്ട ആഖ്യാനചമയങ്ങളെ പൂര്‍ണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ എം.ടി.വാസുദേവന്‍ നായരും ടി.പത്മനാഭനും എഴുതിത്തുടങ്ങുന്നത്‌. ഭാവഗീതങ്ങളുടെ സ്വഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതും സംസ്കൃതത്തിന്റെ കേവുഭാരം കുറഞ്ഞതുമായ ഇവരുടെ ആഖ്യാനഭാഷ തകഴിയുടെ തലമുറയില്‍ നിന്നും ഭിന്നമായിരുന്നു. ആഖ്യാനത്തിന്‌ ആഴം പകരുന്നതിനായി ഘനഭാഷയെക്കാള്‍ ബിംബസമൃദ്ധിയെയാണ്‌ ഇവര്‍ ആശ്രയിച്ചത്‌. ഭാഷയെ ബിംബസമ്പന്നമാക്കുന്നതില്‍ എം.ടി ആയിരുന്നു മുന്നില്‍. ഭാഷയില്‍ സമാനത പുലര്‍ത്തിയിരുന്നെങ്കിലും പ്രമേയങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുന്നതിലും പരിചരിക്കുന്നതിലും വികസിപ്പിക്കുന്നതിലും ഇവര്‍ വ്യതിരിക്തരായിരുന്നു. ഇത്‌ മിക്കപ്പോഴും വേണ്ടരീതിയില്‍ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിട്ടില്ല. സാമൂഹികപരതയോട്‌ മുഖം തിരിച്ചുനില്ക്കുന്നവരും ആത്മരതിയില്‍ അഭിരമിക്കുന്നവരുമാണ്‌ എം.ടി യുടെ മുഖ്യകഥാപാത്രങ്ങള്‍. അധമബോധവും പ്രതികാരവാഞ്ചയും പരാജയവും വേട്ടയാടുന്ന സ്വത്വത്തിന്റെ ഉടമകള്‍. തകഴിയുടെ തലമുറ സാമൂഹികപരതയെ ചെടിപ്പുളവാകും വിധം ലാളിച്ചതിന്റെ പരിണിതിയാണ്‌ ആത്മരതിയുടെ ഈ തള്ളിക്കയറ്റമെന്ന്‌ വ്യാഖ്യാനപര്‍വം ചമയ്ക്കാമെങ്കിലും ഈ പ്രവണത മലയാളകലയുടെ മൌലികധാരകളുമായി ഇഴചേര്‍ന്നല്ല അങ്കിതമായിരിക്കുന്നതെന്ന വസ്തുത ദമിതമാക്കപ്പെടേണ്ടതില്ല. എം.ടി. വാസുദേവന്‍ നായര്‍ക്കൊപ്പം കാല്പനികനെങ്കിലും ടി.പത്മനാഭന്റെ കഥാലോകം വ്യക്തികളുടെ ആന്തരികതയെ പിഞ്ചെല്ലുമ്പോഴും പാരസ്പര്യത്തിന്റെയും മാനുഷികമായ സഹവര്‍ത്തിത്വത്തിന്റെയും ഉദാരതകളെ ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കുന്നവ തന്നെ. സംഗീതവും പ്രകൃതിയും സാമുഹികനീതിയെച്ചൊല്ലിയുള്ള കാല്പനികത കലര്‍ന്ന ഉല്‍ക്കണ്ഠകളും പത്മനാഭന്റെ എഴുത്തില്‍ ഊടും പാവും ആകുന്നത്‌ ശ്രദ്ധേയമാണ്‌. തകഴിയും ബഷീറും പത്മനാഭന്റെ കഥാലോകത്ത്‌ ഒരിക്കലും അന്യരാകുന്നില്ല. തുടര്‍ച്ചയുടെ ജനിതകസാരത്തില്‍ അവരും സന്നിഹിതരാണ്‌.

കാല്പനികതയുടെ നിലാത്തെളിഭാഷയില്‍ നിന്നും വിടുതല്‍ നേടാന്‍ കഥയില്‍ ഉദ്യമിച്ചവരില്‍ കോവിലന്‍, നന്തനാര്‍, യു.എ.ഖാ‍ദര്‍, വി.കെ.എന്‍ തുടങ്ങിയവരാണ്‌. ഇതില്‍ കോവിലനും വി.കെ.എന്നും സ്വന്തമായ ആഖ്യാനവഴികള്‍ തെളിയിച്ചെടുക്കുന്നതില്‍ കണിശമായിത്തന്നെ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു. സൈനികാനുഭവങ്ങളുടെ നവസമ്പന്നത ചൂടിയ ബിംബങ്ങളും പ്രയോഗങ്ങളും ചടുലവും ധ്വനിസാന്ദ്രവുമായി ചാട്ടുളിപോലെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക വഴി മലയാളത്തിന്‌ അതുവരെ അപരിചിതമായിരുന്ന ഒരു അനുഭവലോകത്തെ എഴുതുവാന്‍ കോവിലന്‌ സാധിച്ചു. പലപ്പോഴും ഗണിതത്തിന്റെ കൃത്യതയും മൂര്‍ച്ചയുമാണ്‌ എഴുത്തില്‍ കോവിലന്‍ ഉന്നമിടുന്നതെന്ന്‌ വായനക്കരില്‍ സൂക്ഷ്മദൃഷ്ടികള്‍ക്ക്‌ തോന്നും. ഒപ്പം തന്നെ ദ്രാവിഢമായ ചില സൂക്ഷ്മതകളും കോവിലനില്‍ കണ്ടെത്താനാകും. പട്ടാളബാരക്കുകളില്‍ നിന്നും മടങ്ങിയെത്തിയശേഷം എഴുതിയ 'തട്ടകം' പോലുള്ള നോവലുകളില്‍ ഈ ദ്രാവിഢഭാവങ്ങള്‍ കൂടുതല്‍ വ്യക്തതയും കരുത്തും ആര്‍ജ്ജിക്കുന്നതായും കാണാം. ഉത്തരേന്ത്യന്‍ ഭാഷകളില്‍ ദളിത്‌ സാഹിത്യം കൊണ്ടുവന്ന വാമൊഴിശീലുകളുടെ തനിമയോട്‌ കിടപിടിക്കുന്നതാണ്‌ കോവിലന്റെ എഴുത്തില്‍ തെളിയുന്ന ഈ ദ്രാവിഢഭാവങ്ങള്‍. വന്യമായ കരുത്തും മണ്മയമായ തിളക്കങ്ങളും ഭാഷയിലേക്ക്‌ കടത്താന്‍ കോവിലന്‍ യത്നിക്കുകയും ഒട്ടൊക്കെ അതില്‍ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു.

വിമര്‍ശനകലയിലെ അക്കാദമിക്‌ വ്യവഹാരങ്ങള്‍ക്ക്‌ വഴങ്ങാതിരുന്നതുമൂലം ആദ്യഘട്ടത്തില്‍ ഹാസ്യകഥാകാരനെന്ന്‌ അവഗണിക്കപ്പെടുവാനായിരുന്നു ധൈഷണികതയുടെ ലാവണ്യരൂപമായി കഥയെ കല്പന ചെയ്യാനും വിരുദ്ധോക്തിയുടെ ഫലിതം കലര്‍ത്തി അതെഴുതാനും സര്‍ഗാത്മക ധീരത കാണിച്ച വി.കെ.എന്നിന്റെ യോഗം. കുഞ്ചന്‍ നമ്പ്യാരുടെ തുടര്‍ച്ചയായും ചക്യാര്‍ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ സമകാല കണ്ണിയായും പില്‍ക്കാലത്ത്‌ അദ്ദേഹം വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.ആഖ്യാനകലയുടെ സര്‍വതലങ്ങളിലും രസനീയമായ മൌലികത പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ച വി.കെ.എന്നിന്റെ എഴുത്തില്‍ മനുഷ്യോന്മുമായ സാമൂഹികവിമര്‍ശനം തന്നെയാണ്‌ മുന്നിട്ടുനിന്നിരുന്നത്‌. ഒയ്യാരത്ത്‌ ചന്തുമേനോനില്‍ തുടങ്ങിയ മലയാള ആധുനികതയുടെ തണ്ടെല്ല്‌ എക്കാലത്തും ഈ മനുഷ്യോന്മുത്വം തന്നെയായിരുന്നു. വി.കെ.എന്നിന്റെ കലയുടെ പ്രാഗ്‌ രൂപങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള യാത്ര ആധുനികകാലത്ത്‌ തൊട്ടുനില്ക്കുക സത്താപരമായി വൈക്കം മുഹമ്മദ്‌ ബഷീറിനെ ആയിരിക്കും.

ഈ കാലയളവില്‍ പെണ്മയുടെ തീഷ്ണതകളുമായി കഥയില്‍ വ്യാപരിച്ച മാധവിക്കുട്ടി എഴുത്തിലെ പെണ്‍വഴികള്‍ക്ക്‌ ദൃഢതയും അനന്യതയും വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചു നല്കി. നേര്‍രേഖയില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്ന ലളിതരൂപങ്ങളുടെ പുറന്തോടിനുള്ളില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും പാരതന്ത്ര്യത്തെയും സംബന്ധിക്കുന്ന നിഷേധിയുടെ സ്ത്രീസ്വരമാണ്‌ അവര്‍ കേള്‍പ്പിച്ചത്‌. കുടുംബം തടവറയായി അസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സുവര്‍ണ്ണപജ്ഞരങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ സ്വത്വം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന ഏകാകികളായ സ്ത്രീകളുടെ രോദനവും കുതറലും സ്വാതന്ത്ര്യപ്ര്യാപനവും അവരുടെ കഥകള്‍ക്ക്‌ സവിശേഷമായ ദീപ്തി പകര്‍ന്നു. ഇന്ന്‌ മലയാളത്തില്‍ എഴുതുന്ന സകലസ്ത്രീകളും ഒരുവിധത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരുവിധത്തില്‍ മാധവിക്കുട്ടിയുടെ പിന്മുറക്കാരാണ്‌. അവര്‍ക്കാര്‍ക്കും കഥയുടെ ലാവണ്യയാത്രയില്‍ മാധവിക്കുട്ടിയെ ഇനിയും അതിലംഘിക്കാനായിട്ടില്ല എന്നതും സത്യം.

ഒ.വി.വിജയന്‍, എം.പി.നാരായണപിള്ള, കാക്കനാടന്‍, എം.മുകുന്ദന്‍, പുനത്തില്‍ കുഞ്ഞബ്ദുള്ള, പത്മരാജന്‍, ആനന്ദ്‌, സക്കറിയ, സേതു, സി.വി.ശ്രീരാമന്‍, എന്‍.എസ്‌.മാധവന്‍, പട്ടത്തുവിള കരുണാകരന്‍, എം.സുകുമാരന്‍, യു.പി.ജയരാജ്‌, വൈശാഖന്‍, മുണ്ടൂര്‍ കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി എന്നിങ്ങിനെ കഥയില്‍ ശ്രദ്ധേയരായി മാറിയ ഒരു കൂട്ടം എഴുത്തുകാര്‍ പിന്നീട്‌ മലയാളത്തിലുണ്ടായി. ഇവരോരുത്തര്‍ക്കും തനതായ ആഖ്യാനമുദ്രകള്‍ അവകാശപ്പെടാനുണ്ടെങ്കിലും പട്ടത്തുവിള കരുണാകരന്‍, എം.സുകുമാരന്‍, യു.പി.ജയരാജ്‌ എന്നിവര്‍ മുഖ്യധാരയില്‍ നിന്നും കുതറി കഥയില്‍ മറ്റൊരു ചാലുകീറാന്‍ സഫലമായി യത്നിച്ചവരാണ്‌. ബാക്കിയുള്ളവരില്‍ ശ്രീരാമനും വൈശാഖനും മുണ്ടൂരും ഒഴികെയുള്ളവര്‍ റിയലിസത്തോടും കാല്പനികതയോടും കലഹിച്ചുകൊണ്ട്‌ തുടക്കത്തില്‍ അസ്തിത്വവാദപരമായ ഉള്ളടക്കം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടാണെങ്കിലും ആഖ്യാനഭാഷയെ നവീകരിക്കുന്നതില്‍ മുഖ്യശ്രദ്ധ ചെലുത്തിയവരാണ്‌ സാഹിത്യത്തിലെ ആധുനികരെന്ന്‌ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഇവര്‍. ഭാഷയെ നവികരിക്കുന്നതിലൂടെ ഭാവുകത്വപരിണാമത്തിന്‌ പുതുവഴക്കം നിര്‍മ്മിക്കുന്നതില്‍ ഒ.വി.വിജയനാണ്‌ മുന്നിട്ടുനിന്നത്‌..

ദാര്‍ശനികസ്വഭാവമുള്ള ബിംബസമ്പന്നമായ മലയാളമായിരുന്നു വിജയന്റേത്‌. തരളമായ വൈകാരികതയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലാണ്‌ ആധുനികജീവിതത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന ദാര്‍ശനികപ്രശ്നങ്ങള്‍ വിജയന്‍ എഴുതിയത്‌. ഒരു സന്ദേഹിയുടെ മനസ്സ്‌ വിജയന്റെ എഴുത്തുകാരകര്‍ത്തൃത്വത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായിരുന്നു. എന്നാലും ഒരു പെന്‍ഡുലത്തിന്റെ ചാഞ്ചാട്ടമായി ഈ സന്ദേഹം മാറുന്നില്ല. രാഷ്ട്രീയം, ജാതിവ്യവസ്ഥ, തീവ്രവാദം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളെ വിഷയമോ വിഷയപശ്ചാത്തലമോ ആയി സ്വീകരിച്ച നിരവധികഥകള്‍ വിജയന്റേതായി ഉണ്ട്‌. സാമുഹികപരതയെ വിജയന്‍ ഒരിക്കലും നിരസിച്ചിട്ടില്ല. ഇതര ആധുനികരും ദാര്‍ശനികമായ സമസ്യകള്‍ എഴുതിക്കൊണ്ടാണ്‌ തുടങ്ങിയതെങ്കിലും ക്രമേണ അവര്‍ നിഷ്ക്രിയരാവുകയോ സാമൂഹികപരതയെ ഉള്‍ക്കൊണ്ട്‌ തനത്‌ പാതകള്‍ തെളിച്ചെടുക്കുകയോ ചെയ്തു. സാഹിത്യത്തിലെ ആധുനികത രൂപപ്പെടുത്തിയ ദാര്‍ശനിക അന്തരീക്ഷത്തെ തള്ളിക്കൊണ്ട്‌ കൂടുതല്‍ സമീചീനമായ പ്രമേയങ്ങളും ആഖ്യാനതന്ത്രങ്ങളും സ്വീകരിച്ച എം.മുകുന്ദന്‍ ഇപ്പോഴും സജീവനായിത്തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ അവസരവാദപരമായ അതിജീവനതന്ത്രങ്ങളാണ്‌ മുകുന്ദന്‍ പയറ്റുന്നതെന്ന വിമര്‍ശനവും ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്‌. എം.പി.നാരായണപിള്ള, സക്കറിയ എന്നിവര്‍ കറുത്തഹാസ്യത്തിലൂടെ തങ്ങളുടെ രചനകള്‍ക്ക്‌ സാമൂഹികസ്വഭാവം പകര്‍ന്നു.

ഐറണിയുടെ വസന്തമാണ്‌ സക്കറിയയുടെ കഥകള്‍. മിക്കപ്പോഴും ആഖ്യാനഭാഷയിലൂടെ പ്രാചീനമായ ഒരന്തരീക്ഷം കഥയില്‍ നിലനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട്‌ സമകാലത്തെ ഗൂഢമായി രേപ്പെടുത്തുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ സ്ഥിതിവിവരണത്തിന്റെയോ പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്റെയോ ഭാഷ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടാവും സക്കറിയ വിരുദ്ധോക്തിയുടെ സൌന്ദര്യം സൃഷ്ടിക്കുക. കൃതിയ്ക്കും വായനാപാഠത്തിനുമിടയില്‍ ഭാവനയുടെയും നര്‍മ്മത്തിന്റെയും ഒരു കിടങ്ങ്‌ സക്കറിയ തീര്‍ക്കുന്നു. ഇത്‌ താണ്ടുന്നവര്‍ക്ക്‌ ഈ എഴുത്തുകാരന്റെ രചനകള്‍ മറുപാഠങ്ങളുടെ ലാവണ്യം കാണിച്ചുതരുന്നു. സാമൂഹ്യവിമര്‍ശനം തന്നെയാണ്‌ സക്കറിയയുടെ കരുത്ത്‌. ഭാഷയുടെ പ്രയോഗസാദ്ധ്യതകള്‍ എഴുത്തിന്‌ വ്യതിരിക്തതയും നവീനതയും പകരുന്നത്‌ സക്കറിയ കഥകളുടെ സവിശേഷതയാണ്‌.

മുഖ്യധാരയോട്‌ കലഹിച്ചുകൊണ്ട്‌ കഥയെ രാഷ്ട്രീയാനുഭവത്തിന്റെ പൊള്ളുന്ന ഭൂമികയോട്‌ ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കാന്‍ അഗാധമായൊരു പ്രതിബദ്ധതയോടെ എഴുത്തില്‍ വ്യാപരിച്ച പട്ടത്തുവിള കരുണാകരന്‍, എം.സുകുമാരന്‍, യു.പി.ജയരാജ്‌ എന്നിവരെ മലയാളകഥയുടെ സഞ്ചാരപഥങ്ങളില്‍ വേറിട്ടുതന്നെ അടയാളപ്പെടുത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. കഥയുടെ പ്രമേയപരിചരണത്തിലും സാങ്കേതികതയിലും ഒരുപോലെ ശ്രദ്ധചെലുത്തിയതിനാല്‍ ഇവരുടെ രചനകള്‍ ലാവണ്യപരമായ മികവ്‌ കൊണ്ടും സവിശേഷത ആര്‍ജ്ജിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. തകഴിയുടെ തലമുറ കൊണ്ടുവന്ന സാമൂഹികപരതയെ കൂടുതല്‍ തീവ്രതയോടെ സമകാലികവും നവീനവുമായൊരു ലാവണ്യമൂശയില്‍ വാര്‍ത്തെടുക്കാനായെന്നതും ഈ ത്രിമൂര്‍ത്തികളുടെ നേട്ടമാണ്‌. വ്യക്തിപരതയില്‍ അമിതമായി അഭിരമിക്കാനുള്ള ത്വര എഴുത്തില്‍ മുന്നിട്ടുനിന്ന ഒരു കാലയളവിലാണ്‌ പവിത്രമായൊരു ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ കഥയെ ബലരഹിതരുടെ ഭീതികളോടും പ്രത്യാശകളോടും ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കാന്‍ ഈ മൂവരും യത്നിച്ചത്‌. ഇന്ന്‌ കഥയുടെ ഉത്തരാധുനികലാവണ്യം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന പ്രമേയപരമായ മനുഷ്യോന്മുഖത ഇവരുടെ പ്രയത്നം പഴായില്ലെന്നതിന്റെ തെളിവുപ്രമാണമായി കരുതപ്പെടണം. ഇതര ഇടതുപക്ഷഎഴുത്തുകാരില്‍ നിന്നും ഭിന്നമായി ഇടതുപക്ഷരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ദുര്‍നടത്തിപ്പുകളെ വിചാരണചെയ്യാനും ഇവര്‍ മുതിരുന്നുണ്ട്‌.

കൊച്ചുബാവ, എന്‍.പ്രഭാകരന്‍, സാറ ജോസഫ്‌, തോമസ്‌ ജോസഫ്‌, അഷ്ടമൂര്‍ത്തി, വിക്ടര്‍ ലീനസ്‌, ചന്ദ്രമതി എന്നിവര്‍ തുടര്‍ന്നുള്ള തലമുറയില്‍ കഥയുടെ സാദ്ധ്യതകളെ വിപുലമാക്കിയവരാണ്‌. ആധുനികതയില്‍ നിന്നും പൂര്‍ണ്ണമായി കുതറിമാറിയ ആദ്യത്തെ ആധുനികോത്തര എഴുത്തുകാരന്‍ കൊച്ചുബാവയാണ്‌. സ്വീകരണമുറികളിലെ കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനങ്ങളുടെ ഭാഷ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി ദാര്‍ശനീകതയെയും വൈകാരികതയെയും തീര്‍ത്തും ഒഴിവാക്കിയാണ്‌ കൊച്ചുബാവ തന്റെ ആഖ്യാനകല വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത്‌. സ്വഗതാഖ്യാനത്തെ പിന്തുടരുന്ന ബാവയുടെ രീതി ആഖ്യാതാവിനും വായനക്കാരനുമിടയിലെ അകലത്തെ നേര്‍പ്പിക്കുകയും തീവ്രമായ ഒരു ഇന്റിമസി അവര്‍ക്കിടയില്‍ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌. എന്‍.പ്രഭാകരനും ഭാഷ, ശില്പം എന്നിവയുടെ പരീക്ഷണങ്ങളില്‍ അഭിരമിക്കുന്നയാളാണ്‌. തോമസ്‌ ജോസഫിന്റെ സവിശേഷത അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളുടെ അന്തര്‍ധാരയായി നില്ക്കുന്ന മൃതിബോധമാണ്‌. രണ്ടുപേരും ആധുനികതയുടെ പതിവ്‌ ചമയങ്ങളില്‍നിന്നും വിഘടിച്ച്‌ നില്ക്കുന്നു. സാറ ജോസഫില്‍ സ്ത്രീപക്ഷരചന അതിന്റെ പരിമിതികള്‍ തകര്‍ത്ത്‌ മുഖ്യധാരാസാഹിത്യമായി വികസിക്കുന്നു. സ്ത്രീയുടെ മാത്രം ലോകമല്ല ഇവിടെ എഴുതപ്പെടുന്നത്‌. മറിച്ച്‌, മനുഷ്യരുടെ ലോകത്തെ അതിന്റെ സമഗ്രതയില്‍ത്തന്നെ സ്ത്രീയുടെ വീക്ഷണകോണിലൂടെ എഴുതപ്പെടുകയാണ്‌. പരസ്പരം കുതറിനില്‍ക്കുന്ന ദ്വന്ദമായി സ്ത്രീയും പുരുഷനും ആഖ്യാനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന പതിവ്‌ പെണ്‍രചനകളുടെ പരിമിതികളെ അതിലംഘിക്കാന്‍ സാറാ ജോസഫിന്‌ ഒട്ടൊക്കെ കഴിയുന്നുണ്ട്‌. കേവലം  കഥകള്‍ മാത്രമെഴുതി കഥാചരിത്രത്തില്‍ ഇടമുറപ്പിച്ച വിക്ടര്‍ ലീനസ്‌ പ്രതിജീവിതത്തിന്റെ അസ്വാഭാവികതകളെ അപൂര്‍വ ലാവണ്യത്തോടെ മലയാളകഥയിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുവന്നാണ്‌ ശ്രദ്ധേയനായത്‌. ആധുനികതയുടെ രചനാസാമഗ്രികളെ തള്ളിക്കൊണ്ടാണ്‌ വിക്ടര്‍ ലീനസ്‌ ഇത്‌ സാധിക്കുന്നത്‌.

ഉത്തരാധുനിക എഴുത്തുകാരുടെ തലമുറ എന്ന്‌ വിശേഷിക്കപ്പെടുന്ന സമകാലികരില്‍ മുന്നില്‍ നില്ക്കുന്നത്‌ കെ.ഇ.സെബാസ്സ്റ്റ്യന്‍,സന്തോഷ്‌ ഏച്ചിക്കാനം, ഷിഹാബുദ്ദീന്‍ പൊയ്ത്തുംകടവ്‌, സുഭാഷ്‌ ചന്ദ്രന്‍, രാമചന്ദ്രന്‍, കെ.ആര്‍.മീര, സിതാര, സുസ്മേഷ്‌ ചന്ത്രോത്ത്‌, കെ.വി.അനൂപ്‌, പ്രിയ എ.എസ്‌, കെൃേ, ധന്യരാജ്‌, സി.അനൂപ്‌, ഐസക്‌ ഈപ്പന്‍, ബന്യാമിന്‍, സുരേഷ്‌ പി. തോമസ്‌ എന്നിവരൊക്കെയാണ്‌. ഇവരില്‍ കെ.ഇ.സെബാസ്റ്റ്യന്‍, സന്തോഷ്‌ ഏച്ചിക്കാനം, ഷിഹാബുദ്ദീന്‍ പൊയ്ത്തുംകടവ്‌, കെ.ആര്‍.മീര, സുസ്മേഷ്‌ ചന്ത്രോത്ത്‌ എന്നിവര്‍ വേറിട്ട മികവുകൊണ്ട്‌ കഥയുടെ ഭാവി ശോഭനം തന്നെയെന്ന പ്രതീക്ഷ വളര്‍ത്തുന്നു. കെ.ഇ.സെബാസ്റ്റ്യന്റെ 'രാത്രികളുടെ രാത്രി', സുസ്മേഷ്‌ ചന്ത്രോത്തിന്റെ 'ആശുപത്രികള്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ലോകം' എന്നിവ പ്രാതിനിധ്യസ്വഭാവമുള്ള രചനകളാണ്‌.

കേരളീയപശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരചരിത്രമാണ്‌ 'രാത്രികളുടെ രാത്രി' എന്ന കഥയുടെ പ്രമേയകേന്ദ്രം. ഈയൊരു പ്രമേയപരിസരത്തെ ആസ്പദമാക്കി നിരവധി കഥകള്‍ ഇതിനകം മലയാളത്തില്‍ വന്നുകഴിഞ്ഞുവെങ്കിലും അവയില്‍നിന്നെല്ലാം 'രാത്രികളുടെ രാത്രി' വ്യത്യസ്തത പുലര്‍ത്തുന്നു. അനേകം അടരുകളും മാനങ്ങളും കുമിയുന്ന ഈ കഥയുടെ ആഖ്യാനം ഒരു അമ്മുമ്മക്കഥ പോലെയാണ്‌ തുടങ്ങുന്നത്‌. വായനയിലൂടെ തുടര്‍ന്ന്‌ നമ്മള്‍ അറിയുന്നു ഇത്‌ ഒരച്ഛന്‍ മകന്‌ പറഞ്ഞ്കൊടുക്കുന്ന കഥയാണെന്ന്‌. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക്‌ പുലരാന്‍ പോകുന്ന ഒരു ആഗസ്റ്റ്‌ പതിന്നാലിന്റെ രാത്രിയില്‍ അനുഷ്ഠാനകഥ പോലെ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്ന്‌. ദീനം വന്ന പേരക്കിടാവിന്‌ മരുന്ന്‌ വാങ്ങാനായി രാത്രിയില്‍ സഞ്ചരിച്ച അന്തിര എന്ന വൃദ്ധന്റെയും അയാളെ ഒടുക്കാനൊരുങ്ങുന്ന ഭൂതത്തിന്റെയും കഥ. കഥയെ മുറിച്ചുകൊണ്ട്‌ വര്‍ത്തമാനകാലം കടന്ന്‌ വരുന്നു. കഥ പൂര്‍ത്തിയാകാതെ അച്ഛനും മകനും രാത്രിയിലേക്കിറങ്ങുന്നു. നാഗരികതയുടെ അടയാളങ്ങള്‍ വെടിഞ്ഞ്‌ ഒറ്റയടിപ്പാതകളിലുടെയും പാടവരമ്പുകളിലുടെയും മാത്രമാണ്‌ ആ രാത്രിയില്‍ അവര്‍ സഞ്ചരിച്ചത്‌. പാതിരാവില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരവര്‍ഷങ്ങളുടെ എണ്ണം സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ അമ്പത്‌ വെടിയൊച്ചകള്‍ മുഴങ്ങുമ്പോള്‍ അച്ഛനും മകനും ഒരിക്കല്‍ ഇ.എം.എസ്‌ പ്രസംഗിച്ച പുളിമരത്തിന്റെ ചോട്ടിലായിരുന്നു. ഇ.എം.എസ്‌ ആ പുളിമരച്ചോട്ടില്‍ പ്രസംഗിച്ച വിവരം മകനോട്‌ വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ ചരിത്രം ആഖ്യാനത്തിലേക്ക്‌ കടന്ന്‌ വരുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥസംഭവങ്ങളെയും വ്യക്തികളെയും ആനയിച്ചുകൊണ്ട്‌ ആഖ്യാനത്തിന്‌ ആധികാരിക നല്കുന്ന രീതി സെബാസ്റ്റ്യന്റെ ഒട്ടുമുക്കാലും കഥകളില്‍ കാണാം. ഭ്രമകല്പനകളുടെ ആഖ്യാനാന്തരീക്ഷത്തില്‍ രാഷ്ട്രീയവും ചരിത്രവും കലര്‍ത്തി സെബാസ്റ്റ്യന്‍ അനായാസമായി സമകാലകഥയുടെ ലാവണ്യമാതൃകകള്‍ തീര്‍ക്കുന്നു. ഭാരതീയമെന്നതിനേക്കാള്‍ സമകാലകേരളീയാവസ്ഥയാണ്‌ 'രാത്രികളുടെ രാത്രി'യില്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടുന്നത്‌. സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിരോധ ഉപകരണം എന്നനിലയിലാണ്‌ ഈ കഥയില്‍ ആഖ്യാനം നിറവേറുന്നത്‌. എങ്കിലും ആശയങ്ങളുടെ ഭാരം വായനയില്‍ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. ബുദ്ധിപരമായ കസര്‍ത്തോ പ്രഹേളികാരൂപമുള്ള അര്‍ത്ഥവാദശില്പമോ ആയി കഥ പരിണമിക്കുന്നുമില്ല.

തീവ്രമായ മനുഷ്യാവബോധമാണ്‌ സുസ്മേഷ്‌ ചന്ത്രോത്തിന്റെ കഥയുടെ അകപ്പൊരുള്‍. ദരിദ്രയും തിരസ്കൃതയുമായ ഒരു യുവതിയെ ഒരപകടത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ചയില്‍ ആശുപത്രിയെത്തിക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കഥയാണ്‌ 'ആശുപത്രികള്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ലോകം' എന്ന കഥ. ആ ആഢംബര ആശുപത്രിയിലെ അനുഭവങ്ങള്‍, ഒപ്പം വന്നവരുടെ ഒഴിഞ്ഞുപോകല്‍, മനുഷ്യവിരുദ്ധമായ എന്തിന്റെയൊക്കെയോ ആകര്‍ഷകരൂപമായി ആശുപത്രി പരിണമിക്കുന്നതിലെ രഹസ്യാത്മകത, നിസ്സഹായനെന്ന്‌ അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ മിക്കവാറും നിഷ്ഫലമായേക്കാവുന്ന അയാളുടെ ചെറുത്തുനില്ക്കല്‍ ഒക്കെ കലര്‍ന്ന്‌ ഈ കഥ നമുക്കുചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറുന്നു.

വൈകാരികതയെയും സങ്കീര്‍ണ്ണതകളെയും പരമാവധി ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടുള്ള ആഖ്യാനസാങ്കേതികത, സിനിമ, ടെലിവിഷന്‍, നാടകം തുടങ്ങിയ ഇതരകലാരൂപങ്ങളുടെ സാദ്ധ്യതകളെയും സന്നിവേശിപ്പിച്ച്‌ കഥയുടെ ആഖ്യാനസാമഗ്രികളെ വിപുലമാക്കാനുള്ള സന്നദ്ധത, മനുഷ്യരെയും പ്രകൃതിയെയും സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന പാരസ്പര്യബോധം, ചരിത്രം, പ്രാദേശികത എന്നിവയിലുള്ള ഊന്നല്‍, കഥാരചനയെ അപഗൂഢവല്ക്കരിക്കുന്ന സൈദ്ധാന്തികസമീപനങ്ങള്‍, ബഹുലതയോടും ബഹുസ്വരതയോടുമുള്ള ആദരവ്‌ എന്നിവയാണ്‌ ഉത്തരാധുനിക കഥയെഴുത്തുകാരുടെ പൊതുസവിശേഷതകള്‍. ആഖ്യാനത്തെ വര്‍ണ്ണശബളവും സെന്‍സേഷനലും ആക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ ചിലപ്പോള്‍ കൃതഹസ്തരുടെ രചനകളെപ്പോലും ഉപരിപ്ലവമാക്കുന്നുവെന്നതും ഈ കാലയളവിന്റെ ദോഷമാണ്‌. ടെലിവിഷന്‍ കൊണ്ടുവരുന്ന താരത്തിളക്കത്തോടുള്ള പ്രണയം പ്രതിഭയുടെ വികേന്ദ്രീകരണത്തിനും ധൂര്‍ത്തിനും ഇടം നല്കുന്നു. എന്നിട്ടും മികച്ചരചനകള്‍ ഇടവേളകള്‍ക്കിടയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുവെന്നത്‌ പ്രത്യാശാജനകമാണ്‌.

തകഴിയുടെ തലമുറയില്‍പ്പെട്ട ബഷീര്‍ തന്റെ കലയില്‍ സാമൂഹികപരതയെയും മനുഷ്യോന്മുഖതയും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ സാങ്കേതികവും ലാവണ്യപരവുമായ ഉയരങ്ങള്‍ താണ്ടാന്‍ ശ്രമിച്ചു. മനുഷ്യരോടും പക്ഷിമൃഗാദികളോടൂം പ്രപഞ്ചത്തോടും പണിക്കുറ്റം തീര്‍ന്ന സഹഭാവവും സ്നേഹവായ്പും ആയിരുന്നു ബഷീറിന്റെ കൊടിപ്പടം. ബഷീറിയന്‍ രചനകള്‍ മനുഷ്യബോധത്തിന്റെ നിലാത്തെളിയായി ഇന്നെന്നപോലെ വരുംകാലങ്ങളിലും നിലനില്ക്കും. വായനയെ ക്ലേശഭരിതവും സങ്കീര്‍ണ്ണവുമായി സങ്കല്പിക്കാന്‍ ബഷീര്‍ വിസമ്മതിച്ചതിന്റെ പരിണിതി കൂടിയാണിത്‌. മനുഷ്യാവസ്ഥയുടെ സങ്കീര്‍ണ്ണതകളെ അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്‌ കടന്ന്‌ ആലേഖനം ചെയ്യാനൊരുമ്പെടുമ്പോള്‍ ആ സങ്കീര്‍ണ്ണത ആഖ്യാനത്തിലും പടരുക തികച്ചും സ്വാഭാവികം തന്നെ. എന്നാല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണത മാത്രമാണ്‍്‌ കലയെന്ന്‌ നമ്പുന്ന കുടിലജ്ഞാനികള്‍ പാഴ്‌വസ്തുക്കള്‍ പോലെ എന്നും ഇവിടെ ഉണ്ട്‌. ആധുനികോത്തര കാലയളവിലും ഇതിന്‌ മാറ്റമുണ്ടാകുന്നില്ല. എന്നാലും മലയാളകഥയുടെ വര്‍ത്തമാനകാല ഭ്രമണപഥങ്ങള്‍ ബഷീറിന്റെ എഴുത്തുമായി ഇഴചേര്‍ന്ന്‌ പുലരുന്നത്‌ നിരീക്ഷിക്കുക ആഹ്ലാദകരമാണ്‌.

Subscribe Tharjani |
Submitted by O.K. Sudesh (not verified) on Mon, 2010-03-08 02:47.

ചക്രം വീണ്ടും കണ്ടുപിടിയ്ക്കുമ്പോലെയാണ്‌ ഇതിലെ ആദ്യഖണ്ഡിക. കഥ എന്നത്‌ എന്താണെന്നത്‌ ഇനിയും, ഇത്രയുമായിട്ടും, ആരോടെങ്കിലും പറയേണ്ടതുണ്ടെന്നോ? അതും, വ്യക്തിയും സമൂഹവും എന്ന ഒരു ദ്വന്ദമിട്ടിളക്കിയും! ഈ `വ്യക്തി-സമൂഹ` വാദവിദ്യ, തികച്ചും മാലയാളികമായ ഒരു മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ രീതിയാണ്‌. വളരെ ബോറാണെന്നത്‌ മാത്രമല്ല ഈ വാദഗരിമയിലെ ചിന്താചക്രവാളക്കാഴ്ച; വളരെ മന്ദബുദ്ധിപൂര്‍വകമായിരിയ്ക്കുന്നുവല്ലോ എന്നതുമത്രെയത്‌. വ്യക്തികളില്ലെങ്കില്‍ സമൂഹവുമില്ല, സമൂഹമില്ലെങ്കില്‍ മനുഷ്യവ്യക്തികളുമില്ല --അത്ര ലളിതവും ഋജുവുമാണ്‌ ഈ അനാവശ്യ ദ്വന്ദത്തിലെ സത്യക്കാഴ്ച. എന്നിട്ടും, ഇപ്പോഴും, സമൂഹവും-വ്യക്തിയും`, `വ്യക്തിയും-സമൂഹവും`, എന്ന ഈ പണ്ടാറ-ദ്വന്ദം നമ്മുടെ വാദരീതികളെ നിലയില്ലാ-കയം എന്നോണം പ്രലോഭിപ്പിക്കുമെങ്കില്‍, നമ്മുടെ ബുദ്ധിജീവിതം ഒരുകാലത്തും നന്നാവാന്‍ തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല എന്നുതന്നെയായാവില്ലേ അര്‍ഥം?

`പണ്ടുപണ്ടൊരു ഗുഹയുണ്ടായിരുന്നു; അതിലൊരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുണ്ടായിരുന്നു...` എന്ന മട്ടില്‍, പ്രാഗ്‌-സാമൂഹികതയെപ്പറ്റി, കൈരളിയുടെ പുളിച്ച വരദാനങ്ങളായ മാര്‍ക്സിസ്റ്റുകള്‍, കാര്യങ്ങളെ ക്ലീന്‍സ്ലെയ്റ്റിലാക്കി ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെ ചിന്തിക്കരുത്‌. ചുരുങ്ങിയത്‌, അങ്ങിനെയൊരെണ്ണത്തെ പ്രസാദിപ്പിയ്ക്കുന്ന ചിന്തയുടെ `വഴിക്കണക്കു`കള്‍ വെളിവാക്കുകയെങ്കിലും അരുത്‌. അങ്ങിനെ വെളിവാക്കിയാല്‍, ആന്റണിയെ വായനക്കാര്‍ എളുപ്പത്തില്‍ തുലാസ്സില്‍ തൂക്കും. ദെറീദായും (Jacques Derrida) ബാദ്യൂവും (Alain Badiou) പോലുള്ള ഫ്രഞ്ചു സൈദ്ധാന്തികരോളം ദുര്‍ഗ്രഹരാവേണ്ടതില്ല എങ്കിലും, ചിന്തിപ്പിക്കാത്തതും ഭാവന ചെയ്യിപ്പിക്കാത്തതുമായ എഴുത്ത്‌ ഇക്കാലങ്ങളില്‍ ഒരാര്‍ഭാടം തന്നെയാണ്‌.

അല്ലാ, കാര്യമുണ്ടായിട്ടൊന്നുമല്ല, ശുപാര്‍ശയാണെന്നു കരുതുകയുമരുത്‌ --എവിടെയിതില്‍ മേതില്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍? കഷ്ടം!

(ദ്രാവി'ഢ'മല്ല, ദ്രാവി'ഡ'ം. ...-ഉം.)

Submitted by PJJ Antony (not verified) on Mon, 2010-03-08 20:58.

sadayam porukkuka. melil samaxatthil ezhuthilla. theettUram bhayappedutthunnathaayi. veroru vazhiyaathrakkaaranaanu. pokatte. raajyabhaaram thudarnnolu.- pjj

Submitted by ലാസര്‍ ഡിസില്‍വ (not verified) on Tue, 2010-03-09 12:22.

ലേഖനകര്‍ത്താവിന്റെ പരിഹാസത്തോടെയുള്ള ക്ഷമാപണം നന്നായില്ല. കാരണം ഈ അടുത്തകാലത്ത് മലയാള ഭാഷ കണ്ട ചുരുക്കം ചില നല്ല കഥകളില്‍ ഒന്ന് എഴുതിയ ആളാണ്‌ ലേഖകന്‍. മലയാള കഥയെ കുറിച്ചുള്ള അദേഹത്തിന്റെ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ ഇത്തരത്തില്‍ എകപക്ഷികവും നേര്‍രേഖയില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നതും പഴകിയതും ആണ് എന്ന് കാണുമ്പോള്‍ അനുവാചകന് ക്ഷോഭം തോന്നുക സ്വാഭാവികമാണ്. (കഥയും കഥാചിന്തകളും തമ്മിലുള്ള അന്തരം പേടിപ്പെടുത്തും വിധം വലുതായി അനുഭവപെടുന്നു.) അതിനെ തിട്ടൂരം ആയി കണ്ടു ക്ഷമാപണം നടത്തുന്നത് ലോപമായ പരിഹാസം ആണ്. അത് പുനര്‍വിചിന്തനത്തിന് ഇടമില്ലാത്തതിന്റെ പ്രകടനം ആയി തീര്‍ന്നേക്കും. സമക്ഷത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപെടാതെ അരികുചേര്‍ന്ന് പോകുന്നത് രക്ഷപെടലാണ് - സാഹിത്യത്തിലെ സുഖജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പോക്ക്. അത് ഭാഷയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനും ഗുണം ചെയ്യില്ല, വെയില് കൊള്ളാത്ത നമ്മുടെ മീഡിയോക്കര്‍ ബുദ്ധിജീവിതത്തിന്റെ പ്രാദേശികതകളില് ലേഖകന് നല്ലൊരു പീഠം കിട്ടിയേക്കാം എങ്കിലും.

Submitted by PJJ Antony (not verified) on Tue, 2010-03-09 20:00.

dears,
I regret to note that i am not upto your mark. can't help it because i was writing my convictions. I consider methil Radhakrishnan to be a fake writer. You have every right to disagree and I retain my right to dissent. Let us keep it that way.
regards,
pjj

Submitted by Joseph Athirumkal (not verified) on Thu, 2010-03-18 23:54.

മലയാള കഥയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ലേഖനം കഥയുടെ വികാസ പരിണാമങ്ങാളെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യസന്ധവും പ്രൗഢമായ വിലയിരുത്തലായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. ലേഖകനു ഭാവുകങ്ങള്‍! ജോസഫ്‌ അതിരുങ്കല്‍

Submitted by ചന്ദ്രശേഖരന്‍. പി. (not verified) on Sun, 2010-03-21 21:41.

മേതില്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍ മലയാളസാഹിത്യത്തിന്‌ നല്‍കിയത്‌ വായന വിരസമാക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യതകളല്ലേ. ആന്റണി പറയുന്നതുപോലെ ഒരു സാഹിത്യനാട്യം മാത്രമല്ലേ അദ്ദേഹം അനുഷ്ഠിച്ചുപോന്നിട്ടുള്ളൂ?

പിന്നെ, പഴഞ്ചനെന്നു തോന്നാമെങ്കിലും വ്യക്തി-സമൂഹ ദ്വന്ദങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷങ്ങളുടെ കഥകള്‍ തന്നെയല്ലേ എക്കാലത്തും ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുകയും സമൂഹ്യധാരയില്‍ ചലനങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാറുമുള്ളൂ? അവയെ മാത്രമേ സാധാരണ വായനക്കാര്‍ കാണാറുമുള്ളൂ.

Submitted by O.K. Sudesh (not verified) on Tue, 2010-03-23 01:33.

മേതില്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍, ഇതില്‍, വാസ്തവത്തില്‍ ഒരു വിഷയമേയല്ല. അതിജീവനത്വര കാണിയ്ക്കാത്ത, അഭ്യുദയേച്ഛ ഒട്ടുമേ പ്രകടിപ്പിക്കാത്ത എഴുത്താണദ്ദേഹത്തിന്റേത്‌. ബുദ്ധിധൈര്യമുള്ളവര്‍ക്ക്‌ അതിന്റെ പൂട്ടഴിച്ച്‌ വായിയ്ക്കാം, ആസ്വദിയ്ക്കാം; അല്ലാത്തവര്‍ക്ക്‌ കേറി കമന്റടിയ്ക്കാം. പിന്നെ, ഒരു വ്യാജ എഴുത്തുകാരനാണെന്നൊക്കെ തട്ടിവിട്ടാല്‍ മറുവാദത്തിനധികം കോപ്പുണ്ടായി എന്നു വരികയില്ല. ഒരു കാരണം, ആര്‍ക്കും ആരേപറ്റിയും പ്രസ്താവനയിറക്കാമെന്നതാണ്‌. കാരണം കാണിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട. അതിനാല്‍ മറുപടിപോലും ഒരു മറുപ്രസ്താവനയായി തീര്‍ന്നേയ്ക്കും. രണ്ടാമത്തെ കാരണം, എഴുത്ത്‌ എന്നതുതന്നെ `വ്യാജ`മായ ഒരു മനുഷ്യപ്രക്രിയയാണ്‌ എന്ന വസ്തുത സ്വയം പുറത്തു കാണിയ്ക്കുമെന്നതാവും. അതിനെതിരെ, എഴുത്തിന്‌ മാത്രമായി, ജന്തുപരിണാമത്തില്‍, വിരലുകള്‍ വളര്‍ന്നു വന്നിട്ടൊന്നുമില്ലെന്നും കാണുന്നു --പ്രഥമമായി അവ മറ്റെന്തിനൊക്കെ വേണ്ടി പരിണമിച്ചുവെങ്കില്‍തന്നെയും. മനുഷ്യന്‍, എഴുത്തിനും കൂടി വിരലുകളെ വശപ്പെടുത്തിയെടുത്തു എന്നത്‌ തികച്ചും കൃത്രിമമായ ഒരു പാകപ്പെടുത്തല്‍ മാത്രം; ഉപയോഗപ്പെടുത്തല്‍ മാത്രം. എഴുത്ത്‌ വശമില്ലാത്തതും ലിപി വികസിപ്പിക്കാത്തതുമായ മനുഷ്യസമൂഹങ്ങളുണ്ട്‌ എന്നതു കണ്ടാല്‍ ഇപ്പറഞ്ഞത്‌ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്യും. ഇതു ബോധിച്ചുവെങ്കില്‍, അതായത്‌ എഴുത്ത്‌ ഒരു കൃത്രിമപ്രക്രിയയാണെന്നു താല്‍ക്കാലികമായെങ്കിലും ബോധിച്ചുവെങ്കില്‍, മേതില്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍ വ്യാജനാണ്‌ എന്ന്‌ പ്രസ്താവിയ്ക്കുന്നത്‌, ഇലക്ട്രിക്‍പോസ്റ്റിനെ `പോസ്റ്റുങ്കാല്‌` എന്നുവിളിയ്ക്കുന്നതു പോലെയാവും.

അതുപോലെ, മേതില്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍ മലയാള സാഹിത്യത്തെ വിരസമാക്കിയെന്നും അദ്ദേഹം വെറുമൊരു "സാഹിത്യനടനാ"യിരുന്നുവെന്നും ധരിയ്ക്കാനാണ്‌ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതെങ്കില്‍ ആ ധാരണകള്‍ മാറ്റാന്‍ ആര്‍ക്കുമാവില്ല; ആവേണ്ടതുമില്ല. കാരണം, അതെല്ലാം കേവലീകരണങ്ങളില്‍ ആശ്രയഭിക്ഷ തേടുന്ന സാഹിത്യരുചികളേയും ആസ്വാദനസംസ്ക്കാരത്തേയും പൊറുപ്പിക്കുന്നു എന്നതിനാലാണ്‌. (ദൈവം, സാഹിത്യം കൊണ്ടുതന്നു എന്നുകൂടി അതിലൊരു വ്യംഗ്യമായ നിലപാട്‌ സന്നിഹിതമത്രെ.) അത്‌ പൊതുവെ പരിഹസിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു ബൗദ്ധിക പരിമിതിയല്ല; എന്നാല്‍ തികഞ്ഞ ദുശ്ശീലം മാത്രം. ദുശ്ശീലം ദുരാചാരം നിമിത്തവും. ആചാരബദ്ധത അല്ലെങ്കില്‍ സാമ്പ്രദായികത എന്നതുതന്നെയാണ്‌ ആ ദുരാചാരവും. അല്ലെങ്കില്‍ സവിശേഷമായ `ആറ്റിറ്റൂഡ്‌`-കള്‍ കാരണവുമാകാം അങ്ങിനെയൊക്കെ. അവയെ ചികില്‍സിക്കേണ്ട ദുര്‍വിധി ആര്‍ക്കെങ്കിലും വന്നുചേരുമെങ്കില്‍ അവരെ അതിനു കയ്യടിച്ചു പ്രോല്‍സാഹിപ്പിയ്ക്കുക എന്നേ പറയാനുള്ളു. കാരണം, അതിലും ദുസ്സഹമായ സാമൂഹ്യസേവനം, ഈ ഉലകിലുള്ളത്‌, എങ്ങിനെ ധനമുണ്ടാക്കാന്‍ പഠിപ്പിയ്ക്കാം എന്നത്‌ മാത്രമാവുമത്രെ. (ദാരിദ്ര്യവും മഹാരോഗവും ദീനം ദീനം കരച്ചിലും ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ ഒരു പ്രമുഖ സര്‍ഗ്ഗനിക്ഷേപമാണല്ലോ എന്നതുകൊണ്ടാണ്‌ ഈ രൂപകം.) മനുഷ്യസ്വഭാവത്തില്‍ അന്തര്‍ലീനമായിരിയ്ക്കുന്ന ചോദനകളേയും കാര്യകാരണാന്വേഷണ ശേഷിയേയും പ്രത്യേകിച്ച്‌ പഠിപ്പിക്കാനൊരുമ്പെടുന്നത്‌ ഉദ്ദേശിച്ച ഫലത്തെ നല്‍കുകയില്ല എന്നാണിതുകൊണ്ടു അര്‍ത്ഥമാക്കിയത്‌ എന്നത്‌ വിശേഷിച്ച്‌ പറയാനുമില്ല. എങ്കില്‍ത്തന്നെ, ചന്ദ്രശേഖരന്‍ സൂചിപ്പിയ്ക്കുന്ന `വൈരസ്യ`ത്തെ വിശദമാക്കാന്‍, അതിനുമുമ്പേ, ഇഷ്ടങ്ങളെന്തൊക്കെയാണെന്ന്‌, രസിക-വായനകളെന്തൊക്കെയാണെന്ന് അറിയേണ്ടതുണ്ട്‌. പോരാ, ആ ഇഷ്ടങ്ങളാണോ സാഹിത്യാസ്വാദനത്തെ നിര്‍ണ്ണയിക്കുക എന്ന്‌ അറിയേണ്ടതുണ്ട്‌. അനിഷ്ടങ്ങള്‍, എങ്കില്‍, സാഹിത്യനാട്യത്തെയാവുമോ സൂചിപ്പിയ്ക്കുക എന്നും ഉറപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്‌.

സംഘര്‍ഷങ്ങള്‍ പലമാതിരിയിലും ആവാം. വ്യക്തിയ്ക്ക്‌ മറ്റൊരു വ്യക്തിയോടോ, സമൂഹത്തിന്‌ മറ്റൊരു സമൂഹത്തോടോ അതാവാം. തിരിച്ചും മറിച്ചും, മറിച്ചും തിരിച്ചുമൊക്കെയാവാം. വ്യക്തിയിലെ അവ്യക്തിയോടാവാം. സമൂഹത്തിലെ അസാമൂഹികതയോടാവാം. ഭൂതഗണങ്ങളോടാവാം. അവനവന്‍ തന്നെ സൃഷ്ടിച്ച ദൈവത്തോടും, അതുതന്നെ മറന്ന്‌, സൃഷ്ട-ദൈവം സൃഷ്ടിച്ച അവനവനോടു തന്നെയും ആവാം. അങ്ങിനെയൊന്നുമല്ലെന്ന്‌ വിരട്ടുന്ന പരമ ഗുണാള്‍ട്ടി ദൈവത്തോടുമാവാം. ബഹിരാകാശജീവികളോടാവാം. കാറ്റാടിയന്ത്രങ്ങളോടാവാം. അപ്പോള്‍, എന്തൊക്കെയാവാം "സാമൂഹ്യധാരയില്‍ ചലനം സൃഷ്ടിയ്ക്കുക" എന്നാണ്‌ പറയാന്‍ തോന്നുക? മലയാളിയുടെ ലിമിറ്റഡ്‌ `ബുദ്ധിരാക്ഷസ`ത്തിന്‌ ചേരുംപടി സാഹിത്യ-സിദ്ധാന്തം മെനയാന്‍ തുനിയുന്ന `ദീപസ്തംഭ-മഹാശ്ഛര്യ-വൈഭവം` എന്നല്ലാതെ!

`സാധാരണ വായനക്കാരന്‍` എന്നത്‌ `സാധാരണ സിനിമാപ്രേക്ഷകന്‍` എന്നു പറയുമ്പോലെ പരിമിത വിഭവര്‍ക്ക്‌ ദ്രവ്യം നേടാന്‍ വേണ്ടി പടച്ച രണ്ടു വാക്കുകളാണ്‌. (അതൊക്കെ നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും നന്നായി അറിയാം എന്നതുകൊണ്ടുകൂടിയത്രെ നമ്മുടെ ചലച്ചിത്രങ്ങള്‍ കൊണ്ടുപിടിച്ച്‌ ഇങ്ങിനെ ആയിരിയ്ക്കുന്നതും!) ദര്‍ഘാസ്‌ പരസ്യം സഗൗരവം വായിക്കുന്നവരും ചരമ-വൈവാഹികകോളങ്ങള്‍ വായിച്ചു രസം പിടിയ്ക്കുന്നവരും `മ`വാരികകളില്‍ തുടര്‍-നോവലുകള്‍ വായിക്കുന്നവരും സാങ്കേതിക ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍ തലപൂഴ്ത്തുന്നവരും വായനക്കാര്‍ തന്നെ. ചിത്രകഥകളിലെ സ്പീച്ച്‌ ബലൂണുകള്‍ നോക്കി ആര്‍ത്തലച്ചു ചിരിക്കുന്നവരും, ഹല്ലാ, വായനക്കാരല്ലേ! നന്നായി!, `കൊച്ചു`പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിക്കുന്നവരും (വംശനാശം വന്നുപോയി!) മറ്റെന്തെന്ന്‌? ഈ വായനക്കാര്‍ക്കൊന്നും, പി.ജെ.ജെ. ആന്റണിയുടെ മുകളിലുള്ള ലേഖനം വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെന്ന്‌ വരില്ല, എന്നല്ല, മിക്കവാറും കഴിയില്ലതന്നെ. അതുകൊണ്ട്‌, അവരെല്ലാം, ഈ "സാധാരണ വായനക്കാര്‍" എന്ന ഇനത്തെ അയിത്തപ്പെടുത്തിക്കളയും എന്ന്‌ പേടിച്ച്‌ `സാധാരണരിലും നീചരായ അതിസാധാരണ വായനക്കാര്‍` എന്ന ഇനമാക്കി തരം തിരിക്കാം എന്നു വിചാരിയ്ക്കുന്നുവോ? അതിനാലാണ്‌, `സാധാരണ വായനക്കാര്‍` എന്ന ബഹുവായ ഇനംതിരിപ്പുകൊണ്ട്‌ ആ രണ്ടു വിശേഷണപദങ്ങളുടെ `ഉള്ളിലിരിപ്പ്‌` വിശേഷാല്‍ വൈശദ്യമാവുന്നില്ല എന്നു ധ്വനിപ്പിച്ചത്‌. അങ്ങിനെ ഒരു "സാധാരണ വായനക്കാരന്‍" യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഇല്ല എന്നാണ്‌ ഇതിനാല്‍ അര്‍ത്ഥമാക്കുകയും. സാഹിത്യതല്‍പ്പരരായ വായനക്കാര്‍ എന്ന വിഭാഗം മുന്‍ സൂചിപ്പിച്ച പലതരം വായനക്കാരില്‍ നിന്ന്‌ വ്യത്യസ്തരാണ്‌. അവര്‍ സാഹിത്യത്തിന്റെ വിനോദവായനക്കാരില്‍ നിന്നോ അതിന്റെ ഢംഭു-വായനക്കാരില്‍ നിന്നോ പോലും വ്യത്യസ്തര്‍. ആ തരം മലയാള സാഹിത്യ വായനക്കാര്‍, പാവം-പാവം "സാധാരണ വായനക്കാര്‍" ആണെന്നും അവര്‍ ഈ `പണ്ടാറ-ദ്വന്ദ്വ`-ത്തില്‍ അതീവകുതുകികളാണെന്നും മറ്റുമാണോ ചന്ദ്രശേഖരന്‍ പറഞ്ഞുവരിക? എങ്കില്‍, സുമാര്‍ എത്രകാലം കൂടി അവര്‍ ഈ ഭൂമുഖത്തുണ്ടാവാന്‍ വഴിയുണ്ട്‌ എന്നുകൂടി പ്രവചിയ്ക്കുക. ലോകം അവസാനിക്കാറായി എന്നൊന്നും പറഞ്ഞുവരികയല്ല; എന്നാലും ആഗോളതാപനം എന്നൊക്കെയുണ്ടല്ലോ; കുടിവെള്ളം മുട്ടല്‍ എന്നൊക്കെ പോലുള്ളവ. ചുമ്മാ അറിയാന്‍ എന്നു കൂട്ടിക്കോളൂ, ഒരു തമാശിന്‌.

Submitted by പാവപ്പെട്ടവന്‍ (not verified) on Wed, 2010-03-24 04:32.

വഴി മാറിപറഞ്ഞ ഒരു ചരിത്രം നമുക്ക് ഇവിടെ വായിക്കാന്‍ കഴിയില്ല .
നിലവാരമുള്ള ഒരു വിലയിരുത്തല്‍. ആശംസകള്‍

Submitted by Shibu Philip (not verified) on Wed, 2010-03-24 23:53.

സ്വയം നവീകരണം നിരന്തരം ആഗ്രഹിക്കുന്ന എഴുത്തുകാര്‍ ഒരിക്കലും മേതിലിനെപ്പോലുള്ളവര്‍ fake ആണെന്ന് എഴുതുകയില്ല. അങ്ങനെയുള്ളവര്‍ക്ക് ഭാഷയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും വിശാലമായ ലോകം അപ്രാപ്യമാകുവാനാണ് സാധ്യത കൂടുതല്‍.