തര്‍ജ്ജനി

സഞ്ചാരിയുടെ കൂടാരം

പൊള്ളുന്ന ഏപ്രില്‍ മദ്ധ്യാഹ്നത്തിനും
എന്റെ ഏകാന്തതയ്ക്കും
ഇറാഖിലെ യുദ്ധവാര്‍ത്തകള്‍ക്കും
സാര്‍സിന്റെ പേടികള്‍ക്കും മീതെ
ഈ കുറിപ്പുകള്‍ പിറവിയെടുക്കുന്നത്‌
എന്തിനാണെന്ന്‌ എനിക്കറിയില്ല.
തീവണ്ടിയുടെ ജാലകത്തിലൂടെന്ന പോലെ
പിന്നിലേയ്ക്ക്‌ മറയുന്ന കാഴ്ച്ചകള്‍,
സന്ധ്യയിലേക്ക്‌
അവ്യക്തമാകുന്ന നിഴല്‍രൂപങ്ങള്‍ പോലെ
ചില മുഖങ്ങള്‍,
നിലാവ്‌ പോലെ സൌഹൃദങ്ങള്‍.....
പലപ്പോഴും ഒരു പാട്‌ ചിന്തകള്‍
മനസ്സിലിങ്ങനെ അമ്മാനമാടി നടക്കും.
പിന്നെ വഴിയിലെവിടെയെങ്കിലും
അതൊക്കെ കളഞ്ഞുപോകും.
മഷിത്തണ്ടിനായി മത്സരിച്ചും
മാനം കാണിക്കാതെ മയില്‍പ്പീലികള്‍
പുസ്തകത്താളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചും
മഴക്കാലത്ത്‌ മാനത്തുകണ്ണികള്‍ക്ക്‌
പിന്നാലെ വലയെറിഞ്ഞും
ബാല്യം കടന്നുപോയത്‌ അറിഞ്ഞില്ല...
അനുസരണക്കേടിന്‌ കിട്ടിയ
ചൂരല്‍പ്പാടുകളൊഴികെ
വലുതായൊന്നും ഓര്‍മ്മകളിലുമില്ല.
ഇനി
ഈ കുറിപ്പുകളെങ്കിലും
അവശേഷിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ....

സ്നേഹപൂര്‍വ്വം,
പോള്‍