തര്‍ജ്ജനി

സുനില്‍ ചിലമ്പിശ്ശേരില്‍

ചിലമ്പിശ്ശേരില്‍ വീട്‌
ഇളമ്പഴന്നൂര്‍ P.O
ചടയമംഗലം
കൊല്ലം 691534
മെയില്‍: slchelambesseril@hotmail.com

Visit Home Page ...

കഥ

പരവതാനിയിലെ പൂക്കള്‍

ആകാശത്തിലവശേഷിച്ച അല്പം ചുവപ്പുകൊണ്ട്‌ സന്ധ്യ, ഭൂമിയെ ഗ്രസിച്ചു തുടങ്ങിയ ഇരുളിനോട്‌ മല്ലടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തപിച്ചു നിന്നൊരു പകലിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍ നിന്ന് വാണിഭപ്പുരകള്‍ ഉണരുകയും നിരത്തുകള്‍ വാഹനങ്ങളാല്‍ നിറയുകയും ചെയ്തു. അപ്പോഴും തിരക്ക്‌ തീരെയില്ലാത്ത യാസ്സിര്‍ ബിന്‍ ഖുത്ബ്‌ റോഡിലായിരുന്നു അവര്‍ നിന്നത്‌.

"സര്‍ ഞാന്‍......"
തുടര്‍ന്ന്‌ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നത്‌ തടഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ അന്‍വര്‍ മുഹമ്മദിന്റെ ഉള്ളില്‍ നിന്നൊരു തേങ്ങലുയര്‍ന്ന്‌ ചുണ്ടുകളിലെത്തി വിറച്ചുനിന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍, വിടവാങ്ങലിന്റെ ഔപചാരികനാട്യങ്ങളില്ലാതെ തന്റെ മുന്നില്‍ നില്ക്കുന്ന വേണുവിന്റെ കരം കവര്‍ന്ന്‌ സ്വന്തം നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്തു. എന്നിട്ട്‌ "ഇതാ എന്റെ കൃതജ്ഞതാഭരിതമായ ഹൃദയം തൊട്ടറിയു" എന്നമട്ടില്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങി. വേണു തന്റെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റു പ്രധാനപ്പെട്ട പല സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലുമെന്നപോലെ അപ്പോഴും അക്ഷോഭ്യനായി നില്ക്കുകയും അന്‍വറിനെ തടസ്സമില്ലാതെ കരയാന്‍ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തു. ബന്ധങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും ചില വൈകാരികപശിമകളാല്‍ ബലപ്പെടാറുണ്ടല്ലോ. അത്തരത്തിലുള്ളൊരു ബലപ്പെടല്‍ വേണുവിനും അന്‍വറിനുമിടയില്‍ സംഭവിച്ചിരിക്കയാല്‍ എതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ ശേഷം വേണു അന്‍വറിനെ നെഞ്ചോട്‌ ചേര്‍ത്ത്‌ അയാളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.

ദാക്കല്‍ മഹദൂദില്‍ നിന്ന്‌ അന്‍വറിനെ ജിദ്ദയിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോകാമെന്നേറ്റ പാകിസ്ഥാനി ഡ്രൈവര്‍ തന്റെ ട്രക്ക്‌ അവര്‍ക്കരുകില്‍ പാര്‍ക്ക്‌ ചെയ്തു കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. കാത്തിരിപ്പ്‌ ഒരു പടുവൃക്ഷമാണെന്ന് അയാള്‍ക്കപ്പോള്‍ തോന്നുകയും മടുപ്പ്‌ അതിനെ ഉലയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ അയാള്‍ ട്രക്കിന്റെ കാബിനുള്ളില്‍ നിന്ന്‌ പുറത്തിറങ്ങി ദേവദത്തനെ വിളിച്ചു.

"സാബ്‌....."
"ദാ അയാള്‍ വിളിക്കുന്നു. ചെല്ലു". വേണു പറഞ്ഞു.
അന്‍വര്‍ ട്രക്കിന്റെ കാബിനടുത്തേക്ക്‌ നടന്നു. അയാള്‍ കാബിന്റെ ഡോര്‍ തുറക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞു
"ഇതര്‍ നഹി, ഉതര്‍"
ട്രക്കിന്റെ പിന്നിലേക്ക്‌ അയാള്‍ വിരല്‍ ചൂണ്ടി. അമ്പരപ്പോടെ പിന്നിലേക്ക്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ അന്‍വര്‍ വേണുവിനെ ദയനീയമായി നോക്കി. റെസിഡന്‍സ്‌ പെര്‍മിറ്റോ മറ്റു രേഖകളോ അയാളുടെ പക്കലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ട്രക്കിന്റെ കാബിനിലിരുന്നുള്ള യാത്ര അയാളെ സംബന്ധിച്ച്‌ അപകടകരമായിരുന്നു. ആ അപകടാവസ്ഥ എന്തുകോണ്ടോ അയാള്‍ അപ്പോള്‍ മറന്നിരുന്നു. ജിദ്ദ സീപോര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന്‌ റിയാദിലേക്ക്‌ ചരക്ക്‌ കൊണ്ടുവന്ന ഒരു ടെയിലര്‍ ട്രക്കായിരുന്നു അത്‌. അതിന്റെ മൂടിക്കെട്ടിയ ടയിലറിലായിരുന്നു അന്‍വര്‍ മുഹമ്മദിന്‌ സഞ്ചരിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്‌. റിയാദില്‍ നിന്നും ജിദ്ദയിലേക്ക്‌ ട്രക്ക്‌ ഉടമ അറിയാതെ ഡ്രൈവര്‍ സംഘടിപ്പിച്ച കുറച്ച്‌ ചരക്ക്‌ ആ ടയിലറില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. റിയാദിലെ ഒരു മെലാമൈന്‍ കമ്പനിയില്‍ നിന്നുമുള്ള അണ്‍ബ്രേക്കബള്‍ പാത്രങ്ങള്‍ നിറച്ച കാര്‍ട്ടണുകളായിരുന്നു ആ ചരക്ക്‌. ആ കാര്‍ട്ടണുകള്‍ക്കിടയിലേക്ക്‌ ഡൈവര്‍ അന്‍വര്‍ മുഹമ്മദിനെ ഒളിപ്പിച്ചു. അവന്‍ ഭയത്തോടും എന്നാല്‍ പ്രതീക്ഷയോടും പുറത്തേക്ക്‌ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ പുറത്തിറങ്ങി കണ്ടയിനറിന്റെ വാതിലടച്ചു. അന്നേരം അരുതെന്ന്‌ പറയാന്‍ വേണുവിന്റെ മനസ്സ്‌ ആഞ്ഞു. അന്‍വറിന്‌ അതിനുള്ളില്‍ ശ്വാസം കഴിക്കാനാവുമോയെന്ന് ഭയന്ന്, ദൂരേക്ക്‌ മാഞ്ഞുപോകുന്ന ട്രക്കും നോക്കി അയാള്‍ അവിടെത്തന്നെ കുറെനേരം കൂടി നിന്നു.

വേണു തന്റെ കാര്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ചെയ്തു. അതിന്റെ യന്ത്രം അടക്കിപ്പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നൊരു വ്യസനം പോലെ തേങ്ങിക്കൊണ്ട്‌ ഉണര്‍ന്നു. യാന്ത്രികതയേറുന്നൊരു നഗരത്തില്‍ മനുഷ്യനും യന്ത്രത്തിനും വേറിട്ട അസ്തിത്വമില്ലാത്തതുപോലെ മറ്റൊരു യന്ത്രമായി അയാള്‍ സ്റ്റിറിംഗ്‌ വീലിനു പിന്നിലിരുന്നു.

ആ ഇരിപ്പില്‍ അയാള്‍ ആലോചിച്ചു. അല്പം കൂടി മുന്നോട്ട്‌ പോയാല്‍ ഈ റോഡ്‌ മറ്റൊന്നില്‍ പ്രവേശിക്കും. അവിടെ നിന്ന്‌ വലത്‌ വശത്തേക്ക്‌ പോയാല്‍ അല്‍സുവൈദി വഴി സെക്കന്റ്‌ ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ സിറ്റിയിലെത്താം. ഇടതുവശത്തേക്ക്‌ പോയാല്‍ ഹാരയിലുള്ള തന്റെ ഫ്ലാറ്റിലെത്താം. അയാള്‍ വലത്‌ വശത്തേക്ക്‌ പോകാന്‍ തിരുമാനിച്ചു. സെക്കന്റ്‌ ഇന്‍ഡസ്ട്രിയല്‍ സിറ്റിയിലാണ്‌ അയാളുടെ ഓഫീസ്‌. അവിടെ ഈ സമയത്ത്‌ പോയിട്ട്‌ പ്രത്യേകിച്ച്‌ കാര്യമൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. കാര്‍ അല്‍ അമീന്‍ യഹിയ ബിന്‍ യഹിയ റോഡിലൂടെ ഓടുമ്പോള്‍ രണ്ട്‌ വര്‍ഷം മുമ്പുള്ളൊരു സായാഹ്നത്തിലേക്ക്‌ അയാളുടെ മനസ്സ്‌ പിന്‍വാങ്ങി.

2

വര്‍ക്ക്‌ സൈറ്റില്‍ നിന്ന് മടങ്ങുകയായിരുന്നു അന്ന്. തരിശയായ സമതലത്തിലെ തടസ്സങ്ങളില്ലാത്ത കാഴ്ചയില്‍ ഒരിടത്തുപോലും മനുഷ്യരോ മൃഗങ്ങളോ ഇല്ല. കാറ്റ്‌ വീശുന്നുണ്ട്‌. ശക്തി വര്‍ദ്ധിച്ച്‌ ഏതു നിമിഷവും അതൊരു പൊടിക്കാറ്റായി മാറാം. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാല്‍ യാത്ര ക്ലേശകരമാവുമെന്നോര്‍ത്ത്‌ അയാള്‍ കാറിന്റെ വേഗത കൂട്ടി. എന്നാല്‍ പ്രതിക്ഷിച്ചതുപോലെ പൊടിക്കാറ്റടിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയും മുന്നിലെ പാത അവ്യക്തമാവുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഹെഡ്‌ ലൈറ്റ്‌ ഓണ്‍ ചെയ്തു. വേഗത കുറച്ച്‌ വാഹനം കരുതലോടെ ഓടിച്ച്‌ എത്ര ദൂരം പോയെന്നറിയില്ല. പെട്ടെന്നൊരാള്‍ കാറിന്‌ മുന്നിലേക്ക്‌ എടുത്തെറിയപ്പെട്ടു. അയാളുടെ ദേഹത്ത്‌ കാര്‍ മുട്ടാതിരിക്കാന്‍ വണ്ടി വലത്‌ ഭാഗത്തേക്ക്‌ വെട്ടിച്ചപ്പോള്‍ കാര്‍ റോഡരുകിലെ മണ്‍തിട്ടയില്‍ തട്ടിനിന്നു. ഭയത്താല്‍ ക്ഷോഭിച്ചു പോയ അയാള്‍ കാറില്‍നിന്നിറങ്ങി വണ്ടിക്ക്‌ മുന്നില്‍ ചാടിയ ആളുടെ അടുത്തേക്ക്‌ പാഞ്ഞു. അയാളുടെ ദേഹത്ത്‌ കാര്‍ മുട്ടിയെന്നാണ്‌ കരുതിയത്‌. എന്നാല്‍ കാര്യമായൊന്നും സംഭവിച്ചില്ല. എങ്കിലും ആശ്വാസത്തിന്‌ പകരം അയാളുടെ ക്ഷോഭം ഇരട്ടിച്ചപ്പോള്‍ വേണു തന്റെ മുന്നില്‍ നില്ക്കുന്ന പ്രാകൃതരൂപിയെ ശകാരിക്കുകയും തടുക്കാനാവാത്ത ഏതോ പ്രേരണയില്‍ തല്ലുകയും ചെയ്തു. അടികൊണ്ട്‌ പിന്നിലേക്ക്‌ വേച്ച്‌ വീണുപോയ അയാള്‍ യാചിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ വേണുവിന്‌ നേരെ കൈകൂപ്പി. സത്യത്തില്‍ അപ്പോഴാണ്‌ വേണുവിന്‌ സ്ഥലകാലബോധമുണ്ടായത്‌.

അയാള്‍ക്ക്‌ വല്ലായ്മ തോന്നി.

മണ്ണിന്റെ നേര്‍ത്ത കാവിതിരശ്ശീലയിലൂടെ അയാള്‍ മുന്നില്‍ വീണുകിടക്കുന്ന മനുഷ്യനെ നോക്കി. ദേശഭേദം വായിച്ചെടുക്കാനാവാത്തവിധം വിചിത്രവേഷവും രുപവുമായിരുന്നു അയാള്‍ക്ക്‌. അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ അയാളുടെ ഭാഷ ഊഹിക്കാനാവാതെ വേണു അറബിയില്‍ ചോദിച്ചു.
"മിന്‍ ഇന്ത". (നീ ആരാണ്‌?)

അപ്പോഴും തൊഴുകൈകളോടെ കിടക്കുന്ന മനുഷ്യന്‌ ചോദ്യം മനസ്സിലായെങ്കിലും മറുപടി പറയാന്‍ വാക്കുകള്‍ വഴങ്ങാതെ വീര്‍പ്പ്‌ മുട്ടി. തന്റെ ഉത്തരം ചില ആംഗ്യങ്ങളിലും അര്‍ത്ഥമില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങളിലും തിരുകി വേണുവിന്റെ കാരുണ്യം കണ്ണുകളാല്‍ ഇരന്നു.
അയാളെ എഴുന്നേല്പിക്കുകയും കാറിനരുകിലേക്ക്‌ കൂട്ടിക്കൊണ്ട്‌ പോയി ഡോര്‍ തുറന്ന്‌ കാറില്‍ കയറ്റുകയുമൊക്കെ ചെയ്തപ്പോഴും വേണു കരുതിയത്‌ അയാള്‍ ഊമയായിരിക്കുമെന്നാണ്‌. അതുകൊണ്ട്‌ തന്നെ ചോദ്യങ്ങള്‍ തല്ക്കാലം ഒഴിവാക്കി അടുത്ത ആള്‍പ്പാര്‍പ്പുള്ളയിടത്ത്‌ ഇറക്കിവിടാം, അല്ലെങ്കില്‍ സാവധാനം കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ച്‌ മനസ്സിലാക്കി അവന്റെ പാര്‍പ്പിടത്തില്‍ തന്നെ എത്തിക്കാമെന്ന് കരുതി കാര്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ടാക്കി. കാറ്റ്‌ കലിയടങ്ങി അകലേക്ക്‌ പിന്‍വാങ്ങി. കണ്ണിന്‌ നേരെ പിടിച്ച മണ്ണിന്റെ കാവിതിരശ്ശീല നേര്‍ത്തപ്പോള്‍ അയാള്‍ കാറിന്റെ സ്പീഡ്‌ കൂട്ടി.

"സര്‍..."
വേണുവിന്റെ കാല്‍ അറിയാതെ ബ്രേക്കില്‍ അമരുകയും കാര്‍ ഒരു നിലവിളിയോടെ റോഡരുകിലേക്ക്‌ പാളി നില്ക്കുക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതുവരെ ഊമയെന്ന്‌ കരുതിയതാണ്‌.
"എന്താ" അയാള്‍ ആശ്വാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"എന്നെ എങ്ങോട്ടാണ്‌ കൊണ്ടുപോകുന്നത്‌?"
"നിനക്ക്‌ എവിടെയ്ക്കാണ്‌ പോകേണ്ടത്‌".

അങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം പ്രതിക്ഷിക്കാത്തതുപോലെ അയാള്‍ പകച്ചു. ആ പകപ്പില്‍ അയാളുടെ ശബ്ദം വീണ്ടും നിലച്ചു.
"എന്താ ചോദിച്ചത്‌ കേട്ടില്ലേ?"
"അത്‌ പിന്നെ ഞാന്‍ ...എനിക്ക്‌..." അയാള്‍ തുടരാനാവാതെ ദയനീയമായി വേണുവിനെ നോക്കി.
"എന്താ നിന്റെ പേര്‌?"
"അന്‍വര്‍"
"നാട്ടിലെവിടെയാണ്‌"
"നിലമേല്‍"
"ഇവിടെ എവിടെയായിരുന്നു.?"
"അറബിയോടൊപ്പമായിരുന്നു"
"പിന്നെയെന്തുപറ്റി?"

സ്വര്‍ണ്ണം വിളയുന്ന പറുദീസയിലേക്കാണ്‌ പുറപ്പെട്ടത്‌.പക്ഷേ വിധി, പ്രവചിക്കാനാവാത്ത ഭാവവ്യതിയാനങ്ങളോടെ രൂപപ്പെടുന്നൊരു മണല്‍ക്കാറ്റ്‌ പോലെ എല്ലാറ്റിനും മീതെ ദയാരഹിതമായി വിളയാടി.അതുകൊണ്ടുതന്നെ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ജോലി കിട്ടിയില്ല.പിന്നെ കിട്ടിയത്‌ ചെയ്യാനുറച്ചു. എങ്കിലും കുറഞ്ഞ കാലത്തിലത്‌ മടുത്തു.

ഒറ്റപ്പെട്ട്‌ നില്ക്കുന്ന മരുവൃക്ഷത്തിനോ മേയ്ക്കാന്‍ ഏല്പിച്ച മൃഗങ്ങള്‍ക്കോ അറിയില്ലല്ലോ അന്‍വര്‍ മുഹമ്മദ്‌ വന്നെത്തിയത്‌ ഇങ്ങനെ ചില വാഴ്‌വുകള്‍ പ്രതീക്ഷിക്കാതെയാണെന്ന്. അവിടെ മനുഷ്യനെന്ന സാദ്ധ്യത ഇടയ്ക്ക്‌ ആഹാരം കൊണ്ടുവരുന്ന സുഡാനി മാത്രമാണ്‌. അയാളാകട്ടെ തന്റെ വൈകൃതരതി അന്‍വറിലേക്ക്‌ നീട്ടിയപ്പോള്‍ അവന്‌ ജീവിതവും മടുത്തു. കരുത്തനായ സുഡാനിക്ക്‌ അന്‍വറിന്റെ പ്രതിരോധവും പ്രതിഷേധവും വളരെ ദുര്‍ബലമായ ഒരനാവശ്യം മാത്രമായേ തോന്നിയുള്ളു. അതുകൊണ്ട്‌ അയാളത്‌ വകവച്ചില്ലെന്ന്‌ മാത്രമല്ല തുടരുകയും ചെയ്തു. ശരീരവും മനസ്സും ഒരുപോലെ തളരുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കും എങ്ങോട്ടും രക്ഷപെടാനാവില്ല. വീണകുഴിയുടെ ഇരുളില്‍ കിതപ്പാറ്റാന്‍ ചുരുണ്ടുകൂടും. ആ കിടപ്പില്‍ സ്വയം ശപിക്കും തുടര്‍ന്ന്‌ ജന്മം നല്കിയവരേയും ലോകത്തെയും ശപിക്കും. പിന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും പഴുത്‌ കിട്ടുമ്പോള്‍ രക്ഷപെടാന്‍ ശ്രമിക്കും. ദൗര്‍ഭാഗ്യം കൂടെയുള്ളതുകൊണ്ട്‌ പിടിക്കപ്പെടും വീണ്ടും പഴയതിനേക്കാള്‍ മോശമായ അവസ്ഥയില്‍ ജീവിതം തുടരും. പലരും അപ്പോഴേക്ക്‌ തീര്‍ത്തും തകര്‍ന്ന്‌ പോകും ചിലര്‍ ആ സാഹചര്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ പൊരുത്തപ്പെട്ടതായി സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്യും. പക്ഷേ അന്‍വര്‍ ഉള്ളിലെവിടെയോ ശമിക്കാതെ കിടന്ന കനലിനെ സദാ ഊതിനീറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അത്‌ ആളിക്കത്തിയപ്പോള്‍ ഇടവലം നോക്കാതെ ഓടുകയായിരുന്നു. ഒരു പായ്ക്കറ്റ്‌ റൊട്ടിയും അല്പം വെള്ളവും കരുതിയിരുന്നത്‌ രണ്ട്‌ ദിവസത്തെ യാത്രയ്ക്ക്‌ ഉപകരിച്ചു. ഓട്ടം തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അതിങ്ങനെയാവുമെന്ന്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

"ഇനിയെന്താണ്‌ ചെയ്യാനുദ്ദേശിക്കുന്നത്‌?" ദേവദത്തന്‍ ചോദിച്ചു.
"നാട്ടിലേക്ക്‌ പോകണം"
"എന്നിട്ട്‌ ?"
"എന്നിട്ട്‌.... എനിക്ക്‌ അറിയില്ല സര്‍... എനിക്ക്‌ ഒന്നുമറിയില്ല " അയാളുടെ ഒച്ച ഒരു വിതുമ്പലിലേക്ക്‌ വഴുതി. "കുടുംബം വഴിയാധാരമാകും....". കൂട്ടിവച്ച സങ്കടങ്ങളുടെ ഒരു സവിശേഷഉന്നതിയില്‍ അത്‌ പൊട്ടിത്തെറിച്ചതുപോലെ അന്‍വര്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങി. വേണു ഒന്നുമുരിയാടിയില്ല. അവന്‍ കുറച്ചിട കരയട്ടെയെന്ന്‌ മാത്രം വിചാരിച്ചു. തുടര്‍ന്ന്‌ അയാളുടെ ബോധത്തില്‍ നിന്ന്‌ സമസ്തവും ചോര്‍ന്നുപോകുകയും മുന്നിലുള്ള പാതയും അതിലെ നിമ്നോന്നോന്നതങ്ങളും ബാക്കിയാവുകയും ചെയ്തു.

"സര്‍"
വേണു വികാരരഹിതമായി അന്‍വറിനെ നോക്കി. ശൂന്യതയില്‍ നിന്ന് അയാളുടെ മനസ്സ്‌ മെല്ലെ വസ്തുസ്ഥിതികളില്‍ വ്യാപരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു.
" എന്തായാലും ഇത്രയൊക്കെയായി. നമുക്ക്‌ എന്റെ വീട്ടില്‍ പോയി കുളിച്ച്‌ ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ചിട്ട്‌ ഭാവികാര്യങ്ങള്‍ ആലോചിക്കാം"

അന്‍വറിന്‌ പഴയ തൊഴിലുടമയുടെ അടുത്തേക്ക്‌ മടങ്ങാന്‍ താല്പര്യമില്ലത്തതിനാല്‍,വേണു താന്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന ഫാക്ടറിയില്‍ അന്‍വറിന്‌ ഒരു ജോലി ശരിയാക്കി. അന്‍വറിന്റെ സ്പോണ്‍സറുടെ പ്രതികരണമെന്തെന്നോ അയാളുമായുള്ള അന്‍വറിന്റെ കരാര്‍ എന്തെന്നോ അറിയാത്തിടത്തോളം ഇതുതന്നെയാണ്‌ ഉത്തമം. പക്ഷേ വേണു എന്തുകൊണ്ടോ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. എല്ലാ പോരാട്ടവീര്യങ്ങളും ചോര്‍ന്നുപോയ, നിശ്ശബ്ദരാക്കപ്പെട്ട അടിമകളായിവിടെ തൊഴിലാളിവര്‍ഗ്ഗം അധഃപതിച്ചു പോയി. വ്യവസ്ഥിതി, ഭാഷ തുടങ്ങി ചുമലിലേറ്റപ്പെട്ട പ്രാരാബ്ധങ്ങളുടെ അസ്ഥി തകര്‍ക്കുന്ന ഭാരം വരെ ഗള്‍ഫ്‌പ്രവാസിയെ ഒത്തുതീര്‍പ്പുകളിലേക്ക്‌ ചുരുക്കുന്നുവെന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ ആത്മനിന്ദ തോന്നി.

പ്രഭാതങ്ങള്‍ യാന്ത്രികമായൊരു ഉത്സാഹത്താലെ തുടങ്ങുകയും സന്ധ്യകള്‍ ആലസ്യത്തോടെ ഒടുങ്ങുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. പുതിയ പരിസരങ്ങള്‍ അതിന്റേതായ പരിമിതികളില്‍ നിന്നുകൊണ്ട്‌ അന്‍വറിന്റെ ആധികളെ ശമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവില്‍ തന്റെ വിവാഹത്തിന്‌ നാട്ടില്‍ വന്നേതീരുവെന്ന അനുജത്തിയുടെ ശാഠ്യത്തിന്‌ വഴങ്ങി നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോഴാണ്‌ തനിക്ക്‌ യാത്രാരേഖകളൊന്നുമില്ലെന്ന് അവന്‍ ഓര്‍ത്തത്‌. മൂന്നോനാലോ ആയിരം റിയാല്‍ കൊടുത്ത്‌, ജിദ്ദയില്‍ നിന്ന് വ്യാജരേഖകള്‍ വാങ്ങാന്‍ അന്‍വര്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ അത്‌ നിയമലംഘനമാണെന്ന് പറഞ്ഞ്‌ അവനെ തടയാന്‍ വേണുവിന്‌ മനസ്സ്‌ വന്നില്ല.

3

എന്തായാലും അവന്‍ കുഴപ്പമില്ലാതെ നാട്ടിലെത്തിച്ചേര്‍ന്നാല്‍ മതിയെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്‌ വര്‍ത്തമാനത്തിലേക്ക്‌ മടങ്ങി, സ്പീഡ്‌ കുറച്ചുകൊണ്ടയാള്‍ കാര്‍ ഫ്ലൈയോവറിലേക്ക്‌ കയറ്റി. അപ്പോള്‍ താഴെ നിരന്ന ഭൂമിയിലെ ഫാക്റ്ററികള്‍ വിചിത്രമായൊരു ശ്മശാനത്തിലെ കൂറ്റന്‍ കല്ലറകള്‍ പോലെ തോന്നി. നിസ്സഹായരായ തൊഴിലാളികളുടെ ആഗ്രഹാഭിലാഷങ്ങള്‍ അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്ന കല്ലറകള്‍. വിരഹവും ഗൃഹാതുരതയും കാമവും തുടങ്ങി വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കുന്ന മറ്റനേകം പ്രശ്നങ്ങളുള്ള കുറെ മനുഷ്യര്‍ മറ്റെങ്ങുമില്ലാത്ത വിധം ജന്മത്തെ പഴിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഇവിടെ മരിച്ച്‌ ജീവിക്കുന്നുണ്ട്‌. അസംതൃപ്തിയോടെ അവര്‍ രാവെന്നോ പകലെന്നോ ഭേദമില്ലാതെ പണിയെടുക്കുന്നുണ്ട്‌......

അയാള്‍ തന്റെ ഓഫീസും ഫാക്ടറിയും സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന റോഡിലേക്ക്‌ കാര്‍ തിരിച്ചു. അസമയത്തുള്ള തന്റെ വരവ്‌ ഫാക്ടറിലെ നൈറ്റ്‌ ഷിഫ്റ്റില്‍ പണിയെക്കുന്നവരെ അമ്പരപ്പിച്ചേക്കുമെന്ന്‌ അയാള്‍ക്കപ്പോള്‍ തോന്നി. ആ തോന്നല്‍ ശക്തിപ്പെട്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ ഓഫീസില്‍ കയറാതെ വീട്ടിലേക്ക്‌ മടങ്ങി.

4

അടുത്ത പ്രഭാതത്തില്‍ ഓഫീസിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ വേണു, അന്‍വര്‍ ഇനിയും വിളിച്ചിട്ടില്ലല്ലോയെന്നോര്‍ത്ത്‌ അസ്വസ്ഥനായി. ജിദ്ദയിലെത്തിയാലുടന്‍ വിളിക്കുമെന്നാണ്‌ പറഞ്ഞിരുന്നത്‌. ഇനിയൊരു വേള ഏജന്റിനെ കണാന്‍ സാധിക്കാതെ വന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ? ആരോടാണ്‌ ഇനി അന്വേഷിക്കേണ്ടത്‌? എന്തായാലും വൈകിട്ട്‌ ട്രക്ക്‌ ഏര്‍പ്പാടാക്കിയ പാക്കിസ്ഥാനിയെക്കണ്ട്‌ കാര്യം തിരക്കാം.

വൈകിട്ട്‌ പാക്കിസ്ഥാനിയെ അന്വേഷിച്ച്‌ പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എതുവഴിക്കാണ്‌ നീങ്ങുന്നതെന്ന്‌ വേണുവിന്‌ ഒരു രൂപവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ അന്വേഷിച്ചു പോകുന്ന പാകിസ്ഥാനിയുടെ സുഹൃത്താണ്‌ അന്‍വറിനെ ജിദ്ദയിലെക്ക്‌ കൊണ്ടുപോയ ട്രക്ക്‌ ഡ്രൈവര്‍ എന്നത്‌ മാത്രമാണ്‌ അയാളുടെ അറിവ്‌. പാകിസ്ഥാനി വളരെ വിനയത്തോടെ അയാളെ സ്വീകരിക്കുകയും ജിദ്ദയിലേക്ക്‌ പോയ ആളുടെ വിവരമൊന്നും ഇതുവരെ കിട്ടിയിട്ടില്ലെന്ന് അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.

"ഇന്ന് രാത്രി എന്തായാലും അയാള്‍ വിളിക്കാതിരിക്കില്ല. വിളിച്ചാല്‍ ഞാന്‍ സാബിനെ അന്നേരം തന്നെ വിവരമറിയിക്കാം" അയാള്‍ വേണുവിനെ യാത്രയാക്കുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ അയാള്‍ രണ്ട്‌ ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടും വിളിച്ചില്ല. തുടര്‍ന്ന് വേണു ഒന്നുരണ്ടുതവണകൂടി അയാളെ അന്വേഷിച്ചു പോയെങ്കിലും വിവരമൊന്നും കിട്ടിയില്ല. ഇന്നലെ വീണ്ടും പാകിസ്ഥാനിയെ അന്വേഷിച്ച്‌ പോകുമ്പോള്‍ വേണു ചിന്തിച്ചു. എന്തായിരിക്കും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക. ട്രക്ക്‌ ഡ്രൈവര്‍ അന്‍വറിന്റെ പക്കലുള്ള കാശ്‌ പിടിച്ചെടുത്തിട്ട്‌ അയാളെ കൊലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുമോ? അതോ ട്രക്ക്‌ അപകടത്തില്‍ പെട്ടതാണോ? ആണെങ്കില്‍, അവന്‍ ഗുരുതരാവസ്ഥയില്‍ ആശുപത്രിയിലാവുമോ?

നിവര്‍ത്തിയുണ്ടെങ്കില്‍ അന്‍വര്‍ വിളിക്കാതിരിക്കില്ല.
ഇനി ആരോടാണ്‌ അന്വേഷിക്കണ്ടത്‌?
അവന്റെ സഹോദരിയുടെ വിവാഹം അടുത്തുവരികയും ചെയ്യുന്നു. പെട്ടെന്ന്‌ അയാളുടെ സെല്‍ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചു. നാട്ടില്‍ നിന്നാണ്‌. ഏരിയാകോഡ്‌ അന്‍വറിന്റെ നാട്ടിലേതാണ്‌. ദൈവത്തിന്‌ നന്ദി. എന്നാലും പോകുന്നതിന്‌ മുമ്പ് ഒരുവാക്ക്‌ അവന്‍ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. ചിന്തകള്‍ പ്രകാശവേഗത്തില്‍ പായുമ്പോള്‍ തന്നെ അയാള്‍ ഫോണ്‍ റിസീവ്‌ ചെയ്തു.

"ഹലോ"
"ഹലോ, വേണുസാറാണോ?" പരിചയമില്ലാത്ത പുരുഷശബ്ദം
"അതെ"
അടക്കിപ്പിടിച്ച സംസാരത്തിന്‌ ശേഷം വീണ്ടും മറുതലയ്ക്കല്‍ നിന്ന്‌ ശബ്ദമുയര്‍ന്നു വന്നു.
"സാറേ ഞാനാണ്‌...... അയിഷ..... അന്‍വറിന്റെ ഉമ്മ... അന്‍വര്‍ പത്താംതി വരുമെന്ന്‌ പറഞ്ഞിട്ട്‌ ഇതുവരെ കണ്ടില്ലല്ലോ? അവിടെന്ന്‌ പൊറപ്പെട്ടില്ലേ?"

എന്താണ്‌ മറുപടി പറയേണ്ടുന്നത്‌? അന്‍വര്‍ പുറപ്പെട്ടു. തുടര്‍ന്ന്‌ അയാളെപ്പറ്റി യാതൊരു വിവരവുമില്ലെന്നോ? അതോ...?
"ഉടനെ വരും " അയാള്‍ വാക്കുകള്‍ എവിടെ നിന്നോ പെറുക്കിയെടുക്കുമ്പോലെ പറഞ്ഞു.
"കല്യാണമിങ്ങെത്തി...." അവര്‍ക്ക്‌ മുഴുവിക്കാനായില്ല. ആരോ ശാസിച്ചതുപോലെ ഫോണ്‍ കട്ടായി. വീണ്ടും വിളിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചെങ്കിലും അതുണ്ടായില്ല.

കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ് വരെ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നയൊരാള്‍ ഇന്ന് തന്റെ അറിവിന്റെ നിലനില്ക്കുന്ന എല്ലാ പരിധിയ്ക്കും പുറത്തായിരിക്കുന്നു. .അയാള്‍ക്ക്‌ എന്താണ്‌ സംഭവിച്ചെതെന്ന്‌ അറിയാവുന്ന ഒരാളുമില്ല. അങ്ങനെ ചെയ്യാനാകുമെന്ന്‌ പ്രതീക്ഷിച്ചയാള്‍ പോലുമിപ്പോള്‍ ഒരു മിഥ്യയായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി എവിടെയാണ്‌ അന്വേഷിക്കണ്ടത്‌? എല്ലാ അന്വേഷണങ്ങള്‍ക്കും ചില പരിധികളുണ്ട്‌. ഇവിടെ ജീവിതം അദൃശ്യനൂലുകളാല്‍ ചലിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പാവക്കൂത്താണ്‌. എല്ലാ ചലനങ്ങളും നിയന്ത്രിതസീമകളാല്‍ ലഘൂകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അന്‍വര്‍ ജിവിച്ചിരിക്കുന്നുവോ എന്നും പോലും അറിയില്ല. മരിച്ചെങ്കില്‍ ആ ശരീരമെങ്കിലും കണ്ടെത്താന്‍ പറ്റുമോ?

പാക്കിസ്ഥാനിയുടെ വാതിലിന്‌ മുട്ടുമ്പോള്‍ അയാള്‍ അവിടെ ഉണ്ടാകണേ എന്ന് വേണു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. വാതില്‍ തുറന്നയാള്‍ വേണുവിനെ കണ്ടതോടെ ക്രുദ്ധനായി ചോദിച്ചു :
"എന്തുവേണം....? ഇയാളൊരു ശല്യമായല്ലോ" പാക്കിസ്ഥാനി അകത്തേക്ക്‌ നോക്കി കൂട്ടുകാരോട്‌ പറഞ്ഞു.
" അതെ ശല്യം തന്നെയാണ്‌. ഇന്നെനിക്കെന്റെ ആളിന്റെ വിവരമറിയണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങളവനെ കൊന്നുവെന്ന് ഞാന്‍ പൊലിസില്‍ പരാതി നല്കും". വേണു മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക്‌ കയറിക്കൊണ്ട്‌ പറഞ്ഞു.
"എന്താ പറഞ്ഞത്‌? പൊലിസില്‍ എന്തുചെയ്യുമെന്ന്"
"അതെ പൊലിസില്‍ പരാതി നല്കുമെന്നുതന്നെയാണ്‌ പറഞ്ഞത്‌"
"നായേ നീ ഒന്നുംചെയ്യില്ല.... അതിന്‌ നിനക്ക്‌ സമയമുണ്ടാവില്ല..."
പെട്ടെന്നാണ്‌ തലയ്ക്ക്‌ പിന്നില്‍ വലിയൊരു ആഘാതമേറ്റത്‌. വട്ടം കറങ്ങി നിലത്തേക്ക്‌ വീഴുമ്പോള്‍ ഫ്രയിംഗ്‌ പാനും പിടിച്ചു നില്ക്കുന്ന ട്രക്ക്‌ ഡ്രൈവറുടെ രൂപം മങ്ങിയാണെങ്കിലും വേണുവിന്റെ കണ്ണില്‍ പതിഞ്ഞു. തലയിലെ മുറിവില്‍ കൈപൊത്തിക്കൊണ്ട്‌ എഴുന്നേല്ക്കാന്‍ അയാള്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അതിനാവാതെ അയാളുടെ ബോധം പോയി.

പുറത്തുനിന്ന് അരിച്ചുവരുന്ന ശബ്ദവീചികള്‍ ശ്രവിച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ വേണു ഉണര്‍ന്നത്‌. താന്‍ എവിടെയാണ്‌? അയാള്‍ ചുറ്റും നോക്കി. ജനലുകള്‍ ഇല്ലാത്തൊരു മുറിയിലാണ്‌ താനിപ്പോള്‍. തലയ്ക്ക്‌ പിന്‍ഭാഗത്ത്‌ വല്ലാത്ത വേദന. ധാരാളം ചോര പോയിട്ടുണ്ടാവും അയാള്‍ എഴുന്നേറ്റിരിക്കാന്‍ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തിക്കൊണ്ട്‌ പുറത്തെ സംസാരത്തിലേക്ക്‌ കാത്‌ കൂര്‍പ്പിച്ചു.

"ആ നായ ചത്തുവെന്നാണ്‌ തോന്നുന്നത്‌".
"സാരമില്ല. പുറകുവശത്തെ തോട്ടത്തിലെ മണ്ണിന്‌ നല്ല ഇളക്കമുണ്ട്‌".
"അതിനെന്താണ്‌".
"അവിടെ കുഴിച്ചിടണം. അല്പം അദ്ധ്വാനിച്ചാല്‍ എന്താണ്‌? നല്ല കോളല്ലെ ഒത്തുകിട്ടിയത്‌. പതിനായിരം റിയാലും നല്ല മുന്തിയ മൊബൈല്‍ ഫോണും. എന്തായാലും അവനെ പുറത്തുവിട്ടാല്‍ നമ്മള്‍ കുടുങ്ങും"

വേണു പാന്റ്സിന്റെ കീശ പെട്ടെന്ന് തപ്പിനോക്കി. അതെ റിയാലും മൊബൈലും അവരെടുത്തിരിക്കുന്നു. നാട്ടിലേക്ക്‌ അയക്കാന്‍ അന്‍വര്‍ ഏല്പിച്ച്‌ കാശാണ്‌. ഇന്നത്‌ അയക്കാമെന്ന് കരുതി കൂടെ കരുതിയതാണ്‌. അയാള്‍ക്ക്‌ അവിടെ നിന്ന് എഴുന്നേല്ക്കാനും പാകിസ്ഥാനികളെ അടിച്ചു വീഴ്ത്താനും ആവേശം തോന്നി. പക്ഷേ ചലിക്കാനായില്ല. മുറിവില്‍ നിന്ന് അപ്പോഴും ചോര ഒഴുകുന്നുണ്ട്‌.
അപ്പോള്‍ ആദ്യമായി അയാള്‍ക്ക്‌ ഭയം തോന്നി. ഈ മുറിയില്‍ നിന്ന് തനിക്കിനി രക്ഷപെടാനാവില്ല. തന്നെ കൊണ്ടുപോകാന്‍ അവര്‍ വരുമ്പോള്‍ താന്‍ മരിച്ചില്ലെന്ന് കണ്ടാല്‍ അവര്‍ തന്നെ കൊല്ലും. ഇവിടെ ആരുമറിയാതെ മറവും ചെയ്യും. പക്ഷെ തനിക്ക്‌ രക്ഷപെട്ടേ മതിയാവു. ഭാര്യ, കുട്ടികള്‍, കുടുംബം .......

അന്നേരം ജീവിതത്തിലെ അനേകം രംഗങ്ങള്‍ - നല്ലതും ചീത്തയും- അയാളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഇടപെട്ട മനുഷ്യര്‍, സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍, സംഭവങ്ങള്‍ ..... അവ ചലച്ചിത്രം പോലെ കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ ഇരച്ചുവന്ന സങ്കടത്തില്‍ തന്റെ തന്നെ ചോര, പൂക്കള്‍ വിതറിയ പരവതാനിയില്‍ തലവച്ച്‌ അയാള്‍ തേങ്ങിക്കരയാന്‍ തുടങ്ങി. കരച്ചിലിനിടയില്‍ അയാള്‍ വിചാരിച്ചു, അവര്‍ കടന്നുവരുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് ചാടിവീണ്‌ ആക്രമിക്കണം.

പക്ഷേ അതിനുള്ള കരുത്ത്‌ തനിക്കുണ്ടോ? മാത്രവുമല്ല അവര്‍ രണ്ടുപേരും കരുത്തന്മാരാണ്‌.

ജീവിത്തോട്‌ അതുവരെയില്ലാത്ത ഒരഭിനിവേശം അയാള്‍ക്കപ്പോള്‍ തോന്നാന്‍ തുടങ്ങി.
ഇനി?
അതെ!
മരിച്ചതുപോലെ കിടക്കുക. അവര്‍ തന്നെയുമെടുത്ത്‌ പുറത്ത്‌ എത്തിക്കഴിയുമ്പോള്‍ അവരെ വെട്ടിച്ച്‌ ഓടി രക്ഷപ്പെടാം. ഉള്ളില്‍ തിരയടിക്കുന്ന സങ്കടങ്ങളെ അമര്‍ത്തിക്കൊണ്ട്‌ പ്രാര്‍ത്ഥനാപൂര്‍വ്വം, വാതില്‍ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം പ്രതിക്ഷിച്ച്‌ അയാള്‍ പതിഞ്ഞ്‌ കിടന്നു. പരവതാനിയിലേക്ക്‌ വീണ ചോര അയാളുടെ ദേഹം മെല്ലെ തണുപ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴും അയാള്‍ പുറത്തെ ശബ്ദത്തിന്‌ കാതോര്‍ത്ത്‌ ജാഗ്രതപാലിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിന്നു. അപ്പോള്‍ അമര്‍ത്തിവച്ച സങ്കടങ്ങള്‍ വീണ്ടും അണപൊട്ടി. കുതിച്ചു പായുന്ന ആ പ്രവാഹത്തിന്റെ ശബ്ദമൊതുക്കിക്കൊണ്ട്‌ കിടക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ ബോധം മെല്ലെ നഷ്ടപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.....

Subscribe Tharjani |