എഴുത്തിന്റെ ആഭിചാരം

ചൂടാറിയ കൂത്തു തറയില്‍
കണ്ണകി ശപഥം കണ്ടിരിക്കേ
ഏതോ മൌനത്തുരുത്തില്‍ നിന്നും
വഴി തെറ്റിയ കാറ്റുപോലെന്നില്‍
അലഞ്ഞു നീങ്ങി നീ.
നനഞ്ഞ കരിയില കണക്കെ
കനം കനത്തു നിറം കളഞ്ഞു
അലസ തലോടലിന്‍ സാന്ദ്ര മയക്കത്തില്‍ ഞാന്‍.

കൂത്തു മുറുകുന്നു
ഏതോ മാധവിയോട്
കോവളനായി തമിഴ് പാടി നീ,
കണ്ടാങ്കി ചേലയും
കനകാം‌ബരവും
ഞാനും നിരാലം‌ബരായി, വിവശരായി........

മെറീനായില്‍ തിരക്കില്‍‌പെട്ടുഴലുന്ന
ത്രിസന്ധ്യയെ കടലേറ്റാന്‍
ഞാനും കാറ്റും ശ്രമിക്കവേ
പീലിനെറുകയും പൊന്നോടക്കുഴലും
പതിഞ്ഞ പാത സ്പന്ദനങ്ങളുമായി
കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞ മനുഷ്യര്‍‌ക്കിടയില്‍ നീ..

മുറുകുന്ന കുറുകുന്ന ഉന്‍മാദം
എവിടെ, എവിടെ, നിന്നെ പരതും ഞാന്‍?
അറബി ഹലുവായിന്‍ നാറ്റം തികട്ടും
മിഠായി തെരുവിന്‍ ഇരമ്പലേറ്റ
ഭക്ഷണശാലയില്‍..
നിന്‍റെ സദാചാര വസ്ത്രം
നനയുന്നതു ഞാന്‍ കണ്ടു.

മൌനം പോലെ ഗാഢ മൌനത്തില്‍
ചുണ്ടുകള്‍ കോര്‍‌ത്ത
ഒരിറ്റു ചും‌ബനവുമായി നാം..
ഒരു വശം നീയും
മറുവശം എന്നരുമ പുത്രനും
തിരണ്ട മേഘം പോലെ എന്നെ തീണ്ടാത്ത
നിന്റെ മീശ എന്നില്‍ പൊട്ടിച്ച
കാട്ടരുവി കര കവിഞ്ഞു എന്നെ നനയ്ക്കുന്നു..

ഒരു കണ്ണില്‍ പ്രണയവും
മറു കണ്ണില്‍ വാത്സല്യവും
കാഴ്ച മങ്ങുന്നു.

അപ്പോഴും ഒരു കുഞ്ഞു തൂവലിന്റെ
പേലവ കാഠിന്യത്തോടെ
നീ എന്റെ ഉള്ളിലും പുറത്തും
പെയ്തിറങ്ങുന്നു.

സമീര