തര്‍ജ്ജനി

പല്ല്‌

മരവിപ്പിച്ച മോണയിലേയ്ക്ക്‌ ദന്ത വൈദ്യന്റെ ആയുധങ്ങള്‍ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. വേദന അറിയുന്നില്ലെങ്കിലും വായ്‌ തുറന്നു പിടിയ്ക്കാന്‍ അയാള്‍ ആയാസപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അല്‍പനേരത്തെ ബലപ്രയോഗത്തിനു ശേഷം ഒരു കീഴ്പ്പെടുത്തലിന്റെ ആഹ്ലാദവുമായി ഡോക്ടര്‍ ഇളക്കിയെടുത്ത പല്ലിനെ പുറത്തെടുത്തു.

"ഇവനിവടെ ഉദിയ്ക്കേണ്ടതല്ലല്ലോ?"

സ്ഥാനം തെറ്റി വന്ന പല്ലിനെ അയാള്‍ക്ക്‌ കാണിച്ചു കൊടുത്ത്‌ ഡോക്ടര്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു.

രക്തത്തില്‍ കുളിച്ച്‌ മൃതനായിക്കിടക്കുന്ന പല്ലിനെ അയാള്‍ സൂക്ഷിച്ച്‌ നോക്കി. നീളത്തില്‍, കൂര്‍ത്തൊരു കുന്തമുന പോലെ...അണപ്പല്ലുകള്‍ക്കുമപ്പുറം ഒരിയ്ക്കലും മുളയ്ക്കാനിടയില്ലാത്ത വിധം കൂര്‍ത്തൊരു പല്ല്‌. നോക്കിയിരിക്കെ, മൃഗീയമായ ചോദനകള്‍ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ്‌ പോകുന്നതായി അയാള്‍ അറിഞ്ഞു. വനാന്തരങ്ങളിലെ കര്‍മ്മസ്ഥലികളില്‍ നായാടി നടന്ന പൂര്‍വ്വികനും ഉന്നം പിഴയ്ക്കാത്തൊരു അമ്പിന്റെ മൂര്‍ച്ചയും അയാളെ വിട്ടൊഴിഞ്ഞു. ഹൃദയത്തിലെവിടെയോ ആര്‍ദ്രമായ ഉറവള്‍ ഉണര്‍ന്നു തുടങ്ങി. സ്വയം അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നത്‌ പോലെ.... അയാള്‍ കണ്ണുകളടച്ച്‌, പൂര്‍ണ്ണമായ വിധേയത്വത്തോടെ, മലര്‍ന്നു കിടന്നു.