കവിത: നിഷ്കളങ്കത

ഇപ്പൊഴിപ്പെണ്‍കുട്ടിക്കു
പറയാനാകും തന്റെ
നിഷ്കളങ്കത പൊങ്ങി
പ്പോയതെങ്ങനെയെന്ന്

ജനലില്‍ക്കൂടിപ്പറ-
ന്നുയര്‍ന്നു വയലിന്റെ
മുകളില്‍ക്കൂടി ചിറ-
കടിച്ചു മറഞ്ഞെന്ന്

എപ്പൊഴാണെവിടെവ-
ച്ചെന്നെല്ലാം വഴിപോലെ
വിസ്തരിക്കുവാന്‍പോലും
കഴിയുമവള്‍ക്കിന്ന്

കറുത്തൊരരയന്ന-
മായിരുന്നത്രേയത്
വിചിത്രമെന്നുതോന്നാം
നമ്മള്‍ക്കതെന്നാല്‍ക്കൂടി

ചുവന്നു തുടുത്തുള്ള
കൊക്ക്; അതു തുളയ്ക്കുന്നൂ
തുറന്ന മാനം; നീണ്ട
ഗളനാളിയില്‍ക്കൂടി
അടിച്ചുകയറ്റുക
യാവുമോ ചിറകുകള്‍
അതിന്റെ രക്തം, മെയ്യി-
ലുള്ളതു മുഴുക്കെയും?

ജാലകച്ചില്ലില്‍ക്കൂടി
അക്കാഴ്ച നോക്കിക്കൊണ്ടു
താഴത്തു മലര്‍ന്നവള്‍
കിടക്കേ, അവള്‍ക്കുമേല്‍
അവന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം
അലയായുയര്‍ന്നുപോല്‍

മഞ്ഞിന്‍മേലരയന്നം
ഇരുണ്ടു പറക്കുന്ന
ഭംഗികണ്ടവളെന്തോ
മന്ത്രിക്കെ, മനസ്സിലാ-
യില്ലവന്നതിന്നര്‍ത്ഥം
എങ്കിലും മറുമൊഴി-
യെന്നപോല്‍ കിതച്ചുകൊ-
ണ്ടവനും മുരണ്ടത്രേ

ഇപ്പൊഴിക്കഥ ചൊല്ലി
നിര്‍ത്തവേ, അവള്‍ക്കുണ്ടു
നിശ്ചയം അരയന്നം
എങ്ങോട്ടു മറഞ്ഞെന്ന്

വെണ്മയില്‍ അനന്തമായ്
ചുറ്റുന്നൊരന്നത്തെ ത-
ന്നമ്മതന്‍ മേശപ്പുറ-
ത്തുള്ള പുസ്തകത്താളില്‍
കണ്ടതോര്‍ക്കുന്നുണ്ടവള്‍,
അങ്ങോട്ടായിരിക്കണം
മഞ്ഞുകാലത്തെത്താണ്ടി
ആ പക്ഷി മറഞ്ഞത്.

(കനേഡിയന്‍ കവിത)
ലോര്‍ണ ക്രോസിയര്‍

മൊഴിമാറ്റം: പി പി രാമചന്ദ്രന്‍
ppr@harithakam.com