തര്‍ജ്ജനി

അസ്തമയം

പെട്ടെന്നാണയാള്‍ മരണത്തെക്കുറിച്ച്‌ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്‌. കടല്‍ക്കാറ്റിന്‌ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പുണ്ടെന്ന്‌ അവള്‍ക്കപ്പോള്‍ തോന്നി. മുഖത്തെ അമ്പരപ്പ്‌ മറച്ചു വയ്ക്കാതെ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ശൂന്യതയിലേയ്ക്ക്‌ അവള്‍ നോക്കി.

"എന്താണിപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ....?" നല്ലൊരു സായാഹ്നത്തിന്റെ ദിശ മാറിപ്പോകുന്നതിലെ അസഹ്യത അവളുടെ വാക്കുകളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.
"ഒന്നുമില്ല, വെറുതെയിരുന്നപ്പോള്‍ തോന്നിയത്‌ പറഞ്ഞുവെന്നു മാത്രം. എപ്പോഴാണെന്നറിയില്ലല്ലോ?"

സംസാരത്തിന്റെ ഗതി മാറ്റുവാന്‍ എന്താണ്‌ പറയുകയെന്നറിയാതെ അവള്‍ കടലിനു മീതെ പരക്കുന്ന ഇരുട്ടിലേയ്ക്ക്‌ നോക്കിയിരുന്നു. കടല്‍ ചാരം കലക്കിയതു പോലെ വിഷാദം നിറഞ്ഞു കിടന്നു, തിരകളില്ലാതെ.

പ്രതികരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ അവള്‍ നിശബ്ദയായതും വിജനമാകുന്ന മണല്‍പ്പരപ്പും അയാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
"നമുക്ക്‌ പോകാം.... നേരം ഇരുട്ടി." മറുപടിയ്ക്ക്‌ കാത്ത്‌ നില്‍ക്കാതെ അയാള്‍ ഇരുട്ടിലേയ്ക്ക്‌ നടന്ന്‌ തുടങ്ങി.