തര്‍ജ്ജനി

ബിജു.പി.ബാലകൃഷ്ണന്‍.

ബിജു.പി.ബാലകൃഷ്ണന്‍.
ഫോണ്‍ : 00973 39249142
ഇമൈയില്‍ : nachikethkrishna@gmail.com

Visit Home Page ...

കഥ

പലനിറത്തിലുള്ള നീര്‍ക്കുമിളകള്‍

ക്രെഡിറ്റ് കാര്‍ഡ് ആക്ടിവേറ്റ് ചെയ്യാന്‍ അപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ബാങ്കിന്റെ കോള്‍സെന്ററില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു കോള്‍ കഴിയാന്‍ ഏറെ നേരമെടുത്തു , അവള്‍.... ആ പെണ്‍കുട്ടി, അവരുടെ ബാങ്കിന്റെ കാര്‍ഡ് ഉപയോഗിക്കുന്നതിന്റെ ഗുണങ്ങളും സൌകര്യങ്ങളും വിവരിക്കുകയായിരുന്നു, സ്വന്തമായി ഒരു വാഹനമില്ലാത്തതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടു തീര്‍ക്കാന്‍ വാഹനവായ്പയെടുത്തതിന്റെ കൂടെ സൌജന്യമായി കിട്ടിയതായിരുന്നു ക്രെഡിറ്റ് കാര്‍ഡ്. പക്ഷെ അതു് ഇതുവരെ പ്രവര്‍ത്തനസജ്ജമാക്കാതെ വച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു, സംസാരം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ഉത്തരേന്ത്യന്‍ ഒക്സ്ഫോഡ്ചുവ. എന്നാലും എല്ലാം കേട്ടു. ദീര്‍ഘസമയത്തെ സംസാരം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്കും ചെവിയ്ക്കു് വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത.

വീണ്ടും ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചു, നോക്കിയപ്പോള്‍ .....വീട്ടിലെ നമ്പര്‍. അറിയാതെ ഉള്ളൊന്നു കാളി. വീട്ടില്‍ നിന്നും അമ്മ നേരിട്ടു വിളിക്കുമ്പോള്‍ അതൊരു പതിവാണു്, ഇങ്ങോട്ടു വിളിയ്കുന്ന പതിവു് വളരെ കുറവാണു്. അങ്ങോട്ടേ വിളിക്കാറേയൂള്ളൂ, വിളിക്കുന്നെങ്കില്‍ തന്നെ വല്ല അത്യാപത്തുകള്‍, അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ വഴക്കുപറയാനോ ആയിരിക്കും.

ഭീതിയോടെ ഫോണെടുത്തപ്പോള്‍ത്തന്നെ അമ്മ പറഞ്ഞു

“ ഡാ....പേടിയ്കണ്ടാ...ഞാനാ...അമ്മേണ് ....“

അമ്മയ്ക്കറിയാം ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നെതെന്താണെന്നു്. അതുകൊണ്ടു മുന്‍കൂറായി പറഞ്ഞന്നെയുള്ളൂ.

“ഡാ, ശ്രീചിത്രേല്ലേ ഗോപി വന്നിട്ട്ണ്ടു് , അവരുടെ കോളനീയില്‍ ഒരു വീടു് കൊടുക്കാനുണ്ട് ത്രേ.. അലവി ഡോക്ടറുടെ വീടു്,.....“

എന്തു മറുപടി പറയണമെന്നാലോചിക്കുമ്പോഴെക്കും , അമ്മ തുടര്‍ന്നു.

“വില ഇത്തിരി കൂടുതലാ പറയണു്. എന്നാലും ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയില്‍ അതു പോലെ ഒന്നു കിട്ടാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാ... ദാ ഞാന്‍ ഗോപിക്കു് ഫോണ്‍ കൊടുക്കാം , അവന്‍ പറഞ്ഞു തരും... “

അമ്മ ഫോണ്‍ ഗോപിയേട്ടനു കൊടുത്തിരുന്നു, ടൌണില്‍ ചേച്ചിയുടെ കോളനിയിലെ അയല്‍വാസിയാണു് ഗോപിയേട്ടന്‍, ഇലക്ട്രിസിറ്റിയില്‍ എഞ്ചിനീയറാണു്, അവരുടെ റസിഡന്റ് കോളനിയില്‍ ഒരു വീടു് വില്‍ക്കാനുണ്ട്, അതിനെ പറ്റി പറയാന്‍ വിളിച്ചതായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ നാടായ നാടുമുഴുവന്‍ നടന്നു സ്ഥലം കാണാന്‍ പോയിരുന്നു. ഒന്നും ശരിയായില്ല, എന്നു മാത്രമല്ല .... കല്ലുവെട്ടുകുഴിക്കും കുണ്ടിലെ പാടങ്ങള്‍ക്കുമെല്ലാം പറയുന്നതു് ലക്ഷങ്ങള്‍, വേണ്ടെന്നു വെക്കുകയേ നിവര്‍ത്തിയുണ്ടായുള്ളൂ.... അമ്മ അതൊക്കെ പരിചയക്കാരോടൊക്കെ പറഞ്ഞു കാണും.

പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഗോപിയേട്ടന്‍ ഒന്നു കൂടി സൂചിപ്പിച്ചു.

”പണത്തിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടു് എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കില്‍ പറയണം .... ഇതു് നല്ല ഒരു അവസരമാണു്, ആ വീ‍ടു് വിട്ടു കൊടുക്കരുതു്, ആ കോളനീല് താമസിയ്ക്കണ ആകെയുള്ള മാപ്ലാരാ, അവരിപ്പോ വിറ്റ് പോവാണു്....ഇനീ പ്പോ അതു് വല്ല മാപ്ലാരോ, നസ്രാണ്യേളോ വാങ്ങിയാ...പിന്നെ നമ്മുക്കൊക്കെ അതൊരു മോശാ.........”

അറിയ്ക്കാമെന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു് ഫോണ്‍ കട്ടു ചെയ്തു.

ഔദ്യോഗികമായി വല്ലാത്ത ആശയകുഴപ്പങ്ങളുടെ നടുവില്‍ നില്ക്കുന്ന സമയമായിരുന്നതിനാ‍ല്‍ പറഞ്ഞതു് അത്രമാത്രം ഗൌരവമായി തോന്നിയില്ല. നിരവധി ദിവസങ്ങളായി നഷ്ടക്കണക്കുകള്‍ മാത്രം കൂട്ടുമ്പോള്‍ ദൈനംദിന റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ നോക്കുന്ന മേലുദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെ മുഖം ഓര്‍മ്മവരും. കഴിഞ്ഞ ഒരു മാസമായി റിപ്പോര്‍ട്ടയച്ചു കൊടുത്താല്‍ തിരിച്ചുള്ള നന്ദി പ്രകടനങ്ങളോ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളോ വരാറില്ല. ഓഹരി നിക്ഷേപസ്ഥാപനത്തിന്റെ ദൈനംദിന റിപ്പോര്‍ട്ടുകളില്‍ നഷ്ടക്കണക്കുകള്‍ പുതിയ കാര്യമല്ലെങ്കിലും, ഇതു പോലെ തുടര്‍ച്ചയായ നഷ്ടം എല്ലാവരെയും മൌനികളാക്കുന്നു. പരസ്പരം അയക്കുന്ന ജോക്ക് മെയിലുകള്‍ വരെ ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. കൂടെ ഫോണിലൂടെയുള്ള പൊട്ടിച്ചിരികളും, സ്വദേശികളുടെ ദേശീയവസ്ത്രങ്ങള്‍ നിരോധിച്ച ഓഫീസ് സമയങ്ങളില്‍ ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ ധൈര്യപൂര്‍വ്വം തന്നെ അതൊക്കെ ഉപയോഗിക്കുന്നു, ഒരു നിഷേധം പോലെ. ആര്‍ക്കും അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ സമയമില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ താല്പര്യമില്ല. നിലനില്പിനേക്കാള്‍ വലിയതായി അച്ചടക്കം ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ലെന്നതു് യാഥാര്‍ത്ഥ്യമാവുന്നു.

തണുപ്പു് പോലെയാണു് സാമ്പത്തികപ്രതിസന്ധികള്‍ ഓരോ മേഖലയെയും കീഴടക്കുന്നതു്. പതുക്കെ, പതുക്കെ തിരിച്ചറിയുമ്പോഴെക്കും സപ്തനാഡികളും തളര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാവും. എന്നാ‍ലും ഉടന്‍ മരിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാതെ, ജീവന്റെ പ്രതീക്ഷകള്‍ തന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യും. കമ്പോളത്തിലെ നിരവധി വമ്പന്മാര്‍ അടിയറവു പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണു് റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ വരുന്നതു്. താല്ക്കാലികമെന്നു എല്ലാവരും പ്രത്യാശിക്കുമ്പോഴും സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയുടെ വിശ്വാസ്യത നിശ്ചയിക്കുന്ന ക്രഡിറ്റ് റേറ്റിങ്ങ് ഏജന്‍സികള്‍ സ്വയം ന്യായീകരിച്ചുകൊണ്ടു് ഇന്‍ബോക്സ് നിറക്കുകയാണു്. ഒഫീഷ്യലുകളുടെ വാക്കുകള്‍ വിലയില്ലാതായി തോന്നിയതിനാലാവാം എല്ലായിടത്തുനിന്നും സി.ഇ.ഒ മാരാണു് നേരിട്ടു് ആശയവിനിമയം നടത്തുന്നതു്. പക്ഷെ പ്രാദേശികമായി ആരെയും ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയ ലക്ഷണങ്ങളില്ലായിരുന്നു. അടുത്തകാലത്തായി വാള്‍സ്ട്രീറ്റില്‍ കാര്യമായ സ്വാധീനം ചെലുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്ന ബാങ്കായതിനാലാവാം ഇപ്പോഴേ ഞങ്ങള്‍ക്കീ മുറുക്കം. കഴിഞ്ഞ തന്റെ എട്ടു വര്‍ഷത്തെ പ്രവര്‍ത്തനപരിചയത്തില്‍ ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥ ആദ്യമാണു്. ലാഭത്തിനെക്കാളേറെ നഷ്ടം കണക്കാനാണു് ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടു്. ലാഭം നോക്കാന്‍ ഇന്‍വെസ്റ്റ്മെന്റ് സിസ്റ്റത്തിലെ പ്രോഫിറ്റബിലിറ്റി ഓപ്ഷനില്‍ ഒരു ക്ലിക്കു മതി. എന്നാല്‍ നഷ്ടമാണെങ്കില്‍ അതില്‍ കാണിക്കുന്നതു നെഗറ്റീവായിട്ടാവും. അതിനാല്‍ അതു കുത്തിയിരുന്നു വിനിമയനിരക്കെന്ന കൂനിന്മേല്‍ കുരു എന്ന അവസ്ഥയിലുള്ള ഇരട്ടി നഷ്ടവും കൂടി കണക്കു കൂട്ടേണ്ടിവരും. അപ്പോഴെക്കും ഉണ്ടകണ്ണുനായ പോര്‍ട്ട്ഫോളിയോ മാനേജരുടെ കണ്ണുകള്‍ കണ്ണടയ്ക്കു് പുറത്തായിരിക്കും.

ക്രൈസിസ്സ് മാനേജ്‌മെന്റ് കമ്മറ്റിയുടെ മീറ്റിങ്ങ് കഴിഞ്ഞു വന്നതിനു ശേഷം നോക്കിയപ്പോള്‍ രണ്ടു മിസ്‌കോളുകള്‍. അമ്മ തന്നെയാണു്. തിരിച്ചു വിളിച്ചു. അമ്മയുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ ആ വീടു് വാങ്ങേണ്ടായെന്നാണു്, എന്തൊക്കെയോ വാസ്തുദേഷമുണ്ടത്രേ, ഇവിടെ താമസം തുടങ്ങിയതിനു ശേഷം അലവി ഡോക്ടര്‍ക്കു് നിരവധി കൈയ്യബദ്ധങ്ങള്‍ പറ്റുന്നുവെന്നും അതു് ഈ വീടിന്റെ ദോഷം കാരണമാണെന്നൊക്കെ നിരവധി വിശദീകരങ്ങള്‍. എന്തായാലും താല്പര്യപൂര്‍വ്വം കേള്‍ക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയല്ലാത്തതിനാല്‍ മൂളിക്കേട്ടു.

നാട്ടുവിശേഷങ്ങളിലൂടെയും വീട്ടുവിശേഷങ്ങളിലൂടെയും അമ്മ നീങ്ങി. അമ്മമ്മയുടെ വാര്‍ദ്ധക്യകാലവാശികളും, അമ്മയുടെ കൂടെ താമസിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ അമ്മാവനെപ്പറ്റിയും അമ്മ തുടര്‍ന്നു.

അവസാനം അമ്മ ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞു.

“കഴിഞ്ഞാഴ്ച അയ്യപ്പന്റെ അമ്പലത്തിലു് നീരാഞ്ജനം കഴിയ്ക്കാന്‍ പോയപ്പോ പ്രദീപിനെ കണ്ടിരുന്നു. അവനോടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞേര്‍ന്നു, നിനക്കൊരു പത്ത് സെന്റ് സ്ഥലം നോക്കാന്‍. ഇപ്പോ അവനു റിയലെസ്റ്റേറ്റിന്റെ ബിസ്സിനിസ്സാണു് ”

“ പ്രദീപേട്ടന്‍ വിളിച്ചിരുന്നു അമ്മേ .... ഈ ആഴ്ചാവസാനം ഇങ്ങോട്ടു വരാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടു്, വേറെന്തെക്കെയോ ബിസിനസ്സിന്റെ കാര്യത്തിനായി ഇപ്പോ ദുബായിലുണ്ടു്. അവിടെ നിന്നു ഖത്തറില്‍ പോയിട്ടു് തിരിച്ചു നാട്ടില്‍ പോവുന്നതിനു മുമ്പു് ഇവിടെ വന്നിട്ടു പോവാമെന്നാ പറഞ്ഞിരുന്നതു്. ”

“അവന്റെടുത്തു് എന്തോക്കെയോ വില്ലയുടെ പ്രൊജക്ട് ഉണ്ട്ത്രേ. നീ ഒന്നു സംസാരിച്ചു നോക്കു്...”

ശരിയെന്നും പറഞ്ഞ് ഫോണ്‍ വെക്കുമ്പോള്‍ ഔദ്യോഗികമായ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും മനസ്സില്‍ ബാക്കിയുണ്ടായില്ല. അമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ക്കു് അങ്ങനെയൊരു ശക്തിയുണ്ടെന്നു തോന്നാറുണ്ടു്. എത്ര വലിയ മാ‍നസികപ്രതിസന്ധിയാണെങ്കിലും അമ്മയുമായൊന്നു സംസാരിച്ചാല്‍ അതൊന്നും പിന്നീടു് കുറച്ചു നേരത്തേക്കു് തോന്നാറേയില്ല. ഇടയ്കിടെ മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടാറുള്ള അമ്മയുടെ അനുജന്‍ കൂടെയുള്ളതിനാലാവും അമ്മ എപ്പോഴും വേറൊരു വീടു് എന്നൊരു സങ്കല്പം എന്റെ മനസ്സിലേയ്ക് കയറ്റി വിടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതു്. ചേച്ചിയ്ക്കു് വേണ്ടി സ്ഥലം വാങ്ങുന്നതിനും വീടു് വെക്കുന്നതിനും മുന്‍‌കൈ എടുത്തതു് അമ്മ തന്നെയായിരുന്നു.

“ഞാനെന്റെ അച്ഛനു കൊടുത്ത വാക്കാണു്, എന്റെ കാലത്തോളം അവനെ നോക്കിക്കോളാന്നു് ” അമ്മ ഇടയ്കിടെ പറയാറുണ്ടു്.

സ്വന്തം അനുജനെപ്പറ്റിയാണു്. മാനസികപ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉള്ള ഒരാളുടെ കൂടെ വളരരുതെന്നു കരുതിയാവണം വലിയ ഒരു തറവാടു് വീടുണ്ടെങ്കിലും, അമ്മ ഞങ്ങള്‍ക്കായി സ്വന്തമായി ഒരു പാര്‍പ്പിടം എന്ന ആശയം ഞങ്ങളെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നതു്.

“ഇതും നിങ്ങള്‍ക്കുള്ളതല്ലേ...ഞങ്ങടെ കാലശേഷം...”എന്ന മുന്‍കൂര്‍ ജാമ്യവും എടുക്കാറുണ്ടു് തറവാട്‌വീടിനെപ്പറ്റി പറയുമ്പോള്‍.

വിശാലമായെ തെങ്ങിന്‍തോപ്പു് കഴിഞ്ഞാല്‍ ഭാരതപ്പുഴയിലേക്കു് പിന്‍ഭാഗം അതിര്‍ത്തിയുള്ള തറവാടിനെ അവള്‍ പറയാറുള്ളതു് അവളുടെ സ്വപ്നഗൃഹമെന്നാണു്. നാഗരികതയുടെ ഫ്ലോറുകളില്‍ മാത്രം ജീവിച്ച അവള്‍ക്കു് റിസോര്‍ട്ടു പോലെയുള്ള തറവാടു് ഡ്രീം ഹോമാണു്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു് ഒരു മാസത്തിനകം തന്നെ അവള്‍ക്കുള്ള വിസ ശരിയായപ്പോള്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടതു് കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി അമ്മയോടും അമ്മമ്മയോടുമൊപ്പം തറവാട്ടില്‍ താമസിക്കാനുള്ള സമ്മതമായിരുന്നു. എന്തോ അമ്മയുടെ മുഖമായിരുന്നു മനസ്സില്‍. കൂടെ സ്വന്തം സ്വാര്‍ത്ഥതകളും സമ്മതിച്ചില്ല. പെട്ടന്നുതന്നെ കൂടെ കൊണ്ടുവന്നു.

അവധി ദിവസങ്ങളില്‍ക്കൂടി ജോലി ചെയ്യേണ്ടിവരിക എന്നൊരു അവസ്ഥ അത്ര സുഖമുള്ളതല്ലെങ്കിലും ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തില്‍ അതൊരു അനിവാര്യതയായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായാണു് അവളെയും ഒന്നരവയസ്സുകാരനായ മകനെയും വരെ മറന്നു കൊണ്ടു് ഉച്ച വരെയെങ്കിലും ഓഫീസിലെത്താ‍നുള്ള മാനസികാവസ്ഥയുണ്ടാവുന്നതു്. പഠിച്ചു് റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ കൊടുക്കാനുള്ള ഫിനാഷ്യല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ പരിശോധിക്കാനും, നിക്ഷേപസാദ്ധ്യതകള്‍ അവലോകനംചെയ്യാനുമൊക്കെ സമയമുണ്ടാവുന്നതു് ഈ ഒഴിഞ്ഞ ഓഫീസ് നേരങ്ങളിലാണു്. വിന്‍ഡോഡ്രസ്സ് ചെയ്തുവെച്ച ആസ്തിബാദ്ധ്യതക്കണക്കുകളും, കൂടുതല്‍ ലാഭം തരുമെന്ന അവകാശവാദക്കാരുടെ ലിക്യുഡിറ്റി റേഷ്യോയിലുള്ള തട്ടിപ്പുകളെല്ലാം കാണാനാവുന്നതു് ഈ ദിവസങ്ങളിലെ സൂക്ഷമായ പരിശേധനകളിലാണു്. വെള്ളക്കാരനെ വെച്ചാല്‍ മുതലാകാത്തതും എന്നാല്‍ സ്വദേശികള്‍ ക്ഷമയോടെ ചെയ്യാനിരിക്കാത്തതുമായ ഇത്തരം ജോലികളോടു്, നിങ്ങള്‍ ഊറ്റിയെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിലുമേറെ എനിക്കു് ചെയ്യാന്‍ കഴിയുമെന്ന ഒരു പ്രൊഫഷണലിന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെയുള്ള സമീപനമാവും കഴിഞ്ഞ എട്ടുവര്‍ഷമായും തുടര്‍ച്ചയായി ഈ സ്ഥാപനത്തില്‍ തുടരാന്‍ കഴിയുന്നതു്. ആഗോളനിക്ഷേപവിപണി എത്രയേറെ സാമ്പത്തികപ്രതിസന്ധികളിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോഴും തൊഴില്‍ നഷ്ടമെന്ന വ്യക്തിപരമായ ഭീതിയുണ്ടാവത്തതും തൊഴിലിനോടുള്ള ഈ സമീപനമാവും.

അമേരിയ്കന്‍ സെനറ്റ് ബൈല്‍ ഔട്ട് ഭേദഗതികളോടെ അംഗീകരിച്ച വാരാന്ത്യത്തിലാണു് പ്രദീപേട്ടന്‍ വിളിച്ചതു്. വേറെയും നിരവധി പേരെ കാണാനുള്ളതിനാല്‍ അന്നു വൈകുന്നേരം കാണാന്‍ ഫ്ലാറ്റിലേയ്കു വരുമെന്ന അറിയിപ്പോടെ..

ആണായി ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിലാത്തതിനാല്‍ എന്റെ ചെറുപ്പം മുതല്‍ ഏറെയടുപ്പമാണു് പ്രദീപേട്ടനോടു്. ഒരു ഏട്ടനെന്നതിലേറെ അടുത്ത സുഹൃത്തു കൂടിയായി. അമ്മയുടെ കസിന്‍ സിസ്റ്ററുടെ മകന്‍. പ്രീഡിഗ്രിയ്ക്കു് ഞാന്‍ കോളെജില്‍ കയറിയ വര്‍ഷമാണു് ആ കോളെജില്‍ ചെയര്‍മാനായി എസ്.എഫ്.ഐ.സ്ഥാനാര്‍ത്ഥി ആദ്യമായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുന്നതു്. അതും അവസാനവര്‍ഷ പി.ജി.വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായ പ്രദീപേട്ടന്‍. പഠനം കഴിഞ്ഞ അദ്ദേഹത്തെ അച്ഛന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അസ്കിത മാറ്റാനായി ഡല്‍ഹിലേക്കു് കൊണ്ടുപോയി. പക്ഷെ അവിടെ നിന്നും രണ്ടു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞു് തിരിച്ചുവന്നതു് ഒരു മുഴുവന്‍സമയ ഡി.വൈ.എഫ്.ഐ പ്രവര്‍ത്തകനായിട്ടായിരുന്നു. കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാനനേതാക്കന്മാരെവരെ തന്റെ വ്യക്തിത്വം കൊണ്ടും പ്രവര്‍ത്തനം കൊണ്ടും സ്വാധീനിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള സജീവപാര്‍ട്ടിപ്രവര്‍ത്തകന്‍. കഴിവുള്ളവരെ മാറ്റുരച്ചു നോക്കാനായി പാര്‍ട്ടി നടത്തുന്ന പരീക്ഷണങ്ങള്‍ പ്രദീപേട്ടനിലും പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. തൊട്ടടുത്ത മുന്‍സിപ്പല്‍ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ എതിര്‍കക്ഷികളില്‍ ഏതു കുറ്റിചൂലുകള്‍ നിന്നാലും നിഷ്പ്രയാസം ജയിക്കാറുള്ള വാര്‍ഡില്‍ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയാക്കി. കുടുംബത്തിലെ കുട്ടിയല്ലേയെന്ന പരിഗണനയില്‍ അമ്മയും അമ്മമ്മയുമൊക്കെ ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിക്കു് വോട്ടു ചെയ്തു. ഫലം 14 വോട്ടിന്റെ ഭൂരിപക്ഷത്തില്‍ അട്ടിമറി വിജയം, പാര്‍ട്ടിയിലെ പ്രാദേശികഘടകത്തിലെ അനിഷേദ്ധ്യനാവാന്‍ ഏറെ സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. അതിനിടെ പ്രദീപേട്ടന്റെ കൂടെയുള്ള തന്റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ താല്പര്യമില്ലാത്ത അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ തന്ത്രപൂര്‍വ്വം പഠനാവശ്യത്തിനുള്ള നാടുകടത്തലില്‍ അടുത്ത ബന്ധത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത കുറഞ്ഞു പോയിരുന്നെന്നാലും. നാട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ ഏതു തിരക്കിനിടയിലും തന്നെ കാണാന്‍ വീട്ടിലെത്തിയിരുന്നു. എന്നാലും പ്രദീപേട്ടന്‍ ബോധപൂര്‍വ്വമായ ഒരു അകലം പാലിച്ചിരുന്നു. അച്ഛന്‍ മരിക്കുന്നതു വരെ, എന്തിനെന്നു ചോദിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാലും ഒരു വിളിപ്പാടകലെ എന്തിനും സജീവമായി വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പൊതുപ്രവര്‍ത്തകനായിട്ടോ, അല്ലെങ്കില്‍ താനില്ലാത്തതിന്റെ കുറവു നികത്താനെന്നോണ്ണം.

കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ അമ്മയാണു് സൂചിപ്പിച്ചതു് പ്രദീപേട്ടന്‍ സജീവപാര്‍ട്ടിപ്രവര്‍ത്തനം ഒഴിവാക്കിയ കാര്യം. നേരിട്ടു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. വിളിച്ചിരുന്നു. സൂചിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഒന്നേ പറഞ്ഞുളളൂ.

“ നിനക്കു തോന്നുണ്ടോ ഡാ..എനിക്കതിനു് കഴിയുമെന്നു് ? ഒരു ചെറിയ ബ്രേക്കു്. ഇപ്പോ വലിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളൊന്നും എടുക്കുന്നില്ല. പാര്‍ട്ടി മെമ്പര്‍ഷിപ്പുണ്ടു്. അതു മതി... സ്കൂളില്‍ നിന്നു തുടങ്ങിയതാ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തനം ....എത്ര കാ‍ലമായി....”

നാട്ടിലുള്ള കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊക്കെ നിരവധി അഭിപ്രായങ്ങളായിരുന്നു. അഴിമതിക്കഥകള്‍, എം.എല്‍.എ യുടെ മനസ്സാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പു്, ആരുടെക്കെയോ ബിനാമി, വിജിലന്‍സ് അന്വേഷണം, ഗ്രൂപ്പിനുള്ളിലെ ഗ്രൂപ്പുകാരന്‍, അങ്ങനെ തുടര്‍ന്നു..... ആര്‍ക്കും യഥാര്‍ത്ഥ്യം എന്തെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. പാര്‍ട്ടിയുടെ ജില്ലാ കമ്മറ്റി മെമ്പര്‍ എന്തു കൊണ്ട് സ്ഥാനമുപേക്ഷിച്ചു് വെറും ഒരു പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകനായി തുടരുന്നു? പിന്നിലെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമെന്തെന്നു് മനസ്സിലായില്ലായിരുന്നു.

വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ സ്റ്റാര്‍ സിങ്ങറിന്റെ ഇടവേളയില്‍ മാത്രമേ ന്യൂസ് ചാനലിനു വീട്ടില്‍ പ്രസക്തിയുള്ളൂ. കാരണം റിമോട്ട് എപ്പോഴും അവളുടെ കൈയിലാവും. അങ്ങനെ മാറ്റി കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണു് ഇന്റര്‍കോം ബെല്ലടിച്ചതു്. ഒരു ഗസ്റ്റ് വരുന്നുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. സെക്യൂരിറ്റിയുടെ അറിയിപ്പു്. അതു പതിവാണു്.

വാതില്‍ക്കല്‍ പോയി കാത്തു നിന്നു. ലിഫ്റ്റ് തുറന്നു വരുന്നതു കണ്ടതു് ഒരു പ്രൊഫഷണല്‍ ബിസ്സിനസ്സ് എക്സിക്യൂട്ടിവിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള പ്രദീപേട്ടനെയാണു്. അക്ഷീണപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയെന്നു പറയുന്ന മുഖത്തെ കുറ്റിത്താടിയെല്ല്ലാം ഷേവ് ചെയ്തു്, ഇരുവശത്തും കയറി കൊണ്ടിരുന്ന നരയെല്ലാം ഡൈ ചെയ്തു് ക്രീം തേച്ചു ചീകിമിനുക്കിയ തലമുടിയും ഫുള്‍സ്ല്ലീവ് ഷര്‍ട്ടുമിട്ടു് ടൈയും കെട്ടി, തോളത്തു് എക്സിക്യൂട്ടീവ് ബാഗും തുക്കി ഫുള്‍സ്യൂട്ടില്‍ വരുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍, എന്തോ, എപ്പോഴും മടക്കിയുടുക്കാത്ത മുഷിഞ്ഞ ഡബ്ബിള്‍ മുണ്ടും മുകള്‍ഭാഗത്തെ ബട്ടണ്‍സിടാതെ അലസമായി തെറുത്തു കയറ്റിയ ഫുള്‍സ്ല്ലീവ് ഷര്‍ട്ടുമിട്ടു് പാര്‍ട്ടിജാഥകള്‍ക്കു് മുന്നിലും സര്‍ക്കാരോഫീസ്സുകളുടെ വരാന്തകളിലും കാണുന്ന പ്രദീപേട്ടന്റെ രൂപം മനസ്സിലൂടെ പെട്ടന്നു് കടന്നു പോയി...

“എന്താടാ....അന്തം വിട്ടു് നോക്കുണതു് ഇതു ഞാന്‍ തന്നെയാ......”

എന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞതു പോലെ ചോദിച്ചു. എന്നിട്ടു് പരസ്പരം കണ്ടാല്‍ കയ്യുയര്‍ത്തി കാണിക്കുന്നതിനു പകരം ഒരു കോണ്‍ഫിഡന്റ് ഷേക്ക് ഹാന്‍ഡ് തന്നു് എന്നെ ചുറ്റിപിടിച്ചു. എന്തോ കണ്ണിലൊരു നനവു്.

അകത്തേക്കു് വരുന്ന തങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവളും അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. വീട്ടിലേക്കു വന്ന അപരിചതനെ നോക്കി മകന്‍ ഒന്നു ചിരിച്ചു,

“അയ്യോ ഇവനുണ്ടായിരുന്നല്ലെ....നിന്നെ ഞാന്‍ മറന്നു പോയഡാ...”എന്ന ക്ഷമാപണത്തോടെ മകനെ പ്രദീപേട്ടന്‍ എടുത്തു.

“ഇരിക്കൂ പ്രദീപേട്ടാ...” കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ വലിച്ചു വാരിയിട്ട സോഫയില്‍ നിന്നും അതെല്ലാം മാറ്റിയിട്ടു് അവള്‍ പറഞ്ഞു.

ബാഗ് ടീപോയില്‍ വെക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ മകന്‍ പ്രദീപേട്ടന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും ഊര്‍ന്നിറങ്ങി. അവന്റെ ശ്രദ്ധ അതിലായി.

“കുടിക്കാനെന്താ..പ്രദീപേട്ടാ..”

എന്തായാലും മതിയെന്നും പറഞ്ഞു്, എന്റെ മുഖത്തേക്കു് നോക്കി. എത്രകാലമായി കാണുന്നുവെന്ന ചോദ്യം കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നു.

അവള്‍ കൊണ്ടുവന്ന ജ്യൂസ് കുടിച്ചു കൊണ്ടു് നാട്ടുവിശേഷങ്ങളിലൂടെയും വീട്ടുവിശേഷങ്ങളിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. മൂത്തമകള്‍ പ്രായപൂര്‍ത്തിയായതും ഗീതച്ചേച്ചിയുടെ സ്കൂളിലെ ഡിവിഷനുകള്‍ ഇല്ലാതാവുന്നതും ജോലിയുടെ അസ്ഥിരതയും പുതിയ പാഠ്യപദ്ധതിയിലെ വൈഷമ്യങ്ങളുമെല്ലാം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണു് വാര്‍ത്തയില്‍ സ്വറ്ററും തൊപ്പിയുമായി നടക്കുന്ന മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പ്രസ്താവന കണ്ടതു്. പ്രദീപേട്ടന്‍ അസഹിഷ്ണുതയോടെ പറഞ്ഞു.

“ഒന്നു് ഓഫ് ചെയ്യടാ.........അതു്........വെറുതെ നാട്ടുകാരെ പറ്റിക്കാന്‍.........“

എന്റെ മുഖത്തെ അത്ഭുതം കണ്ടിട്ടാവണം പ്രദീപേട്ടന്‍ തുടര്‍ന്നു.

“ഇത്രയും മീഡിയാമാനിയാക്കായ ഒരു മനുഷ്യനെ ഞാനിതു വരെ കണ്ടിട്ടില്ല...ഭരണമെന്നു പറഞ്ഞു എന്തൊക്കെയോ നടക്കുന്നു. ഇയാള്‍ കണ്ണിക്കണ്ട കാട്ടിലും മേട്ടിലും പോയി ചുറ്റുന്നു. ആര്‍ക്കു് വേണ്ടിയിട്ടാ......... “

ബാഗില്‍ നിന്നും ഒരു സി.ഡി എടുത്തു തന്നിട്ടു് പറഞ്ഞു.

“തല്ക്കാലം ഇത് പ്ലേ ചെയ്യ്. ഒരു അനിമേഷന്‍ പ്രസന്റേഷനാ...”

ഒരു കുന്നിന്‍ചെരുവില്‍ നാലു വശങ്ങളും വലിയ മതിലിനാല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട റസിഡന്റ് കോമ്പൌണ്ട്. വലിയ പ്രവേശനകവാടത്തില്‍ തന്നെ സെക്യൂരിറ്റികള്‍. അതിനകത്തു് വരിവരിയായുള്ള നിരവധി വില്ലകള്‍. വില്ലകള്‍ എല്ലാം ഒരേ തരത്തില്‍ രണ്ടു് നിലകള്ള ചെറിയ വീടുകള്‍. മുറ്റത്തു് കമനീയമാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന ഭംഗിയാര്‍ന്ന പൂന്തോട്ടങ്ങളും പ്രത്യേകം കാര്‍ പോര്‍ച്ചുകളുമുണ്ടു്. നടുവിലൂടെ ടാര്‍ റോഡ്. ഇരുവശങ്ങളിലും വില്ലകള്‍. ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍ നടക്കുമ്പോഴുള്ള കാഴ്ചപ്പാടോടുകൂടിയുള്ള ചിത്രീകരണം അനിമേഷനില്‍ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പിന്നീടു് അതിന്റെ മുകള്‍ഭാഗത്തു നിന്നുള്ള വീക്ഷണവും. പിന്നീടു് ഒരോ വില്ലകളിലൂടെയും അകത്തുള്ള സൌകര്യങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്നു. ഓരോ വില്ലകളിലും രണ്ടു ബാല്‍ക്കണികള്‍. ഒന്നു മുന്നിലും മറ്റേതു് പിന്‍ഭാഗത്തും. അവിടെ നിന്നുള്ള പുറംകാഴ്ചകള്‍. കുട്ടികള്‍ക്കായുള്ള പാര്‍ക്കും കളിസ്ഥലവും. നഗരത്തില്‍ നിന്നു് അങ്ങോട്ടുള്ള വഴികളുടേയും ചുറ്റുവശങ്ങളിലുള്ള ആരാധനാലയങ്ങളുടെയും ആശുപത്രികളുടെയും വിദ്യാലയങ്ങളുടെയും വിശദീകരണവും ഗതാഗത സൌകര്യങ്ങളും, എല്ലാം. വിശദമായ അനിമേഷന്‍ ചിത്രം .

“ ഇതൊരു റസിഡന്‍ഷ്യല്‍ കോളനിയുടെ പ്രൊജക്ടാണു് , അമ്മേടെ ഭാഗത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ആ മേച്ചേരി കുന്നിലാണു്, അമ്മയ്ക്കും ചെറിയമ്മയ്ക്കും കൂടി വെച്ചതാ, പിന്നെ അമ്മാവന്മാരുമായി കേസ്സായി. അവസാനം നമ്മുക്കനുകൂലമായി തന്നെ വിധി വന്നു. അപ്പോ തോന്നീതാ ഇങ്ങനെ ഒരു പദ്ധതി..എങ്ങനെയുണ്ടു്? ”

പ്രദീപേട്ടന്‍ തുടരുകയായിരുന്നു.

“മുമ്പു് ഞാന്‍ നിന്റെ അമ്മയോടു പറഞ്ഞിരുന്നതാ, അന്നൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല. പിന്നെയാണു് അറിഞ്ഞതു്, നീ വന്നു് സ്ഥലം നോക്കി ഒന്നും ശരിയായില്ല എന്നൊക്കെ, താല്പര്യമെങ്കില്‍ ഇതൊന്നു പരിഗണിക്കു്, നമ്മുക്കു് താല്പര്യമുള്ള കുറച്ചു കൂട്ടുകാരോടും ബന്ധുക്കളോടും മാത്രേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ പുറത്തറിഞ്ഞാ പിന്നെ ഇരിക്കപ്പൊറുതി കാണില്ല.........അത്ര ഡിമാന്റാവും. ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിയ്ക്ന്നതു് ഒരേ ക്ലാസ്സിലുള്ള ആള്‍ക്കാര്‍ക്കു് താമസിയ്ക്കാനുള്ള ഒരിടം. ഒരു പക്ഷെ നമ്മടെ നാട്ടില്‍ ആദ്യത്തെ പദ്ധതിയാവും..... മേച്ചരി കുന്നു് നിനക്കറിയാല്ലോ...? “.

ഉവ്വെന്ന് തലയാട്ടി

പട്ടണത്തില്‍ നിന്നു കുറച്ചകലയല്ലാതെ ഭാരതപുഴയുടെ തീരത്തു്, കുന്നു് കഴിഞ്ഞാല്‍ പാടമാണു്. പിന്നെ ഭാരതപ്പുഴ...... സമീപകാല വള്ളുവനാടന്‍ സിനിമകളില്‍ ഈ കുന്നില്ലാത്ത ഗാനരംഗങ്ങളില്ല. അത്രയും മനോഹരമാണു് അവിടെനിന്നുള്ള കാഴ്ച. പലര്‍ക്കും വളരെ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നതാണു് കുന്നു് വിലയ്കെടുക്കാന്‍. പക്ഷെ പ്രദീപേട്ടന്‍ കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ജനകീയാസൂത്രണ പദ്ധതികളില്‍ പെടുത്തി കുന്നിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള വഴി വീതികൂട്ടാനും ടാര്‍ ചെയ്യാനും കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അന്നൊന്നും ഇത്തരമൊരു പദ്ധതി മുന്നില്‍ കണ്ടുകൊണ്ടാണു് അവിടെ വികസനം ഉണ്ടാക്കിയതെന്നു വിശ്വസിക്കാന്‍ തോന്നിയിരുന്നില്ല. അത്രമാത്രം നിസ്വാര്‍ത്ഥമായിരുന്നു എന്നായിരുന്നു ധാരണ.

“സ്ഥലം ഞാന്‍ പണിക്കരെ കൊണ്ടു് നോക്കിച്ചിരുന്നു. വടക്കു് കിഴക്കായി ചെരുവു് നല്ല നീരൊഴുക്കുണ്ടു് ...... പിന്നെ പുഴയല്ലേ അടുത്തു്....വീടു് നിര്‍മ്മിയ്കുന്നതൊക്കെ വാസ്തുപ്രകാരം മതി, ഇനീപ്പോ വീടായി വേണ്ടാച്ചാല്‍ സ്ഥലമെടുത്താല്‍ മതി അഞ്ചു മുതല്‍ ഏഴു സെന്റ് സ്ഥലമാണു് എല്ലാ വീടിനും കണക്കാക്കുന്നതു്.

പ്രദീപേട്ടന്‍ തുടരുക തന്നെയാണു്. എന്റെ മൌനവും അനിഷ്ടമാര്‍ന്ന മുഖഭാവവും കണ്ടു് അവള്‍ക്ക് ചിരി വന്നുവെന്നു തോന്നുന്നു.

“എന്താ ഇങ്ങനെ അന്തം വിട്ടിരിക്കുന്നതു്.........” അവളാണു് ചോദിച്ചതു്.

അതു കേട്ടു് പ്രദീപേട്ടന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ടു് പറഞ്ഞു. “ ഇങ്ങനെ ഒരു പദ്ധതി അവന്‍ എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നു് പ്രതീക്ഷിച്ചു കാണില്ല. അതോണ്ടാവും”

“ ശരിയാ പ്രദീപേട്ടാ.....ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടില്ലാ..നമ്മള്‍ താമസിക്കുന്ന സമൂഹത്തെ തിരിച്ചറിയുകയും സമൂഹ്യമായ ഇക്ക്വാലിറ്റി നിലനിര്‍ത്താന്‍ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു താമസിക്കണമെന്നൊക്കെ ഞങ്ങളെയൊക്കെ പഠിപ്പിച്ച നിങ്ങളൊക്കെ തന്നെ പൊതുധാരയില്‍ നിന്നു മാറി ക്ലാസ്സ് വൈസായി താമസിയ്ക്കാന്‍ ഒരു സൌകര്യമുണ്ടാക്കുന്ന പദ്ധതിയുമായി വന്നതു് ...റിയലി, കോണ്‍‌ട്രിഡ്കഷന്‍. വല്ലാതെ സഹതാപം തോന്നുന്നു. ഇങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യമുണ്ടായതില്‍.. ”

സ്വരത്തിലൂടെ നിരാശ ഞാന്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും പ്രകടമാക്കി. നിസംഗതയോടെ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രദീപേട്ടന്‍ അവസാനം ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു.

“നിങ്ങളെ പോലുള്ള സഖാക്കന്മാരൊക്കെ മുന്നിലുള്ളതായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്കൊക്കെയൊരു വിശ്വാസം. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യാന്‍കഴിയുമെന്ന ഒരു പ്രതീക്ഷ....“

എന്നെ കേള്‍ക്കുന്നുവെന്നു തോന്നിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തുടര്‍ന്നു. പക്ഷെ പെട്ടന്നായിരുന്നു പ്രതികരണം.

“അതിലേറെ പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നെഡോ ഞങ്ങള്‍ക്കു് നിങ്ങളില്‍ .....ഞങ്ങള്‍ക്കു് തുടങ്ങി വെച്ചതെല്ലാം തുടരുമെന്നു് ........എന്തുകൊണ്ടു് നിങ്ങള്‍ക്കു് സാധിച്ചില്ല.....അവസരങ്ങള്‍, സാദ്ധ്യതകള്‍ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു് നാടു വിടാനല്ലേ നീയ്യടക്കം എല്ലാവര്‍ക്കും താല്പര്യം....,

പ്രദീപേട്ടന്റെ പെട്ടന്നുള്ള ഭാവമാറ്റം അവളെ ശരിക്കും ഭയപ്പെടുത്തിയെന്നു തോന്നി. പക്ഷെ പ്രദീപേട്ടന്‍ ഒരു മന്ദസ്മിതത്തോടെ തന്നെ എന്റെ മുഖത്തേക്കു തന്നെ നോക്കി തുടര്‍ന്നു.

“നല്ലൊരു തൊഴില്‍ സംസ്കാരമില്ലെന്നും പറഞ്ഞു കളിയാക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ പ്രൊഫഷണലിസമെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി നാടു വിടുമ്പോള് .....‍..ഇങ്ങനെയൊരു സമൂഹവും അവിടുത്തെ രാഷ്ട്രീയവുമൊന്നും ഓര്‍ത്തില്ലേ.....“

ഒരു പുച്ഛം കലര്‍ന്നിരുന്നോ സ്വരത്തിലെന്നു സംശയിച്ചു. മടിയോടെയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞതു്.

“ജീവിതമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍..........സാമ്പത്തിക അസ്ഥിരതകള്‍...ഇതൊക്കെ..”

“അതെ അതെല്ലാം സമ്മതിക്കുന്നു...

ഒന്നു നിര്‍ത്തി വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു.

“ ഇതെല്ലം വളരെ രൂക്ഷമായി നിന്നിരുന്ന കാലത്താണു് ഞാനൊക്കെ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ സജീവമാകുന്നതു്. എന്തിനായിരുന്നു നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള വരും തലമുറയ്ക്കായി. കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കുറേ പേര്‍ നിന്നെപ്പോലെയൊക്കെ ജീവിതമാര്‍ഗ്ഗമന്വേഷിച്ചു പോയി. പിന്നെ കുറച്ചു പേര്‍ രാഷ്ട്രീയത്തെ ജീവിതമാര്‍ഗ്ഗമാക്കി. അതിനു കഴിയാത്തവര്‍ ഇപ്പോ രാഷ്ട്രീയഭിക്ഷാംദേഹികളായി അലഞ്ഞു നടക്കുന്നുണ്ടു്. ഒരു പ്രായം കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നിലേക്കു് നോക്കിയാല്‍ ഒരു ചോദ്യം പോലെ നില്ക്കുന്നുണ്ടാവും......ജീവിതം. പിന്നെ വേറെ നിര്‍വ്വഹമൊന്നുമില്ല. പിന്നെയുള്ളതു് പ്രൊഫണല്‍ പൊളിറ്റിക്സുമായുള്ള ഒരു കോമ്പ്രമൈസ് ആണു്. അതിനു മനസ്സനുവദിയ്ക്കാത്തതു കൊണ്ടാ.. സജീവപ്രവര്‍ത്തനം മതിയാക്കാമെന്നു തീരുമാനിച്ചതു്. നമ്മളെ പോലെ എല്ലാവരും നല്ല ജീവിതസാഹചര്യമുള്ളവരാവില്ല"

പ്രദീപേട്ടന്റെ ഉത്തരങ്ങള്‍ എന്നെ മറുപടിയില്ലാത്തതാക്കി.

എന്റെ മൌനം, തന്റെ വിശദീകരണങ്ങള്‍ എനിക്കു് ബോദ്ധ്യമായെന്നു കരുതിയാ‍വണം, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ സ്വല്പം ലാളനയുടെ സ്വരത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“നീ എത്ര കൊല്ലായീ ഡാ...കേരളത്തില്‍ നിന്നും വിട്ടു നില്ക്കാന്‍ തുടങ്ങീട്ട്..”

“ ഒമ്പതാവുന്നു...”

മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ ജാക്കറ്റ് ഊരി ടൈനിംങ്ങ് ടേബിളിനടുത്തു് കിടന്ന കസേരയുടെ പിന്നില്‍ ചുളിയാതെ തൂക്കിയിട്ടു. എന്നിട്ടു് ഒരു മന്ദസ്മിതത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“ഡാ..എല്ലാ വിദേശമലയാളികള്‍ക്കും ഉള്ള ഒരു മാനസികാവസ്ഥയാണിതു്. ഒരു തരം നോസ്റ്റാള്‍ജിക്ക് ഇന്‍ഫാക്‍ചുവേഷന്‍. അതു തന്നെയാണു് ഇപ്പോ നിനക്കും ഇപ്പോഴുള്ളതു്. ഒരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത ഇന്നലെയുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ജീവിക്കുക. പിന്നെ കയ്യിലുള്ളതെല്ലാം നാളെത്തേക്കു് മാറ്റി വെയ്കുക. എന്നിട്ടോ ഇന്നിന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളറിയാതെ ജീവിക്കാന്‍ കഷ്ടപ്പെടുക. എന്നിട്ടെല്ലാത്തിനേം വിമര്‍ശിച്ചു നടക്കുക.“

ഞാനറിയാതെ അംഗീകരിക്കുന്നുവെന്ന തോന്നലുള്ളതിനാലോ എന്തോ പ്രദീപേട്ടന്‍ തുടര്‍ന്നു..

“നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള കഴിവും പ്രാപ്തിയുമുള്ള ചെറുപ്പക്കാരുടെ കുറവുകള്‍ നികത്താന്‍ കടന്നുവരുന്നവരുടെ പ്രകടനങ്ങളാണു് ഇന്നു് യഥാര്‍ത്ഥ സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകരെപ്പോലും ജനങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ കോമാളികളാക്കുന്നതു്.....“

പ്രദീപേട്ടന്‍ തുടര്‍ന്നു.
ഇന്നത്തെ സാമൂഹ്യസാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ പാര്‍ട്ടിയിലെ പൊളിറ്റിക്കല്‍ പ്രൊഫണലിസത്തിലൂടെ ..................
കേള്‍ക്കാന്‍, മോനുള്ള ചോറുമെടുത്തു് അവളും വന്നിരുന്നു. പഴയ സ്റ്റഡിക്ലാസ്സിലെ ഏകാ‍ഗ്രത തോന്നി മനസ്സില്‍. റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനടുത്തെ ചേരിയില്‍ നിന്നും മദ്രസയിലേക്കു് പോകുമ്പോള്‍ പാളങ്ങള്‍ മുറിച്ചു കടന്നു് മൂന്നു കുട്ടികള്‍ മരിക്കാനിടയായ സംഭവം, അതിനു പരിഹാരമായി ചേരിയില്‍ മദ്രസ തുടങ്ങാന്‍ സഹായിച്ച നടപടികള്‍, പാര്‍ട്ടിയിലെ ചിലര്‍ തന്നെ വര്‍ഗ്ഗീയമായി കണ്ടതും, ഭഗവതി കാവിലെ പൂ‍രക്കമ്മറ്റിയില്‍ നിന്നും ആര്‍.എസ്സു.എസ്സുകാരെ ഒഴിവാക്കി ജനകീയക്കമ്മറ്റിയാക്കിയതും മുതല്‍ റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റു കമ്പനികള്‍ പിടിമുറുക്കിയ സ്ഥല ക്കച്ചവടങ്ങളില്‍ ഇടപെടേണ്ടി വന്നതും അതിനെല്ലാം പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്നും നേരിട്ട എതിര്‍പ്പുകള്‍ ......... ഇല്ലാതാവുന്ന നാട്ടിലെ സാമൂഹ്യബന്ധങ്ങളിലൂടെ..... പ്രദീപേട്ടന്‍ എന്നെ നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രീയത്തോടൊപ്പം കൈപിടിച്ചു കൊണ്ടു പോവുന്നതു പോലെ തോന്നി.

“ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം പറയണമെങ്കില്‍ നമ്മളതിനുള്ളില്‍ ജീവിക്കുക തന്നെ വേണം. പുറത്തു നിന്നു നോക്കിയാല്‍ എത്ര തന്നെയായാലും കിട്ടുന്നതു് യഥാര്‍ത്ഥ രൂപമാണോയെന്നു് എനിക്കു് വ്യക്തമല്ല..........” എന്നു പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു.

തിരിഞ്ഞു് എന്റെ മുഖത്തു നോക്കി പ്രദീപേട്ടന്‍ ഒന്നു കൂടി കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു.

“എനിക്കു് നീയ്യൊക്കെ ഒരു അത്ഭുതമാണു് ........ താന്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ആശയങ്ങളെല്ലാം മനസ്സിലടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ടു് തീര്‍ത്തും വിരുദ്ധമായ ഒരു പ്രൊഫണല്‍ജീവിതം നയിക്കുന്ന നിന്നെപ്പോലുള്ള ഇന്നത്തെ ചെറുപ്പക്കാരെ..”

പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടു് ആ മുഖത്തു് നോക്കിയപ്പോള്‍ ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നുവോ...അതോ എന്റെ കണ്ണുകളോ ?

“കല്യാണം കഴിഞ്ഞു് പതിനാലു് വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞിട്ടു് ഇപ്പോഴാ പ്രദീപേട്ടനെ അടുത്തു കിട്ടിയതെന്നാ ഗീതേച്ചി പറഞ്ഞതു്..”

കഴിയ്ക്കാനുള്ള ചപ്പാത്തിയും വിഭവങ്ങളും മേശയില്‍ കൊണ്ടു വന്നുവെക്കുമ്പോള്‍ , അവള്‍ പറഞ്ഞു.

പ്രദീപേട്ടന്‍ ഒന്നു മന്ദഹസിച്ചു,

അവളെ സഹായിയ്കാന്‍ ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു. കൂടെ എഴുന്നേറ്റ പ്രദീപേട്ടന്‍ മകന്റെ കൂടെ കളിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കൂടെ ടിവിയിലെ വാര്‍ത്തകളും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞങ്ങള്‍ കഴിക്കാനിരിക്കുമ്പോള്‍ മകനു് സ്ഥിരമായി പ്ലേ ചെയ്തു കൊടുക്കാറുള്ള മലയാളത്തിലുള്ള കാര്‍ട്ടൂണ്‍ ആനിമേഷന്‍ സി.ഡി വെച്ചു കൊടുത്തു. അവനതാസ്വദിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അതു കണ്ടു് ഒരു ശാസനയോടെയാണു് പ്രതികരിച്ചതു്.

“നിങ്ങളിവന്റെ ബാല്യം കൂടി നശിപ്പിയ്ക്യാ....അല്ലേടാ..”

“അല്ലെങ്കില്‍ ഞങ്ങളെ കഴിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കില്ല്യാ...” അവളാണു് മറുപടി പറഞ്ഞതു്.

“നിങ്ങടെ ഓരോ കണ്ടുപിടുത്തങ്ങള്‍...“ എന്നു പറഞ്ഞു കഴിക്കാനിരുന്നു. ചിക്കന്‍ വിളമ്പുമ്പോള്‍ കൈ കൊണ്ടു് തടഞ്ഞിട്ടു് പറഞ്ഞു.

“വേണ്ടാ ....ശബരിമലയ്ക്കു് പോവാനുള്ളതാ.... വ്രതം ഒരു മാസം മുമ്പെയാവട്ടെയെന്നു കരുതി.“

രാത്രി 2 മണിയ്കുള്ള ഫ്ലൈറ്റിനാണു് ടിക്കറ്റ്. താമസിക്കുന്ന ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും സാധനങ്ങളെടുക്കാനുള്ളതിനാല്‍ ഹോട്ടലിലേക്കു് പോകണമന്നു പറഞ്ഞു ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഏറെ നേരമിരുന്നില്ല.

“നിങ്ങളെന്തു തീരുമാനിക്കുന്നു, ഞാന്‍ പറഞ്ഞ വീടിന്റെ പ്രൊജക്ട്.....”

അതിനെ പറ്റി പിന്നീട് ചോദിച്ചത് ഹോട്ടലിലേക്കു് പോകുന്ന വഴി കാറിലിരുന്നായിരുന്നു.

“താല്പര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല...പ്രദീപേട്ടാ...”

ഫോണ്‍ നമ്പറുകള്‍ എഴുതി വച്ചു് കൂടെ വാടകയ്ക്കു് എന്നെഴുതിയ വലിയ ബാനറുകള്‍ തൂക്കിയ കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ കാണുന്ന പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രനെ നോക്കി പിന്നിലെ സീറ്റിലൂടെ ഓടി നടക്കുന്ന മകനെ പിടിയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന അവളാണു് ഉത്തരം പറഞ്ഞതു്.

“എന്താ ഡോ തനിക്കിത്ര ഇത്ര സാമ്പത്തികപ്രശ്നം........”

“ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ബ്രേക്ക് ഈവന്‍ പോയിന്റിലൂടെയാ ഇപ്പോ പോകുന്നതു്, പ്രദീപേട്ടാ...,പഠിയ്ക്കാനെടുത്ത എജുക്കേഷന്‍ ലോണ്‍ എല്ലാം തീര്‍ന്നപ്പോഴെയ്കും കല്യാണമായി. പിന്നെ മോനായി. ഇപ്പോ ലോണെടുത്തു് ഒരു വണ്ടിയും വാങ്ങി. പിന്നെ ഷെയര്‍ മാര്‍ക്കറ്റിന്റെ അവസ്ഥ....ജോലി ചെയ്യുന്ന ബാങ്കിന്റെ സ്ഥിരതയൊക്കെ ഊഹിക്കാമല്ലോ.....അതിനിടയ്ക്കു് ഇങ്ങനെയൊരു ബാദ്ധ്യത കൂടി... താല്ക്കാലികമാണെങ്കിലും ..........ഈ ഒരു പ്രതിസന്ധി എന്നാ മാറുന്നതെന്നറിയില്ല......ഞാനൊന്നു ആലോചിയ്കട്ടെ... ”

ഒന്നു മൂളി. എന്നിട്ടു് നിരാശയോടെ പുറത്തേയ്ക്കു നോക്കി കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.

“ശാശ്വതമായ അവസ്ഥയൊന്നുമല്ലയിതു്.........മാറാന്‍ കുറച്ചു സമയമെടുക്കും. അത്രമാത്രം. പിന്നെ ക്യാപിറ്റലിസം ഇല്ലാതാവണം അതിനൊന്നുമുള്ള ലോകസാഹചര്യമല്ല. ഇതു് ഒരിടത്തു് നിന്നു് വേറൊരിടത്തേക്കു് കളം മാറുന്നതിന്റെ പ്രശ്നങ്ങളാണു്....ലോകം മുഴുവന്‍ ഈ മൂലധനത്തിന്റെ പിന്നാലെയാണു്. ഒരു മാതിരി അഭയാര്‍ത്ഥികളെ പോലെ.........സാമ്പത്തിക അഭയാര്‍ത്ഥികളെ പോലെ“

പറയാന്‍ രണ്ടു വാക്കുകള്‍ കൂടി മനസ്സില്‍ കരുതുന്നതു പോലെ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് തുടര്‍ന്നു.

“ഇന്നത്തെ ഈ അവസ്ഥയെ എങ്ങനെ നേരിടണമെന്നു ആര്‍ക്കും ഒന്നുമറിയുന്നില്ല...... വളരെ പ്രതീക്ഷയോടെ ലോണെടുത്തു് പഠിച്ചു് ക്യാമ്പസ് പ്ലേസ്മെന്റും കിട്ടി. പ്രതീക്ഷയോടെ advice memmo കാത്തിരിയ്കുന്ന നിരവധി കുട്ടികളുണ്ടു് നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ‍... ഇനി ഒരു പക്ഷെ കര്‍ഷകരുടെ ആത്മഹത്യപോലെയൊരു ദുരന്തം ഉണ്ടാവുന്നതു് അവര്‍ക്കിടയിലാവാം..........”

റിവ്യൂ മിററില്‍ കണ്ട അവളുടെ മുഖത്തെ ഭീതി, പ്രശസ്തമായ സോഫ്റ്റ്വേര്‍ സ്ഥപത്തിന്റെ ക്യാമ്പസ്സ് പ്ലേസ്സ്മെന്റ് കിട്ടി അവസാന വര്‍ഷ പരീക്ഷയെഴുതി ഫലം കാത്തിരിയ്കുന്ന അവളുടെ അനിയത്തിയെ കുറിച്ചാലോച്ചിട്ടാവുമോ....

“എന്തൊരു നല്ലൊരു ആശയമാണു് കുറച്ചു് അത്യാഗ്രഹികളുടെ പ്രവര്‍ത്തനം കൊണ്ടില്ലാത്താ‍വുന്നതു്..“

പ്രദീപേട്ടന്‍ തുടര്‍ന്നു. ഒരു സെന്റ് സ്ഥലത്തിനു ആയിരത്തില്‍ നിന്നും ലക്ഷം രൂപയായ സാമൂഹികമായ സാഹചര്യങ്ങള്‍. അതുണ്ടാ‍ക്കിയ വീര്‍പ്പുമുട്ടലുകള്‍ ........‍‍. അശാസ്ത്രീയമായ സാമ്പത്തികാവസ്ഥയുണ്ടാക്കിയ നാട്ടിലെ ജീവിതചര്യകളിലുണ്ടായ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ സാമൂഹ്യമായ ശിഥിലീകരണങ്ങളിലൂടെ, ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്ന ഉദാരീകരണത്തിന്റെ ദുരന്തങ്ങളിലൂടെ.....

പെട്ടന്നു് എന്റെ ഫോണ്‍ റിങ്ങ് ചെയ്തു.

മാനേജരാണു്. തീര്‍ത്തും ഔദ്യോഗികം. അയാള്‍ക്കങ്ങനെയൊരു മര്യാദയേയില്ല. എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും വിളിക്കും. എത്രയും പെട്ടന്നു മതിയായ ലിക്യുഡിറ്റി സ്റ്റാറ്റസ്സ് കീപ്പ് ചെയ്യാനുള്ള സംവിധാനം കണ്ടെത്താനുള്ളാനുള്ള നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍. പിന്നെ യു.എസ് സര്‍ക്കാര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ച ബൈയിലൌട്ട് പാക്കേജിന്റെ ന്യൂനതകളുടെ വിശദീകരണം. നാളെ രാവിലെ എത്രയും പെട്ടന്നു് ഓഫീസിലെത്തണമെന്നുള്ള അറിയിപ്പും.

“രജിസ്ട്രേഷനുള്ള ഡോക്യൂമെന്റുകള്‍ ഞാന്‍ നിന്റെ അമ്മേടെ അടുത്തു് കൊടുക്കാം. പിന്നെ ഒരു പവര്‍ ഒഫ് അറ്റോര്‍ണിയും. അവിടെനിന്നും അമ്മയുടെ ഒപ്പിട്ടു് ഞാന്‍ അയച്ചു തരാം. അതു് ഇവിടെ നിന്നും അറ്റസ്റ്റ് ചെയ്തു തിരിച്ചയക്കണം ..........“

ഹോട്ടലിന്റെ പാര്‍ക്കിങ്ങില്‍ കാറില്‍ നിന്നറങ്ങുമ്പോള്‍ പ്രദീപേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.

“സാമ്പത്തികപ്രശ്നങ്ങളൊക്കെ ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ നാളെ തീരും. ഇതുപോലെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനുള്ള ഒരു അവസരമുണ്ടായിക്കോളണമെന്നില്ല... എനിയ്കും നിനക്കും.”

പുറത്തിറങ്ങി പിന്‍സീറ്റിലിരുന്ന മോനെ നോക്കി. അവനുറക്കമായിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളോടു് കയ്യുയര്‍ത്തി അഭിവാദ്യംചെയ്തു് തലകുലുക്കി യാത്രപറഞ്ഞു ഹോട്ടലിലേക്കു് കയറിപ്പോയി.

ഫ്ലാറ്റില്‍ തിരിച്ചെത്തി. തൊഴില്‍പരമായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാവുമ്പോള്‍ മൌനിയായിരിയ്ക്കാനിഷ്ടപ്പെടുന്ന എന്റെ സ്വഭാവം തിരിച്ചറിഞ്ഞതു കൊണ്ടോ എന്തോ, കിടക്കാന്‍ നേരത്താണു് മാനേജര്‍ വിളിച്ച കാര്യം അവള്‍ ചോദിച്ചതു്.

വിപണിയെ സ്വാധീനിച്ച പുതിയ അറിവുകള്‍ അവളുമായി പങ്കുവെച്ചു. കൂടെ ഭീഷണി നേരിടുന്ന തൊഴിലിടങ്ങളെപ്പറ്റിയും. എല്ലാം മൂളിക്കേട്ടു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ചോദിച്ചു.

“ഈ അവസ്ഥ ഇങ്ങനെ തുടര്‍ന്നാ.........നമ്മളൊക്കെ എന്തും ചെയ്യും, ഏട്ടാ..”

“താന്‍ പേടിയ്ക്കതിരിക്കെഡോ.. ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും പോയി താമസിയ്ക്കാന്‍ നമ്മുക്കൊരു പഴയ തറവാട് വീടെങ്കിലുമുണ്ടെല്ലോ....ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരത്തുള്ള തന്റെ സ്വപ്നഗൃഹം..”

അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.

തെല്ലിടകഴിഞ്ഞാണ് അവള്‍ തുടര്‍ന്നതു്..

”അതു നമ്മുടെ കാ‍ര്യമല്ലേ ഏട്ടാ......നമ്മളെ പോലുള്ള ബാക്കിയുള്ളവരുടെ കാര്യം..........“

അതു കേള്‍ക്കാന്‍ ഞാനെന്ന പ്രൊഫഷണല്‍ കണക്കുകൂട്ടലുകളുടെ ലോകത്തു് ഉണര്‍ന്നിരുന്നുവെങ്കിലും എന്നിലെ രാഷ്ട്രീയക്കാരന്‍ സുഖനിദ്രയിലായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

Subscribe Tharjani |
Submitted by കെവി (not verified) on Wed, 2008-11-12 15:17.

അതെ, യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയം സുഖനിദ്രയിലാണു്.