തര്‍ജ്ജനി

സുനില്‍ ചെറിയാന്‍

ഇ-മെയില്‍: sunilkcherian@yahoo.com
വെബ്ബ്: http://varthapradakshinam.blogspot.com/

Visit Home Page ...

ലേഖനം

ജീവപര്യന്തം

വന്യമൃഗത്തിന്റെ വയറ്റില്‍ എന്നൊക്കെ ജയിലനുഭവത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള സാഹിത്യത്തിന് - ഇയ്യോബിന്റെ വ്യഥസഹിഷ്ണുതകള്‍ മുതല്‍ ദോസ്‌തോവെയ്‌സ്കിയുടെ റസ്കോള്‍നിക്കോവും മണ്ടേലമാരുടെ നേരനുഭവങ്ങളും അടിവരയിട്ട തടവനുഭവങ്ങള്‍ക്ക് - മലയാളത്തിന്റെ പിന്‍കുറിപ്പാണ് കെ. അരവിന്ദാക്ഷന്റെ 'ജീവപര്യന്തം'. മലയാളനോവല്‍ എന്നതിനേക്കാള്‍ ലോകത്തെവിടെയും സംഭവിക്കാവുന്ന കഥയാണ് നിരപരാധിയായ രമേശന് - ജയിലില്‍ 616 - പറയാതെ പറയാനുള്ളത്. വ്യവസ്ഥിതികള്‍ക്കെതിരെയുള്ള ഉഗ്രചെറുത്തുനില്പെന്നനിലക്ക് രമേശന് പാലിക്കാനുള്ളത്, കര്‍മ്മനിരതനാവുന്നതിനിടയിലും, മൌനം മാത്രം.

അരവിന്ദാക്ഷന്‍ നോവലില്‍ ഗാന്ധിയെ ആവര്‍ത്തിച്ച് കൊണ്ടുവരുന്നു, ഗാന്ധിയെന്നോ അഹിംസയെന്നോ പറയാതെ. വാര്‍ഡര്‍മാരുടെയും സഹതടവുകാരുടെയും ഡയറിക്കുറിപ്പുകളിലൂടെയാണ് രമേശനെന്ന ജീവപര്യന്തതടവുകാരനെ നമ്മളറിയുക. ഊമപ്പെണ്‍കുട്ടിയെ കൊന്ന് കിണറ്റിലെറിഞ്ഞതാണ് അയാളുടെ മേല്‍ ആരോപിക്കപ്പെട്ട കുറ്റം. യാതൊരു മുറകള്‍ക്കും ഭേദ്യങ്ങള്‍ക്കും ഭേദിക്കാനാവുന്നില്ല, അയാളുടെ മൌനത്തെ. അത് ഇരയായ ഊമപ്പെണ്‍കുട്ടിയോട് മറ്റൊരു ഇരയായ രമേശന്റെ താദാത്മ്യപ്പെടലാണോ? സിംപതിയെ കവച്ചുവെക്കുന്ന എംപതി? രമേശനോട് സഹാനുഭൂതി തോന്നുന്ന ജയില്‍ വാര്‍ഡനും 'നീ തന്നെയാണ് ഞാനെന്ന' പകര്‍ന്നാട്ടവും ആടുന്നു. അരവിന്ദാക്ഷന്‍ പറഞ്ഞുവരുന്നത് ലോകത്ത് നമ്മെ, സര്‍വ്വജീവജാലങ്ങളെയും, ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. അതുകൊണ്ട് രമേശന്‍ 616 ആയിരിക്കുമ്പോഴും
സഹതടവുകാരന്റെ നെറ്റി തലോടുന്ന അതേ കൈകൊണ്ട് പാവലപടവങ്ങളെയും തലോടുന്നു. ചേരയും ചിതലും അയാളുടെ കാലുകളില്‍ ഉരസുന്നു.

ജയിലനുഭവത്തേക്കാള്‍ 'ജീവപര്യന്തം' പീഡനത്തിന് ഒരു സ്തുതിയാണ്. പീഡനത്തെ ഇത്രയും ശാപവിമുക്തമാക്കിയ കാഴ്ചയ്ക്ക് മലയാളത്തില്‍ സമാനതകളുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അനീതിയുടെയും അ-നിയമത്തിന്റെയും ശബ്ദമുഖരിതലോകത്ത് പേര് നിഷേധിക്കപ്പെട്ടൊരാള്‍ മൌനിയായിരിക്കുന്നത് നിസ്സഹായനായത് കൊണ്ടല്ല; അത് അയാളുടെ സമരമാണെന്ന നമ്മുടെ തോന്നലിനെ മറികടക്കുംവിധത്തില്‍ അത് അയാളുടെ
വഴിയായിരുന്നു എന്ന് ഉറക്കെ നിശ്ശബ്ദനായിക്കൊണ്ടാണ്.

രമേശനെ വായനക്കാരില്‍ നിന്ന് കണ്ടെടുക്കുംപോലെ എന്ന വിധത്തിലാണ് ഡയറിക്കുറിപ്പുകള്‍ നമ്മെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് നീങ്ങുക. രമേശന്റെ മൌനംപോലെ തന്നെ അസഹ്യമാവുന്നുണ്ട് ചിലപ്പോള്‍ ഡയറികളുടെ ഡയറിയ. കണ്ടെത്തുന്ന
ഓരോരുത്തരുടെയും ആന്തരികലോകമാണ് എഴുത്തുകാരന്‍ പച്ചയായി പറയുന്നതെങ്കിലും
ഇടക്ക് കൃത്രിമപ്പച്ചയുടെ അതിവര്‍ണ്ണം കലരുന്നുണ്ടോ എന്ന് തോന്നും ആ വാക്‌ - ക്രാഫ്‌റ്റ്-ചാതുര്യം.

ക്രാഫ്‌റ്റില്‍ കലര്‍ന്ന മറ്റൊരു പിഴവ് രമേശന്‍ നിരപരാധിയാണെങ്കില്‍ കുറ്റവാളി ആര് എന്ന ചോദ്യം ജിജ്ഞാസയായി വികസിപ്പിക്കുന്നതില്‍ നോവലിസ്‌റ്റ് കാട്ടിയ പഴമയാണ്. മൌനസഹിഷ്ണുതയിലൂടെയും കാമക്രോധമോഹങ്ങളെ വെടിഞ്ഞ കര്‍മ്മനൈരന്തര്യത്തിലൂടെയും നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന രമേശന്‍ ഒരു മുതലാളിയുടെ ബലിയാടായിരുന്നു എന്നത് അത്ഭുതലവലേശമില്ലാതെ നോവലില്‍ കടന്നുവരുന്നു - അരവിന്ദാക്ഷന്‍ എന്തിന് ഒരു ജോസ്‌പ്രകാശ്-ബാലന്‍ കെ നായര്‍ കാലത്തേക്ക് പോയെന്ന് നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്! മുതലാളിത്തം ഹിംസയിലേക്കും അനീതിയിലേക്കും വഴിവെട്ടുമെന്നോ? അതോ ഇനി അങ്ങനെ തന്നെയോ?

പക്ഷെ ഒന്നുണ്ട്. സിനിമയില്‍ തെറിച്ച ചോരത്തുള്ളികള്‍ക്കൊന്നും ഇത്രയും ജീവനില്ലായിരുന്നു.

Subscribe Tharjani |