തര്‍ജ്ജനി

ധനലക്ഷ്മി പി. വി.

പൂമുഖം
എരഞ്ഞോളി .പി.ഒ
തലശ്ശേരി
ഇ-മെയില്‍: lexmi07@gmail.com
ബ്ലോഗ്‌ - മധുരനെല്ലി http://madhuranelli.blogspot.com

Visit Home Page ...

കഥ

തസ്സറാക്കിലെ സായന്തനം

ചിന്തകള്‍ പാതിമുറിഞ്ഞു് ഉറക്കത്തിലേക്കുവീണ രാത്രികളിലെല്ലാം ഒരു യാത്ര അനിവാര്യമാണെന്ന് തോന്നി.

പകലുകളില്‍ ഒന്നും ചെയ്യുവാനില്ലാതെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞപ്പോഴും വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ ലഹരിക്കു ദാനംചെയ്യുമ്പോഴും ഒരു ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തല്‍പോലെ ആ യാത്ര മനസ്സിലേക്ക് കയറിവന്നു. ഒരു ദിവസം ഏതൊക്കെയോ വണ്ടികള്‍ കയറിയിറങ്ങി തുടര്‍ന്ന യാത്ര. പൊടിമണ്ണ് നിറഞ്ഞ നിരത്തിലൂടെ ബസ്സ് ഇഴഞ്ഞും ആസ്ത്മയേറ്റതുപോലെ കിതച്ചും പതുക്കെ നീങ്ങി. വല്ലപ്പോഴും എത്തിയ കാറ്റിലും വിയര്‍പ്പുമണക്കുന്ന ചൂട്. ഇടയ്ക്ക് അകത്താക്കിയ ലഹരി ഉള്ളിലും വെന്തുപുകയുന്നു. അതിന്റെ മയക്കത്തിലും ആരോ പറയുന്നകേള്‍ക്കാം തസ്സറാക്ക്... ഭൂപടത്തില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലാത്ത ഖസാക്ക് ഉറങ്ങുന്ന തസ്സറാക്ക് ...അതെ, എന്റെ യാത്രയും ഇവിടേക്കുതന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ...? വായിച്ചു വായിച്ചു മറക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ഇതിഹാസത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകള്‍ തേടി ഒരു യാത്ര...

കരിമ്പനകള്‍ കാവല്‍നില്ക്കുന്ന വഴിയോരത്തെ സ്റ്റോപ്പില്‍ ബസ്സ് നില്ക്കുന്നതിനു മുന്നേ ഞാന്‍ ചാടിയിറങ്ങി...മാട്ടികളില്‍ ലഹരി മൂത്തുനില്ക്കുന്ന പനത്തലപ്പുകള്‍ക്ക് ഇടയിലുടെ ആകാശത്തേക്കുനോക്കി... 'കല്പകവൃക്ഷത്തിന്റെ തൊണ്ടുകള്‍' ഓരോന്നായി താഴേക്കുവീണു... ചുട്ടുനീറിയ കണ്ണിലേയ്ക്കു പെട്ടെന്നാണ് ഒരു മഴത്തുള്ളി ഇറ്റുവീണത്. മഴത്തുള്ളികളുടെ എണ്ണം പെരുകി. ചരല്‍ക്കല്ലുകള്‍ വാരിയെറിഞ്ഞപോലെ പനയോലകളില്‍ത്തട്ടി ഉരുണ്ടുവീഴുന്ന മഴ. ജീവിതത്തിലെ ഏതൊക്കെയോ വേഷങ്ങള്‍ ഊരി എറിയാനെന്നപോലെ, ഓര്‍മ്മകളുടെ ദാഹം കോരിയെടുക്കാനെന്നപോലെ ഞാന്‍ മഴനനഞ്ഞു നടന്നു... ആര്‍ത്തലച്ചുപെയ്ത മഴ പ്രളയംപോലെ കുത്തിയൊഴുകിയപ്പോള്‍ തരളയായ ഭൂമിയുടെ ഉച്ഛ്വാസങ്ങള്‍ക്കായി മൂക്കുവിടര്‍ത്തി നീണ്ടുനിവര്‍ന്നു കിടന്നു... അനക്കമറ്റ് രവിയെപ്പോലെ...ഉള്ളിലെ ചൂട് കെട്ടടങ്ങി... ജീവിതത്തിന്റെ ഭാരങ്ങളും മഴയില്‍ ഒലിച്ചുപോയി...ബോധാബോധതലങ്ങളില്‍ ആര്‍ത്തലയ്ക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളെ ഏറ്റുവാങ്ങി...

കാല്പനികസൌന്ദര്യം ഇറ്റുവീഴുന്ന വികാരപ്പകര്‍ച്ചയില്‍ ലോകം എനിക്ക് ചുറ്റും കനംവെച്ച് ആടിയുലഞ്ഞു. കാലത്തിന്റെ നാരായവേരുകള്‍ കോറിയിട്ട രൂപരഹിതമായ ചില രൂപരേഖകള്‍... അവയ്ക്കിടയില്‍ ക്രമംതെറ്റി തുന്നിച്ചേര്‍ത്ത പുസ്തകംപോലെ ഞാന്‍... രാത്രിയുടെ കരിമ്പടം പുതയ്ക്കാന്‍ ഒരുങ്ങുന്ന സന്ധ്യയുടെ കാതിലേക്ക് വീണ വാങ്കൊലി എന്നെയും ഉണര്‍ത്തി... അങ്ങ് ദൂരെ പൊട്ടിപ്പോയ ചെരിപ്പിന്റെ വാറുകള്‍ തുന്നിക്കെട്ടി അള്ളപിച്ചാ മൊല്ലാക്ക മെല്ലെമെല്ലെ നടന്നുമറഞ്ഞു...ഓര്‍മ്മകളുടെ കൈവഴികളില്‍ രവിക്കൊപ്പം ഞാന്‍ നടന്നു...ആദ്യമാദ്യം പിച്ചവച്ച് പിന്നെ പിന്നെ ആഞ്ഞുവലിഞ്ഞ്...

ആകാശം ഊര്‍ന്നിറങ്ങിയ ചെതലിയുടെ മിനാരങ്ങളില്‍ വെള്ളയുടുത്ത ജിന്നുകള്‍ ഓടിമറയുന്നു...ആഞ്ഞുവീശുന്നകാറ്റില്‍ ഷെയ്ക്ക് തങ്ങളുടെ ചാവാലികുതിരയുടെ തളര്‍ന്ന കുളമ്പടികളും നേര്‍ത്ത ഞരക്കങ്ങളും. പുകമറയുള്ള കണ്ണുമായ് താഴ്‌വാരത്തില്‍ നില്ക്കുന്നത് ആരാണ് ? ഖാലിയാര്‍ നൈസാമോ ? പണ്ടെങ്ങോ ഒരു മഴയിലേക്ക് കയറിപ്പോയവരല്ലേ ഇവരൊക്കെ..? ഭൂമിയെ ആഞ്ഞുപുല്കാന്‍ കുതിച്ചിറങ്ങിയ വെള്ളിനൂലില്‍പ്പറ്റി ഇവരൊക്കെ മണ്ണിലേക്കിറങ്ങിയതാണോ..?

കരിംഭൂതങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ മഴ പോയവഴിയെ വരഞ്ഞപോലെ ഒരു മണ്‍പാത. ഇടിഞ്ഞു ആകൃതികെട്ടെങ്കിലും കോണോടുകോണായി പാടംമുറിച്ചുകിടക്കുന്ന ചവിട്ടടിപാതയിലൂടെ രവി ഇപ്പോള്‍ നിശ്ശബ്ദനായ് നടക്കുകയാണ്...കുളിര്‍ത്തു വിറച്ചു പൂത്തിറങ്ങാനൊരുങ്ങി കിടക്കുന്ന മണ്ണ്. തോട്ടുവക്കത്തെ പൊന്തയില്‍ നിന്നും തുമ്പികള്‍ പാറി...അവയ്ക്ക് പിന്നാലെ എട്ടുകാലി പ്രാന്തനായ, വലിയതലയും വട്ടക്കണ്ണമായി, അപ്പുക്കിളി ഓടിക്കിതച്ചെത്തി...'കതല മുതുക്ക് താതാ ഏത്താ...'..എന്ന് നീട്ടിവിളിച്ചത് ഞാന്‍ കേട്ടില്ല... പകലിലെ ഇരുട്ടിലും തപ്പിത്തടയുന്ന കുപ്പുവച്ചന്‍ ഒറ്റലുമായ് മുമ്പേ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

പാടംകഴിഞ്ഞു താമരക്കുളം ആയിരുന്നോ..? അതോ..? പള്ളിയോ ..? ഓര്‍മ്മകളില്‍ കാലത്തിന്റെ ഓലക്കെട്ടുകള്‍ കാറ്റ് പിടിച്ചുലയുന്നു...പായല്‍മൂടിയ കുളത്തിനരികെ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. തണ്ടുലഞ്ഞതെങ്കിലും നിവര്‍ന്നു നില്ക്കുന്ന ഒരു താമര... മൈമുനയെപോലെ.... നൈജാമണ്ണന്റെ 'ചെന്ത്രം' അരയില്‍ ഞാന്നു കിടക്കുന്നതിന്റെ വിശ്വാസത്തില്‍ ആയിരുന്നോ എപ്പോഴും തലയുയര്‍ത്തി മൈമുന നടന്നിരുന്നത്..? പ്രണയത്തിന്റെ അഗ്നി സിരകളില്‍ നിറച്ചവള്‍ എന്തിനാണ് വാക്കുകള്‍ എറിഞ്ഞു ആബിദയെ വേദനിപ്പിച്ചത്..? പണ്ടു കൈയും കാലും കുത്തിനിന്ന രാജാവിന്റെ പള്ളി നട്ടെല്ലുതകര്‍ന്നു് അപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്നു... ഞാന്‍ തറക്കല്ലുകള്‍ ഇളകിയ പടവുകള്‍ ചവിട്ടി ഇറങ്ങി. സാമ്പ്രാണിയുടെയും വാറ്റ്ചാരയത്തിന്റെയും ഗന്ധം ഇടകലര്‍ന്നു കാറ്റില്‍ നിറഞ്ഞു. കാമത്തിന്റെ മണമുള്ള വസുരിക്കലകള്‍ ഏതോ രതിമൂര്‍ച്ഛയില്‍ ഈ മണ്ണില്‍ കിടപ്പുണ്ടെന്ന് നീരാവിയുടെ നനവാര്‍ന്ന ചുണ്ടുകള്‍ കാതില്‍ പറഞ്ഞു...നേര്‍ത്ത ഇരുട്ടിലും മൈമുനയുടെ കയ്യിലെ നീലഞരമ്പുകള്‍ തെളിഞ്ഞുനിന്നു...വസൂരിയുടെ ജലംനിറഞ്ഞ ഖസാക്കിന് അപ്പോള്‍ ജമന്തിപ്പൂക്കളുടെ മണമായിരുന്നു. അതില്‍ മിടിപ്പ് നിലച്ചുപോയ... കരുവ്, കുഞ്ഞുനൂര്‍, ചാന്തുമ്മ, കുട്ടാടന്‍ പൂശാരി...ഇവരുടെ നിഴലുകള്‍ ചുറ്റും നിരന്നു... പിന്നെ ഓരോന്നായി എങ്ങോട്ടേക്കോ നടന്നു പോയി...

ഓര്‍മ്മകളുടെ തിരയടങ്ങിയപോലെ രവിയുടെ നിഴല്‍ പിന്നെയും എനിക്ക് മുന്നിലായി... അകലെ തെവ്വാരത്ത് ശിവരാമന്‍ നായരുടെ ഉമ്മറക്കോലായില്‍ ഇപ്പോഴും ചന്ദനക്കിണ്ണവുമായി ഉടയാത്ത ഉടലുഴിഞ്ഞു ഒറ്റത്തോര്‍ത്ത് ഉടുത്ത് നാരായണി ഉലാത്തുന്നുണ്ടോ...? മാഷേ...മാഷേ..എന്ന് വിളിച്ചു് തുന്നല്‍ക്കാരന്‍ മാധവന്‍ നായര്‍ പിറകെ വരുന്നുവോ...?

പൊടിഞ്ഞു വീണുപോയ ഞാറ്റുപുരയുടെ അരികില്‍ രവിയുടെ എകാദ്ധ്യാപകവിദ്യാലയത്തിന്റെ ചിറകൊടിഞ്ഞ ബോര്‍ഡ് ഒരു മായകാഴ്ചപോലെ കിടക്കുന്നു. ചാഞ്ഞുവീണ ജനാലപ്പടിക്കല്‍ ഭഗവത്ഗീതയുടെയും ബോദ്ലെയറിന്റെയും താളുകള്‍ തുളവീണു അടര്‍ന്നുകിടക്കുന്നു. കുളിരെറിഞ്ഞിട്ടുപോയ മഴയെ തപ്പി കാറ്റ്‌ പോയത് കാതോര്‍ക്കെ ഒരു കൊലുസിന്റെ കിലുക്കം... മിനുങ്ങിന്റെ... എന്റെ കുഞ്ഞാമിനയുടെ... മഷിപടര്‍ന്ന കണ്ണുകളില്‍ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പിയ കണ്ണീരും ഭയന്നുവിളറിയ മുഖവുമായി അടിവയര്‍ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു അവള്‍ എപ്പോഴാണ് എന്റെ മടിയില്‍നിന്നും രജസ്വലയായ് ഇറങ്ങിപ്പോയത്..? ഖല്‍ബിലെ കുളിരിനായി അവള്‍ പിന്നെയും വന്നത് സായാഹ്നയാത്രകളുടെ അവസാനദിനത്തിലായിരുന്നോ... അണക്കെട്ടിലെ സല്‍ക്കാരപ്പുരയില്‍ പത്മയുടെ വിളറിയകവിളില്‍ മുഖമമര്‍ത്തി കിടന്നപ്പോള്‍ പ്രിന്‍സ്റ്റനിലെ വിശേഷങ്ങള്‍ക്ക് കാതോര്‍ക്കാതെ ഖസാക്കിലേക്ക് പിടിച്ചുവലിച്ചത് ആരായിരുന്നു.. നിയോഗമോ..? കുഞ്ഞാമിനയോ...? അതെന്തായാലും ഇവളില്‍ നിന്നൊരു തിരിവ് ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കുന്നു...

ഖസാക്കിന് കാവലായി ചെതലിമല ഇപ്പോഴും നിവര്‍ന്നുനില്ക്കുന്നു..അതിനു മീതെ മുകിലുകള്‍ അതിരിടാത്ത അനാദിയുടെ മേലാപ്പ്...ഭൂമിയിലേക്ക് നടക്കാനിറങ്ങിയ ഒരു ജീവന്‍ ചെമ്പകമരമായ് ചെതലിയുടെ താഴവാരത്തില്‍ പൂത്തുലഞ്ഞു നില്പുണ്ടാവും... തയ്യല്‍ക്കാരന്‍പക്ഷി ഇലകള്‍ തുന്നിച്ചേര്‍ത്തു കൂടുണ്ടാക്കുമ്പോള്‍ പുറംലോകത്തിന്റെ ഇരുളാണ്ട അകത്തളങ്ങളില്‍ കരിമ്പനകള്‍ക്കിടയിലൂടെ കാറ്റിന്റെ കണ്ണില്‍പ്പെടാതെ സ്വൈരവിഹാരം നടത്തുകയാണ് ഇതിഹാസത്തില്‍നിന്നും ഒളിച്ചിറങ്ങിയ ഓര്‍മ്മകള്‍... ഈ മണ്ണിന്റെ കീഴ്‌നാഭിയില്‍ ചേര്‍ത്തുകെട്ടിയ ഇതിഹാസത്തിന്റെ ചരട്... അതിന്റെ തുടിപ്പുകള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി.

വീണ്ടും മഴ... കുളിരൂതി, കനിവൂതി എന്നെ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുകയാണ്... മഴ നനയുന്ന വെയിലുപോലെ ഞാനെന്നെ തേടുകയാണ്... ചിന്തകള്‍ക്ക് മുനയിടുന്ന, അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് ചിറകുനല്കുന്ന കുളിര്‍ത്തുവിറച്ചുനില്ക്കുന്ന തസ്സറാക്കിലെ ഈ സായന്തനം എത്ര സ്വപ്നതുല്യം !!!

***************

കുറിപ്പ്‌ : മലയാളസാഹിത്യത്തിലെ ഇതിഹാസമായി ഇന്നും നിലനില്ക്കുന്ന ഖസാക്കിനെ നമുക്കു് തന്ന പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരനും എന്റെ സുഹൃത്ത് അമീറിനും ഈ കഥ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പാലക്കാട്ട് നിന്നും ഏകദേശം 10 കി. മീ. ദൂരെയാണ് തസ്സറാക്ക് ... അത് തന്നെയാണ് ഖസാക്ക്. പാലക്കാട്ട് നിന്നും പുതുനഗരത്തിലേക്കുള്ള വഴി കനാല്‍‌പാലം ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിനരുകില്‍ ബോര്‍ഡ് കാണാം - “ഇതിഹാസത്തിന്റെ നാട്ടിലേക്ക് സ്വാഗതം”.

Subscribe Tharjani |