തര്‍ജ്ജനി

എച്മുക്കുട്ടി

ബ്ലോഗ് : http://echmuvoduulakam.blogspot.com/
മെയില്‍ : echmukutty@gmail.com

Visit Home Page ...

കഥ

പുണ്ണെഴുത്തുകള്‍

ചുമലില്‍ ചൂടുള്ള കൈപ്പടം പതിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. ആരെങ്കിലും സ്നേഹത്തോടെ സ്പര്‍ശിച്ചിട്ട് എത്രയോ കാലമായിരിക്കുന്നു. തണുപ്പുകാലത്തെ മൃദുലമായ വെയില്‍പോലെ, ഒരു പൂവിതള്‍ താഴെ വീഴുംപോലെ ഒരാള്‍ തൊടുന്നത് എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് മറന്നേ കഴിഞ്ഞ ഈ വേളയില്‍…….

ഇതാരാണിത്?

കഴുത്തും തലയും പണിപ്പെട്ട്, സമയമെടുത്ത് ഇടത്തോട്ട് തിരിച്ച് നോക്കി. നരച്ച താടി മാത്രമേ ആദ്യം ദൃശ്യമായുള്ളൂ. സ്കാര്‍ഫുകൊണ്ട് മുഖത്തിന്റെ വലതുഭാഗം മറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നുറപ്പു വരുത്തി, ശരീരം പൂര്‍ണ്ണമായും തിരിച്ച് താടിയുടെ ഉടമയെ അഭിമുഖീകരിച്ചു.

മാഷാണല്ലോ, ഇത്.

അദ്ദേഹം ഞടുങ്ങിയോ?

‘മാഷിവിടെ?‘

കര്‍ച്ചീഫില്‍ മുഖംതുടച്ചുകൊണ്ട് മാഷ്, തികച്ചും സാധാരണമായി പറഞ്ഞു.

‘വിജുവിനെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.‘

‘എന്തു പറ്റി?‘

‘അവന്റെ ദുബായ് ലൈഫുണ്ടാക്കിയ തകരാറ്. കിഡ്നിയ്ക്ക് എപ്പോഴും ഓരോരൊ കുഴപ്പങ്ങളാണ്.‘

മാഷ് ക്ഷീണിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. ആകെ നരച്ചു. കണ്ണടയ്ക്കുപുറകില്‍, മിഴികളിലെ തിളക്കംമാത്രം അല്പം ബാക്കിയുണ്ട്. അവയില്‍ കര്‍ച്ചീഫിലൊതുങ്ങാത്ത നനവിന്റെ ഈറന്‍…ഒന്നും കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. മനസ്സിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വലിയ കരിമ്പാറക്കെട്ടായിട്ടും അതു അലമുറയിടുന്നുവല്ലോ……

‘തിരക്കില്ലെങ്കില്‍ ഇവിടെ ഇരിക്കാം. എനിയ്ക്ക് അധിക നേരം നില്ക്കാന്‍ വയ്യ. ഇടതു കാലിന് ബലക്കുറവുണ്ട്.’ മാഷുടെ ശബ്ദത്തിനും ഇടര്‍ച്ചയുണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.

കാലം അങ്ങനെയൊക്കെയാണല്ലോ നമ്മളോട് ചെയ്യുക. ലോബിയിലിട്ടിരുന്ന സോഫയില്‍ മാഷ്ക്കൊപ്പം ഇരുന്നു.

‘മാഷ് തനിച്ചാണോ?‘

‘അല്ല, കുട്ടീ. അജി ഇവിടെ ഡോക്ടറാണ്. അത് ഒരു വലിയ സമാധാനം. അല്ലെങ്കില്‍ ഇത്ര വലിയ ആസ്പത്രിയില്‍ ഞാന്‍ ചുറ്റിപ്പോകുമായിരുന്നു.‘

സ്കാര്‍ഫിന്റെ സ്ഥാനം മാറാതിരിക്കാന്‍ പണിപ്പെട്ട് മാഷുടെ വാക്കുകള്‍ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാനും അജിയും ശോഭയും ഒന്നിച്ചാണ് പഠിച്ചത്. അതേതു കാലമായിരുന്നു? കഴിഞ്ഞ യുഗങ്ങള്‍പോലെ, അതിവിദൂരമായ ഭൂതകാലത്തിലെവിടേയോ ഞങ്ങള്‍ സഹപാഠികളായിരുന്നു.

അജി ഡോക്ടറായി ജോലി ചെയ്യുന്ന ആശുപത്രിയില്‍ സ്ഥിരമായി ചികിത്സയ്ക്ക് ചെല്ലുകയാണ് വര്‍ത്തമാനകാലത്തിലെ ഞാന്‍. ഇവിടെ വച്ച് ഞങ്ങളൊരിക്കലും തമ്മില്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. ഈ രൂപത്തില്‍, ഉണങ്ങാപ്പുണ്ണുകളുടെ അടിമയായി കണ്ടിരുന്നുവെങ്കില്‍ അയാള്‍ തിരിച്ചറിയുമായിരുന്നുവോ എന്ന് നിശ്ചയമില്ല. അറിഞ്ഞാലും അതു ഭാവിക്കുമായിരുന്നുവോ എന്നും അറിയില്ല.

പക്ഷെ, മാഷ് കണ്ടുപിടിച്ചുവല്ലോ.

കള്ളപ്പേരും മുഖത്തിന്റെ ഇടതു വശം മാത്രം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വസ്ത്രധാരണവും ഇടക്കിടെയുള്ള വീടുമാറ്റങ്ങളും ഒരു നാണവുമില്ലാതെ പറയുന്ന നുണകളുമായാല്‍ ഈ ജീവിതമായി. സ്വയം മെനയുന്ന കള്ളക്കഥകള്‍…… എന്റേതെന്നും എനിയ്ക്കുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിയ്ക്കുന്ന ബന്ധങ്ങള്‍………….. എന്റെ സമാന്തരജീവിതം.

“ഓ! ഇറ്റ് വാസ് എ ട്രാജഡി, ഒരു കിച്ചണ്‍ ആക്സിഡന്റ്…സാരമില്ല. ഞാന്‍ റെക്കവര്‍ ചെയ്തു. യാ! ഐ ഗോട്ട് മൈ ഹസ്ബന്‍ഡ്സ് ഫുള്‍ സപ്പോര്‍ട്ട്. ദാ ഇപ്പോ ഇവിടെ വിട്ടിട്ട് പോയതേയുള്ളൂ. ഉടനെ വരും പിക് ചെയ്യാന്‍….“.

ഇങ്ങനെയൊക്കെ മാഷോട് പറയുവാന്‍ കഴിയുമോ?.

അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലാം വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് തൊലിയടര്‍ത്തി എറിയപ്പെട്ട ഈ ജീവിതത്തിന്റെ രക്തമൊലിക്കുന്ന അകക്കാമ്പ് പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാനാകുമോ? വേണ്ട.

അജിയും ശോഭയും പഠിയ്ക്കുമ്പോഴേ ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അവരുടെ വിവാഹം ആര്‍ഭാടത്തോടെ നടക്കുകയും ചെയ്തു.

‘അജിക്കും ശോഭയ്ക്കും സുഖം തന്നെയല്ലേ ?’ മാഷ് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയില്‍ ഒരുപാട് വേദനകള്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി തോന്നി.

‘സുഖമാവണം. അവര്‍ സങ്കടം പറയാറില്ല. രോഗികളും ആശുപത്രിയുമായി കഴിയുന്നു.‘

‘എന്തു പറ്റി മാഷെ?…………‘

‘അവര്‍ പിരിഞ്ഞു. മകള്‍ ശോഭയ്ക്കൊപ്പമാണ്.‘

‘അതു സങ്കടമായല്ലോ. ‘

‘നന്നായിയെന്നേ ഞാന്‍ പറയൂ. ഒരുമിച്ച് സന്തോഷമായി ജീവിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ‘……..മാഷ് നിറുത്തി.

‘അവര്‍ വലിയ അടുപ്പത്തിലായിരുന്നുവല്ലോ…………’

‘ആയിരുന്നിരിക്കില്ല, കുട്ടീ. അടുപ്പം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ച എന്തോ ഒന്നാവണം അന്നുണ്ടായത്. അവര്‍ക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും ഈ എനിയ്ക്കു പോലും അത് മനസ്സിലായില്ല. അജിയുമായി പിരിഞ്ഞെങ്കിലും ശോഭ മോളെയും കൂട്ടി എന്നെയും ടീച്ചറെയും കാണാന്‍ വരാറുണ്ട്. വീട്ടില്‍ കുറച്ച് ദിവസം താമസിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്.‘

‘അജിയുടെ അച്ഛനായിട്ടും മാഷ്………… ശോഭയെ ഇപ്പോഴും ……….‘

‘ഭാര്യാഭര്‍ത്താക്കന്മാര്‍ക്ക് പരസ്പരം വെറുക്കാം, ചീത്ത വിളിക്കാം, തല തല്ലിപ്പൊട്ടിക്കാം, പിരിയാം……. എനിക്ക്……….. എന്റെ സ്റ്റുഡന്റ്സിനെ ഏതു കടലാസ്സില്‍ ഒപ്പിട്ടാണ് ഞാന്‍ പിരിയുക?‘

മാഷുടെ വാക്കുകളില്‍ ദയനീയമായ ഒരു കിതപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

‘നമുക്ക് കഫറ്റേരിയയില്‍ പോയി ഒരു കപ്പ് കാപ്പി കുടിയ്ക്കാം. വല്ലാത്ത ക്ഷീണം തോന്നുന്നു.‘ ഘനഗംഭീരമായിരുന്ന ആ പഴയ ശബ്ദം ഇപ്പോള്‍ തളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.

കഫറ്റേരിയയിലേയ്ക്ക് അധികമില്ല. ഭാഗ്യം, ഇരിപ്പിടമുണ്ട്. അല്ലെങ്കില്‍ ബുദ്ധിമുട്ടായിപ്പോയേനെ.

‘ഒരു മിക്സഡ് ജൂസ് മതി.‘ വെയിറ്റര്‍ അടുത്ത് വന്നപ്പോഴേയ്ക്കും ഞാന്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. സ്കാര്‍ഫ് നീങ്ങിപ്പോയ മുഖം കണ്ട് വെയിറ്റര്‍ ഭയന്നുവിറക്കുമെന്നെനിയ്ക്കുറപ്പായിരുന്നു. തിടുക്കത്തില്‍ ആ തുണിക്കഷണം ശരിപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ മാഷുടെ മുഖത്തുനോക്കാന്‍ മടിച്ചു.

മാഷ് കാപ്പിയും ഒരു സ്ക്രാംബിള്‍ഡ് എഗ്ഗും ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. ആ മുട്ടവിഭവം എന്നെ….. ആക്രമിച്ച് കീഴ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. തകര്‍ത്തെറിയുകയായിരുന്നു. പിച്ചിക്കീറുകയായിരുന്നു.

സില്‍ക്ക്കര്‍ട്ടനുകളുള്ള മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച ഡൈനിംഗ്റൂമില്‍, കുലീനയായ ഭാര്യയ്ക്ക് ചേരുന്ന വേഷവിതാനങ്ങളുമായി ഓര്‍മ്മയുടെ, വേവുന്ന കാലങ്ങളില്‍……… പിഞ്ഞാണത്തിലെ വെണ്മയില്‍ മൊരിഞ്ഞ മുത്തുകള്‍ പോലെ തുറിച്ചുനോക്കുന്ന ആ വിഭവം. ചില്ലുഗ്ലാസുകളില്‍ സൂര്യനലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്ന് സ്വര്‍ണ്ണവര്‍ണ്ണമായ ദ്രാവകം, അത് കൃത്യമായ ഇടവേളകളില്‍ എരിവോടെ തൊണ്ടയിലൂടൊഴുകുമ്പോള്‍….

ആദ്യം മടിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ഹിസ്റ്റീരിയക്കാരിയെപ്പോലെ ബഹളം വെച്ചിരുന്നു. ഒച്ചയുയരുമ്പോള്‍, കൈകളുയരുമ്പോള്‍ മടിയും ഹിസ്റ്റീരിയയും കുറഞ്ഞുവന്നു. എന്നിട്ടും താടിവെച്ച ഒരു ബിസിനസ് പാര്‍ട്ണര്‍ കോണിപ്പടിയില്‍വെച്ച് ചുണ്ടുകള്‍ കടിച്ചെടുത്ത ദിവസം ആവശ്യമില്ലാതെ കണ്ണീരൊഴുക്കുകയും ഡെറ്റോള്‍ കൊണ്ട് അനവധിപ്രാവശ്യം ചുണ്ടുകള്‍ കഴുകുകയും ചെയ്തു. അതൊക്കെ ഒരു പരിശീലനമായിരുന്നെന്ന് വെളിപ്പെട്ടത് ഭര്‍ത്താവ് വേറൊരാളെ മുറിയില്‍ മറന്നുവെച്ചു പോയ രാത്രിയിലാണ്.

സ്വര്‍ണ്ണനിറമുള്ള ദ്രാവകത്തിന് എല്ലാ പ്രതിഷേധത്തെയും തണുപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു. കൂര്‍ത്തുമൂര്‍ത്തചിന്തകളുടേയും പ്രതിഷേധത്തിന്റേയും ചോദ്യങ്ങളെ അലിയിപ്പിച്ചു കളയാനാകുമായിരുന്നു. എല്ലാം അനുസരിക്കുന്ന ഭാര്യയെ വേണ്ടാത്ത ഭര്‍ത്താവ് ഈ ലോകത്തിലില്ലെന്നതു പോലെ, വേറെയും പരമമായ സത്യങ്ങളുണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ പതുക്കെപ്പതുക്കെ മനസ്സിലാക്കി.

സോപ്പുതേച്ചുള്ള ഒരു നല്ല കുളിയ്ക്കോ ആശുപത്രി ടേബിളിലെ കാലുകളുയര്‍ത്തിവെച്ചുള്ള നാണംകെട്ട കിടപ്പിനോ മാറ്റാന്‍പറ്റാത്ത ഒരു അഴുക്കും പുരുഷന് പെണ്ണില്‍ ഏല്പിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു ഞാന്‍ കണ്ടുപിടിച്ച ഏറ്റവും വലിയസത്യം. അതറിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുതല്‍ ഞാന്‍ ദാഹാര്‍ത്തയായി കാത്തിരുന്നു. സ്വര്‍ണ്ണനിറമുള്ളതും കാപ്പിയുടെ നിറമുള്ളതും ഒരു നിറവുമില്ലാത്തതുമായ അനവധി ദ്രാവകങ്ങള്‍ കോരിയൊഴിച്ചിട്ടും എന്റെ ദാഹം ശമിച്ചില്ല. പുരുഷന്മാരുടെ ഗന്ധവും ഒരു ദിവസം വളര്‍ച്ചയെത്തിയ താടിരോമങ്ങളും എന്നെ മത്തുപിടിപ്പിക്കുകയും ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. പലപ്പോഴും എനിക്ക് വലിച്ചെടുക്കാന്‍ മാത്രം ഒന്നുമില്ല പുരുഷനിലെന്നറിഞ്ഞ്, വലിയ ചട്ടക്കൂടില്‍ കാണപ്പെടുന്ന ആ പഴന്തുണിക്കഷണങ്ങളോട് സഹതപിച്ചു. നീ എന്റെയൊരു വെറും കളിപ്പാട്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞും പറയാതെയും, പല ശരീരങ്ങളുമായി കൌശലക്കാരിയായ ഒരു മന്ത്രവാദിനിയായി കളിച്ചു രസിച്ചു.

ആ അറിവുകള്‍ക്കൊപ്പം കണ്ണുകുത്തിത്തുരന്ന് ഞാന്‍ കണ്ണീരിനെ വറ്റിച്ചുകളഞ്ഞു. കണ്ണ് ചുവക്കുവോളവും ശ്വാസംമുട്ടുവോളവും മൂത്രം കിനിയുവോളവും പൊട്ടിച്ചിരിക്കാന്‍ പഠിച്ചു. മനസ്സെന്ന വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥം കരിമ്പാറക്കെട്ടെന്നായിത്തീര്‍ന്നു.

എന്റെ മാറ്റം കണ്ട് അദ്ദേഹം അമ്പരന്നു പോയി. പലപ്പോഴും “മിടുക്കി, മിടുക്കി“ എന്ന് അഭിനന്ദിച്ചു. ജീവിതവും മാറുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ആശിച്ച പ്രോജക്ടുകളും പിന്നെ പണവും പ്രതാപവും അതിന്റെ സര്‍വ്വപ്രൌഡിയോടുംകൂടി ജീവിതത്തെ ആശ്ലേഷിച്ചു.

മനസ്സിന്റെ തഴുതിട്ട ഉരുക്കുവാതില്‍ ഇടിച്ചു തകര്‍ത്തത്, കരിമ്പാറക്കെട്ടിലെ നീരുറവയെ ചാലിട്ടൊഴുക്കിയത് മനോജായിരുന്നു. സത്യത്തില്‍ അയാള്‍ മാത്രമാണ് ഞാന്‍ അതികഠിനമായി സ്നേഹിക്കുകയും നെഞ്ചില്‍ തലവെച്ചുറങ്ങാന്‍ ആഗ്രഹിയ്ക്കുകയും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും വെറുക്കുകയും ശപിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരേയൊരു പുരുഷന്‍.

എന്നെ നിസ്സഹായയാക്കിയവന്‍. എന്നാലും മൃദുലമായി സ്നേഹത്തോടെ അലിവോടെ കരുണയോടെ കണ്ണുകള്‍കൊണ്ട് തലോടിയവന്‍.

അയാള്‍ വിളിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ കൂടെപ്പോകുമായിരുന്നുവോ എന്ന് പിന്നീട് ഞാന്‍ പലവട്ടം ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്.

തണുത്തുറഞ്ഞ ഒരു രാത്രിയില്‍ ഗ്ലാസ്സിലുരുകിയൊഴുകിയ സ്വര്‍ണ്ണം മുഴുവന്‍ വലിച്ചു കുടിച്ച ശേഷം, അയാള്‍ എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ കരണത്തടിച്ചു.. “നാണം കെട്ടവനെ, കൂട്ടിക്കൊടുപ്പുകാരാ“ എന്നലറി. ആ നിമിഷത്തില്‍ ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു പോയി. എന്റെ അഹന്ത അസ്തമിച്ചു. ഞാന്‍ എന്നെ വിളിക്കാന്‍ ഭയപ്പെടുന്ന ആ വാക്ക് എന്റെ വായില്‍ വഴുവഴുപ്പോടെ ഇഴഞ്ഞു. ഭീമാകാരം പൂണ്ട ഒരു സര്‍പ്പമായി അതെന്നെ ആഞ്ഞുകൊത്തി, ആ വിഷത്തിന്റെ കാളിമയില്‍ ഞാന്‍ നീലിച്ചു.

ഞാനോടിച്ചെന്ന് മനോജിന്റെ കാല്ക്കല്‍ ഒരു പട്ടിയെപ്പോലെ ചുരുണ്ടു കിടന്നു ഉച്ചത്തില്‍ മോങ്ങി…“എന്നെ കൊണ്ടു പോകൂ“ എന്ന് ആ കാലുകളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് യാചിച്ചു.

അയാള്‍ ചീറി. “നിന്നെ വിറ്റ് മതിയായില്ല, ഇനിയും സാമ്രാജ്യം വളര്‍ത്താനുണ്ട്, നിന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്. നിനക്ക് പോയി ചത്തു കൂടെ, പിശാചേ?“

ഞാന്‍ നിവര്‍ന്നിരുന്നു. അപ്പോള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളോടെ അയാള്‍ എന്നെ നോക്കി. ഈ ഭൂലോകത്തില്‍ ഇതുവരെ രൂപമെടുത്തിട്ടുള്ള സമസ്തസ്നേഹവും അതിരുകളില്ലാത്ത അലിവും മാത്രമായിരുന്നു അവയില്‍. അതിനു ശേഷമാവണം ഈ ലോകത്താര്‍ക്കും അലിവും സ്നേഹവും ലഭ്യമല്ലാതായിത്തീര്‍ന്നത്. കാരണം അതു മുഴുവന്‍ മനോജിന്റെ ഒഴുകുന്ന ആ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നുവല്ലൊ. എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ അതിവേഗം മുറി വിട്ടുപോയപ്പോള്‍ മനോജും അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടര്‍ന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളോടെയും കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെയും ഞാന്‍ മനോജിന്റെ ഫ്ലാറ്റില്‍ പോയി അയാളെ കാണാന്‍ ശ്രമിച്ചു. നഗരത്തിലെ സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട ഒരു തെരുവിലായിരുന്നു അയാള്‍ താമസിച്ചിരുന്നത്. ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ആ വാതിലില്‍ ഇടിച്ചു നിലവിളിച്ചിട്ടും അയാള്‍ വാതില്‍ തുറന്നതേയില്ല. അയല്‍പക്കക്കാര്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതുവരെയും, എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് കഠിനമായ കോപത്തോടെ വന്നെത്തുന്നതുവരെയും ഞാനവിടെ കുത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും അയാള്‍ പുറത്തുവരാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

പുരുഷന്മാര്‍ ഇങ്ങനെയാണ്. ആരാണവരെ സ്നേഹിയ്ക്കുന്നതെന്ന് അവര്‍ക്കറിയാന്‍ കഴിയുകയില്ല. കത്തുന്നതും നീറിപ്പിടിയ്ക്കുന്നതുമായ സ്നേഹം അവരെ ഭയപ്പെടുത്തും. അപ്പോള്‍ അവര്‍ ജാതി, മതം, കുടുംബമഹിമ, ചാരിത്ര്യം, പണം, വിദ്യാഭ്യാസം, ജോലി, നിറം, മുടി, അമ്മ, പെങ്ങള്‍ എന്നു തുടങ്ങിയ കാക്കത്തൊള്ളായിരം പരിചകള്‍കൊണ്ട് സ്നേഹത്തെ പ്രതിരോധിക്കും. പിന്നീട് പരിചകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഒതുങ്ങിക്കഴിയുമ്പോഴാവട്ടെ കത്തുന്ന ആ സ്നേഹത്തെ തിരഞ്ഞ് ഒരു ജന്മം മുഴുവന്‍ ഇരുട്ടില്‍ പരതി നടക്കും. ലോകത്തോടു മുഴുവന്‍ പല കാരണങ്ങള്‍ നിരത്തി പരാതിപ്പെടും.

തിരുമ്മിത്തിരുമ്മി പിഞ്ഞിമുഷിഞ്ഞ ഒരു കോട്ടണ്‍സാരിയും ധരിച്ച് അയാള്‍ക്കൊപ്പം ഏതു ചെളിയിലും ഞാന്‍ ആഹ്ലാദത്തോടെ ജീവിക്കുമായിരുന്നു.

മനോജിന്റെ ഫ്ലാറ്റ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന കെട്ടിടസമുച്ചയത്തില്‍ നിന്ന് എന്നെ നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ച് കാറില്‍ കയറ്റിയപ്പോള്‍ കോപം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഒരു ഭ്രാന്തനായിത്തീര്‍ന്നിരുന്നു. എനിയ്ക്കപ്പോള്‍ അലറിച്ചിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. എന്നില്‍ ഒന്നുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും അദ്ദേഹം എന്റെ മുമ്പില്‍ഒരു പുഴുവിനെപ്പോലെ നിസ്സാരനായിത്തീര്‍ന്നുവെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

വീട്ടില്‍ച്ചെന്ന് ഞാനൊരു ഡ്രിങ്ക് ഫിക്സ് ചെയ്യുമ്പോഴായിരുന്നു, അദ്ദേഹം എന്നോട് ചര്‍ച്ചചെയ്യാന്‍ മുതിര്‍ന്നത്. എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചത്, നിലയും വിലയും മറന്ന് പെരുമാറരുതെന്ന് ഉപദേശിച്ചത്. ഡ്രിങ്കിനൊപ്പമുള്ള സ്ക്രാംബ്ള്‍ഡ് എഗ്ഗെന്ന ഉപദംശമായി മാറാന്‍ ഞാന്‍ കോഴിമുട്ടകളെ ഒന്നൊന്നായി പാനിലേയ്ക്ക് പൊട്ടിച്ചൊഴിച്ചു പൊള്ളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

തര്‍ക്കമൊഴിവാക്കാന്‍ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും എനിക്ക് സഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. മനോഹരമായി വസ്ത്രംധരിച്ച, വിലകൂടിയ സിഗരറ്റ്പുകയ്ക്കുന്ന ആ പുരുഷശരീരത്തെ ഒരു യക്ഷിയെപ്പോലെ വലിച്ചുകുടിക്കണമെന്നും എല്ലുകള്‍ കടിച്ചു പൊട്ടിക്കണമെന്നും ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. ആ രക്തംകൊണ്ട് കുതിര്‍ന്ന എന്റെ ചുണ്ടുകളുടെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന വര്‍ണ്ണം ലോകത്തൊരു ലിപ്‍സ്റ്റിക്കിനും ലഭിയ്ക്കുകയില്ല.

എനിയ്ക്ക് രാക്ഷസീയമായ കരുത്തുണ്ടായി. പക്ഷെ, അടുത്ത നിമിഷം അടുപ്പില്‍നിന്നും പറന്നുയര്‍ന്ന പാതിവെന്ത കോഴിമുട്ടകള്‍ എന്റെ കണ്ണിലമര്‍ന്നു. തൊലി കരിയുമ്പോഴുള്ള ചെടിപ്പിയ്ക്കുന്ന മണം എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചു. കവിളിലെ പച്ച മാംസത്തില്‍ ചുട്ടുപഴുത്തൊരു പാത്രം അമര്‍ന്നാലെങ്ങനെയിരിക്കുമെന്നറിയാമോ?

ആ വേദനയും പിടച്ചിലും…………. തൊണ്ടപൊട്ടുന്ന കരച്ചില്‍………… ശരീരമാകെ ആളിപ്പടരുന്ന കഠിനവേദനയുടെ കൈകള്‍……….. കത്തുന്ന സിഗരറ്റിന്റെ കഷ്ണം മുടിയിഴകളില്‍ പരതിയപ്പോള്‍ പൂമണമുള്ള കറുത്ത പട്ടുനാരുകള്‍ വെന്തടര്‍ന്നു. തീയ്ക്കെന്തൊരു ചൂടും നീറ്റവുമാണെന്നോ! ആ ചൂടില്‍ തലച്ചോറും നെഞ്ചിന്‍കൂടും ലക്ഷം നുറുങ്ങുകളായി പൊട്ടിത്തകരും.

അദ്ദേഹത്തിനു വിവാഹമോചനം അനുവദിച്ച ന്യായാധിപന്‍ ഈ മുഖം കണ്ട് ഭയന്നു വിളറി. ആത്മഹത്യാപ്രവണതയുള്ള സ്ത്രീയ്ക്കൊപ്പം കഴിയാനാവില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചപ്പോള്‍, എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി തരിച്ചിരുന്ന ന്യായാധിപന് സമ്മതിയ്ക്കുകയേ മാര്‍ഗ്ഗമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ന്യായാധിപന്മാര്‍ ഒരിയ്ക്കലും സാക്ഷികളായ സൂര്യന്മാരാകുന്നില്ല, അവരെന്നും കേള്‍പ്പിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കുന്നവരും കാണിക്കുന്നതു കാണുന്നവരും മാത്രമാകുന്നു.

റെയില്‍പ്പാളത്തില്‍ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയെന്ന് അറിയിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുരുഷസുഹൃത്തിനോട് കോടതി ഒരു വിശദീകരണവും ആവശ്യപ്പെട്ടില്ല. ഡിസൈനര്‍ സാരികള്‍ ധരിച്ച് സുഗന്ധം പുരട്ടിയ സ്ത്രീ സുഹൃത്തുക്കള്‍ സഹതാപവും സ്നേഹവും നിറച്ചമിഴികളാല്‍ അദ്ദേഹത്തിനെ തലോടിക്കൊണ്ട് കോടതി മുറിയില്‍ നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു.

വിധിയ്ക്ക് ശേഷം എന്റെയരികില്‍ വന്ന് ഇടിമിന്നല്‍പോലെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, അവസാനമായി കാതില്‍ ഈയം ഉരുക്കിയൊഴിക്കുവാന്‍ അദ്ദേഹം മറന്നില്ല. ‘നീ പൂപ്പല്‍പിടിച്ച് ഒടുങ്ങും. ഒരു മനുഷ്യജീവിയും നിന്നെ ഇനി തൊടുകയില്ല. നിന്റെ മനോജു പോലും. ഇതാണെന്റെ പ്രതികാരം. ആള്‍ ദ ബെസ്റ്റ് ‘

വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു.

കരിഞ്ഞടര്‍ന്ന മുഖവും തുറിച്ചുന്തി വികൃതമായ കാഴ്ചയില്ലാത്ത വലതുകണ്ണും പറ്റേ വെട്ടിയ തലമുടിയുമായി ഒരു സ്കാര്‍ഫിന്റെ തണലിലൊതുങ്ങിയ എന്റെ ജീവിതം………….. എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ കണക്കുകൂട്ടല്‍ ഓരോ തവണ തെറ്റിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോഴും, ഞാന്‍ സമനില മറന്നവളെപ്പോലെ മനോജിനായി ദാഹിച്ചു.

കരിഞ്ഞ മുഖത്ത് ഒരു കഷ്ണം തുണിയിട്ടു കഴിഞ്ഞാല്‍, “വാട്ടീസ് ബ്യൂട്ടി വെന്‍ ദ ലൈറ്റ് ഈസ് പുട്ട് ഓഫ്“ എന്ന് പുലമ്പുന്ന കവിയും, ഭാര്യ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ഭര്‍ത്താവും, വിവാഹത്തിനു മുമ്പ് കാമശാസ്ത്രം പഠിയ്ക്കാന്‍ വന്ന വരനും, “എന്റെ ഒരു കുഞ്ഞിനെ പെറ്റു താ“ എന്ന് കേഴുന്ന എഴുപതുകാരനും…..എല്ലാവരും ചില കാര്യങ്ങളില്‍ ഒരുപോലെ പെരുമാറുമെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഒരു പേരോ മുഖമോ തലമുടിയോ മേല്‍വിലാസമോ ഒന്നും പെണ്ണിന് ആവശ്യമില്ലെന്നും ഞാന്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു.

മനോജ് എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല്‍ എന്നെ കാണുവാന്‍ വരുമെന്ന് ഞാന്‍ കുറെക്കാലം വിചാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകളെ മാത്രം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്….. ആ ധ്യാനം അയാളെ എന്നിലെത്തിയ്ക്കുമെന്ന്……..പിന്നെപ്പിന്നെ നീറുന്ന പുണ്ണുകളുടെ വേദന താങ്ങാനാവാതെയായപ്പോള്‍ അയാളെ ഞാന്‍ മറന്നുതുടങ്ങി.

‘ജൂസ് കുടിയ്ക്കുന്നില്ലേ? ഞാന്‍ കഴിച്ചു തീര്‍ത്തു” മാഷുടെ ശബ്ദം എന്നെ കഫറ്റേരിയയിലെ ബഹളത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു.

വലതുചുണ്ടിലെ കരിവാളിപ്പിനും വൈകൃതത്തിനുമിടയിലൂടെ ജൂസ് കവിഞ്ഞൊഴുകാതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഗ്ലാസ് ചുണ്ടോടുചേര്‍ത്തു.

ബില്ല് കൊടുത്ത് എണീറ്റപ്പോള്‍ മാഷ് എന്റെ ചുമലില്‍ ആ കൈ വെച്ചു.

‘അക്ഷരങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തെ മറന്നു കളയരുത്. കുട്ടിയറിഞ്ഞത്രയും പുണ്ണുകളുടെ നീറ്റല്‍ അധികമാരും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല. ഇനി ബാക്കിയുള്ള കുറച്ചു സമയം ഈ ലോകത്തോട് സംസാരിക്കൂ. ഇത്രയും അനുഭവിച്ചശേഷം ഈ ലോകത്തെ തരിമ്പും ഭയപ്പെടരുത്.’

തുറിച്ചുന്തി വികൃതമായ കണ്ണിലും അപ്പോള്‍ നനവുപൊടിഞ്ഞു.

* * * * *

ഇതാണ് എന്റെ പുസ്തകം…“പുണ്ണെഴുത്തുകള്‍“. പലതരം മനുഷ്യജീവിതങ്ങള്‍ ഒരു പെണ്ണിനു നല്കിയ നീറുന്നപുണ്ണുകളുടെ ഓര്‍മ്മപ്പുസ്തകം. എങ്കിലും തുടയിടുക്കുകളേയും മുലമൊട്ടുകളെയും കാണുവാന്‍ മാത്രമായി ആരും ഈ പേജുകള്‍ മറിക്കരുത്.

ഒരേ സൂര്യന്റെ വെളിച്ചവും ചൂടും അനുഭവിയ്ക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണും നിങ്ങളും തമ്മിലെ അന്തരമാണിതിലെ അക്ഷരങ്ങള്‍. ഒരേ മഴ പെയ്യുന്ന വീട്ടു മുറ്റങ്ങളിലെ അകല്ചയാണിതിലെ വാക്കുകള്‍. ഒരേ കാറ്റു വീശുന്ന കടല്‍ക്കരകളിലെ ഉഷ്ണമാണിതിലെ തലക്കെട്ടുകള്‍. ഒരേ പൂക്കള്‍വിരിയുന്ന പൂന്തോട്ടങ്ങളിലെ നിറവ്യത്യാസമാണിതിലെ അദ്ധ്യായങ്ങള്‍

Subscribe Tharjani |
Submitted by Anu Sebin (not verified) on Mon, 2012-06-18 16:24.

Very nice story...too good...!

Submitted by Myth (not verified) on Sat, 2012-06-23 16:16.

എന്തിനാണ് ഇത്തരം ക്രൂരവും വേദനിപ്പിക്കുന്നതുമായ കഥകള്‍ എഴുതുന്നത് ????