തര്‍ജ്ജനി

ഹേന ചന്ദ്രന്‍

പട്ടേല്‍മന,
ഫാ.ഡിസ്മസ് റോഡ്,
ഇരിങ്ങാലക്കുട.
തൃശൂര്‍ ജില്ല.
ഇ മെയില്‍: henachandran@gmail.com
ബ്ലോഗ്: http://mylanchisays.blogspot.com/, http://karnatakaviseshangal.blogspot.com/

Visit Home Page ...

കഥ

ഡബ്ള്‍ സ്കൂപ്

" ഇതെത്രാമത്തെ ഐസ്ക്രീമാ നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ച് കഴിക്കുന്നത്? "കഥയിലെ നായകനും നായികയും ആയിരുന്നെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇത് കഥയല്ലാത്തതുകൊണ്ടും ഇവര്‍ നായികാനായകന്മാരല്ലാത്തതുകൊണ്ടും അങ്ങനെ ചോദിച്ചില്ല. പകരം മുന്നില്‍ വന്ന ഡബിള്‍സ്കൂപ് ഐസ്ക്രീമിലെ ഓരോ സ്കൂപ് വാനിലയെയും ചോക്ലേറ്റിനെയും പരസ്പരം കൈമാറി. അതും അവരുടെ പതിവൊന്നുമല്ല. രണ്ടുപേരും വാനിലയാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്, വാനിലഫ്ലേവര്‍ ഇഷ്ടമായതുകൊണ്ടല്ല, അവര്‍ക്കിഷ്ടം ബട്ടര്‍സ്കോച്ചാണ്..എന്തുചെയ്യാന്‍ ! അവര്‍ കയറിയ കൂള്‍ബാറില്‍ ബട്ടര്‍സ്കോച് ഇല്ലായിരുന്നു, പിന്നെ പറഞ്ഞവയില്‍ ടോണിക്കിന്റെ സ്വാദുള്ള സ്ട്രോബറിയെ മാറ്റിനിര്‍ത്തി വാനിലക്ക് വോട്ട് ചെയ്തു, ഭേദം ചോക്ലേറ്റായിരുന്നുവെങ്കിലും തലേന്ന് കഴിച്ച ചോക്ലേറ്റ്സ്കൂപ്പിന്റെ മട്ട് മറക്കാത്തതിനാല്‍ അല്പം നിരാശയോടെ വാനില ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

എന്നിട്ടെന്താ, കൊണ്ടുവന്നപ്പോള്‍ ഒരു വാനിലയും ഒരു ചോക്ലേറ്റും ! വാനില തീര്‍ന്ന വിവരം വെയ്റ്റര്‍ കൃത്രിമമായ ഖേദത്തോടെ അറിയിച്ചു, അതിലും കൃത്രിമമായ വിശാലമനസ്ഥിതി പ്രകടിപ്പിച്ച് അവര്‍ ഐസ്ക്രീം ഏറ്റുവാങ്ങി. നായികയും നായകനും അല്ലാത്തതിന്റെ ഗുണമാണ് അനാവശ്യമായ ആദര്‍ശങ്ങള്‍ ആവശ്യമില്ല എന്നത്. എന്നുകരുതി ഇവര്‍ തീര്‍ത്തും അരാജകവാദികള്‍ ഒന്നുമല്ലതാനും. സാധാരണനിലക്ക് ജീവിച്ചുപോകാന്‍ ആവശ്യമായ അത്യാവശ്യം ഗുണഗണങ്ങള്‍ കൂടാതെ വലിയ അത്യാവശ്യമില്ലാത്ത മനുഷ്യത്വം, മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചുള്ള പരിഗണന, ക്ഷമ തുടങ്ങിയ കാലഹരണപ്പെടാറായ ചില വികാരങ്ങളും ഇവര്‍ക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യാത്ത വിഭവം കഴിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്; നീരസം തോന്നിയെങ്കിലും മറച്ചുവച്ചത്..

രണ്ടുപേരും പരസ്പരം പറയാതെയാണ് ഓരോ സ്കൂപ്പ് എടുത്ത് മറ്റേയാളുടെ പാത്രത്തിലേക്ക് ഇട്ടത്. ഇവര്‍ പ്രണയികളായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇക്കാര്യം വളരെ സ്വാഭാവികമായി നമുക്ക് മനസിലായേനെ, അതവരുടെ സ്ഥിരം പതിവാണെന്നും അവര്‍ വളരെയധികം പരസ്പരധാരണയുള്ളവരാണെന്നും കരുതാമായിരുന്നു. ഇത് കഥയായിരുന്നെങ്കിലും മതിയായിരുന്നു, ഇവരെ നമുക്ക് പ്രണയികളായി കണക്കാക്കാമായിരുന്നു, കഥയില്‍ ചോദ്യമില്ലെന്നതിനാല്‍ ഇവര്‍ക്ക് എതിര്‍ക്കാനും കഴിയില്ലായിരുന്നു, എന്തു സംഭവിച്ചാലും ഇത് കഥയല്ലേ എന്നു പറഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, എന്തുചെയ്യാം ! ഇത് കഥയല്ലാത്തതുപോലെതന്നെ ഇവര്‍ പ്രണയികളും അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഇത്തരം സാധ്യതകളൊക്കെ അപ്രസക്തമാകുന്നത് ദയനീയമായി നോക്കിനില്‍ക്കാനേ കഴിയൂ. അതെന്തെങ്കിലുമാവട്ടെ. രണ്ടുപേരും വാനിലയും ചോക്ളേറ്റും മിക്സ് ചെയ്ത് കഴിച്ച് ഇനി മുതല്‍ ബട്ടര്‍സ്കോച്ചില്ലെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ കഴിക്കാമെന്ന ധാരണയില്‍ ഒരുമിച്ച് എത്തുകയും ചെയ്തു.

“നീ പ്രേമിക്കുന്നത് എന്നെയാണോ ഐസ്ക്രീമിനെയാണോ?” കഥയിലായിരുന്നെങ്കില്‍ നായകന് ഇങ്ങനെ ചോദിക്കാന്‍ അവസരം കൊടുക്കും വിധം ശ്രദ്ധയോടെയാണ് തല കുമ്പിട്ട് ആസ്വദിച്ച് അവള്‍ ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചിരുന്നത്. ഇത് കഥയല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവന് അനാവശ്യ ഈഗോയൊന്നും തോന്നാനുള്ള വകുപ്പില്ലാതെപോയി.

അതല്ലെങ്കിലും നായകനാകുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെ ചില കുഴപ്പങ്ങളുണ്ട്, നായിക മറ്റൊരുത്തനോട് മിണ്ടിയാല്‍ സംശയിക്കണം...നായികയെ ഒരുത്തന്‍ നോക്കിയാല്‍ അവനെ ഇടിക്കണം.. ഇതിപ്പോ അത്തരം പുലിവാലുകളൊന്നുമില്ല.. അവള്‍ക്കുമതെ, എന്തൊരാശ്വാസമാണെന്ന് നോക്കൂ.
ഒരുപക്ഷേ, ഇങ്ങനെ ആസ്വദിച്ചല്ലാതെ ഐസ്ക്രീം കഴിച്ച ഒരു ഭൂതകാലം അവള്‍ക്കുണ്ടായിരിക്കണം. അവളുടെ പ്രണയി, സ്വന്തം പറമ്പ് വേലികെട്ടി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുംപോലെ അവളുടെ ചുറ്റും പൊതിഞ്ഞുനിന്നിരിക്കണം, ആ വേലിക്കെട്ടുകള്‍ ശ്വാസംമുട്ടിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ വേലിചാടിയിട്ടുമുണ്ടായിരിക്കണം.. അങ്ങനെ കരുതാമെങ്കില്‍ എല്ലാ വേലിചാട്ടങ്ങളും അപഥസഞ്ചാരങ്ങളല്ലെന്ന് നാം സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും. അത്രത്തോളം വിശാലഹൃദയരാകേണ്ടതുണ്ടോ എന്നും ആലോചിക്കണം.. അതെന്തുതന്നെയായാലും ഒരു നഷ്ടപ്രണയം അവള്‍ക്കുണ്ടെന്ന തോന്നല്‍ ഉറപ്പിക്കാന്‍ പാകത്തിനാണ് കൂട്ടുകാരിയുടെ അത്രവലിയ ഗുണമൊന്നുമില്ലാത്ത കവിത - അങ്ങനെ വിളിക്കാമെങ്കില്‍ - അവള്‍ അവന് കാണിച്ചുകൊടുത്തത്.

പ്രണയം ഒരു ബാധ്യതയാണ്...

ഒന്നിരുട്ടി വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും
എന്റെ മേല്‍ നിനക്ക്
അവകാശങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നത്
സ്വാഭാവികമെന്നു കരുതണം..

നിന്റെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍
സന്തോഷത്തോടെ
എന്റേതുമാക്കണം..

ആരെ കാണുന്നു,
എന്തു ചെയ്യുന്നു
എല്ലാം മുടങ്ങാതെ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യണം..

അണ്‍കണ്ടീഷനല്‍ ലവ് എന്നത്
നിന്റെ കണ്ടീഷന്‍സ്
എന്നെ അംഗീകരിപ്പിക്കാനുള്ള
വഴി മാത്രമാണെന്നത്
കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കണം..

ഞാനും നീയുമുണ്ടായിരുന്ന ലോകത്ത്
നീ മാത്രം നിറയുന്നതില്‍
നിര്‍വൃതിയടയണം..

വയ്യ സുഹൃത്തേ,

പ്രണയം ഒരു ബാധ്യതയാണ്...

സ്വാര്‍ത്ഥംനിറഞ്ഞ പ്രണയത്തില്‍നിന്ന് കുതറിമാറിയതിന്റെ ആശ്വാസമായോ ന്യായീകരണമായോ ഈ വരികള്‍ അവള്‍ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ കാണാം.. അല്ല, ഒരുപക്ഷേ, അവന് മറ്റാരോടോ തോന്നിത്തുടങ്ങിയ പ്രണയം നഷ്ടമാവാതിരിക്കാന്‍ അവള്‍ കൊടുക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പാണോ? ആണെങ്കില്‍ത്തന്നെ നഷ്ടമായ പ്രണയം തന്നെ വേണമെന്നില്ലല്ലോ അവളെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറയിക്കുന്നത്. . അവള്‍ക്ക് കൂട്ടുകാര്‍ ഇഷ്ടം പോലെ ഉണ്ടാകാമല്ലോ, അവരില്‍ പലരും പ്രണയശലഭങ്ങളാകുന്നതും പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയില്‍ പൂത്തുമ്പിയില്‍നിന്ന് പ്യൂപ്പയിലേക്ക് ഒതുങ്ങുന്നതും അവള്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ വഴിയില്ലല്ലോ..

ഇത് കഥയല്ലാത്തതിന്റെ വേറൊരു ഗുണമാണിത്. എത്രയെത്ര സാദ്ധ്യതകള്‍ …!!!

വേണമെങ്കില്‍ നായകനല്ലാത്ത അവന് നായികയല്ലാത്ത അവളോട് നായകന് നായികയോട് തോന്നുന്ന ഇഷ്ടം തോന്നുകയോ, തോന്നുമെന്ന് അവള്‍ക്ക് തോന്നുകയോ ആവാമല്ലോ. അതുശരിയാവില്ലെന്ന മുന്‍വിധിയാവാം അവളെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറയിക്കുന്നത്.. ഒരു സ്നേഹവും മറ്റൊന്ന് പോലെയല്ലെന്നും ഇത്തരം മുന്‍വിധികളുടെയൊന്നും ആവശ്യമില്ലെന്നും നമുക്ക് പറയാം, പക്ഷേ, അനുഭവിച്ചത് അവളാണല്ലോ.. അനുഭവമാണല്ലോ മുന്‍വിധികളെ ഉണ്ടാക്കുന്നതും...

അല്ല, നമ്മള്‍ അത്ര തലപുകക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല, കാരണം, ഈ പ്രണയം എന്നു പറയുന്നത് പിടിച്ചാല്‍ നില്ക്കുന്ന ഒന്നല്ലെന്ന് ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രണയിച്ചവര്‍ക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് ഈ സാദ്ധ്യതയെ നമുക്ക് കാലത്തിന് വിടാം. ഇനിയിപ്പോള്‍ ഇവരിലാരോടെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ക്ക് പ്രണയമുണ്ടങ്കില്‍ ഈ സാദ്ധ്യത ഇല്ലെന്നങ്ങ് കരുതിയാല്‍ മതി.. കഥയല്ലാത്തതിന്റെ മെച്ചം കണ്ടോ.. നമുക്ക് വേണ്ടതുമാത്രം എടുത്താല്‍ മതി..

അതവിടെ നില്ക്കട്ടെ, നമ്മള്‍ സാദ്ധ്യതകള്‍ അന്വേഷിച്ച് പോയാല്‍ ഇവര്‍ ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചുതീരും. അതുകൊണ്ട് കഥയില്‍നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങാം.

ഐസ്ക്രീമില്‍നിന്ന് തല ഉയര്‍ത്തി അവര്‍ സംസാരം തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഒളിഞ്ഞുകേള്‍ക്കുന്നത് സംസ്കാരത്തിന് യോജിച്ചതല്ലെങ്കിലും അവര്‍ പറയുന്നതറിയാന്‍ നമുക്ക് മറ്റ് മാര്‍ഗങ്ങളൊന്നുമില്ലല്ലോ.. അവര്‍ പ്രണയികളാണോ എന്നും, കുറഞ്ഞപക്ഷം അവര്‍ക്ക് മറ്റാരോടെങ്കിലും പ്രണയമുണ്ടോ എന്നും അറിയാന്‍ വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ.. ഇതൊക്കെയല്ലേ നമുക്ക് അറിയാന്‍ ഏറ്റവും താല്പര്യമുള്ള വിഷയങ്ങള്‍ … ശരിയല്ല എന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഗോസിപ്പുകള്‍ പരത്തുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന സുഖം വേറൊന്നില്‍നിന്നും കിട്ടുകയുമില്ല്ലല്ലോ..

അവര്‍ സംസാരിക്കുന്നത് പഠിക്കാനുള്ള ടൈംടേബിള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് എന്നത് അത്ര സുഖകരമല്ല നമ്മെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം. എന്തായാലും ഇന്നത്തെ ദിവസം അവര്‍ പഠിക്കുന്ന നല്ല കുട്ടികളായതാവുമെന്നും നാളെയെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും തെളിവു കിട്ടാതിരിക്കില്ലെന്നും നമുക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാം. ഇത് കഥയല്ലാത്തതിന്റെ കുഴപ്പമാണ്. കഥയായിരുന്നെങ്കില്‍ അവരക്കൊണ്ട് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ സംസാരിപ്പിക്കാമായിരുന്നു.

അതുപോട്ടെ. അവര്‍ സംഭാഷണം പഠനത്തില്‍നിന്ന് വീട്ടുകാര്യങ്ങളിലേക്കും മറ്റു കൊച്ചുകൊച്ചു വിശേഷങ്ങളിലേക്കും പോകുന്നതല്ലാതെ മറ്റു പ്രതീക്ഷകളൊന്നും തരുന്ന ലക്ഷണമില്ല. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് അവിടേക്ക് കടന്നുവരുന്ന മറ്റാളുകളെ ശ്രദ്ധിക്കാം. എന്തെങ്കിലും തുമ്പുകിട്ടാതിരിക്കില്ല.

കലപിലകൂട്ടി കടന്നുവന്ന പെണ്‍കുട്ടിസംഘത്തെ വെറുതെ വിടാം. അവരില്‍നിന്ന് പൃഥ്വിരാജിന്റെ പുതിയ സിനിമയിലെ സ്റ്റൈലിനെക്കുറിച്ചല്ലാതെ ഒന്നും കിട്ടാന്‍ വഴിയില്ല. ആണ്‍കുട്ടികളും പെണ്‍കുട്ടികളും അടങ്ങിയ ആ കൂട്ടത്തെ നോക്കണ്ട. അവര്‍ അനുഭവിക്കുന്ന സന്തോഷം, പരസ്പരം എടുക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം ഇതൊക്കെ നമുക്ക് സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമാണ്. അസൂയ നിറഞ്ഞുപതഞ്ഞ് പൊന്തുന്നത് അറിഞ്ഞ് നിസ്സഹായരായി അതെല്ലാം മറച്ചുപിടിച്ച് പുതിയ തലമുറ വഴിതെറ്റുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഘോരഘോരം പ്രസംഗിക്കേണ്ടി വരും. ഭേദം, അങ്ങോട്ട് നോക്കാതിരിക്കുന്നതല്ലേ..

ഇതാ വരുന്നു നമ്മുടെ കക്ഷി.. ഒറ്റക്ക്.. ചുറ്റും നോക്കി അകത്തേക്ക് കടക്കുന്ന അയാള്‍ക്ക് ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ ഒരു വില്ലനാവാന്‍ പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ലേ..? ഇയാള്‍ ഒരുപക്ഷേ, നായികയുടെ പൂര്‍വകാമുകനാവണം. അതെങ്ങനെ? ഇത് കഥയല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവള്‍ നായികയുമല്ലല്ലോ.. അപ്പോള്‍ അയാളെങ്ങനെ വില്ലനാകും? അത് സാരമില്ല, കഥയല്ലെങ്കിലും നമുക്ക് കഥയുണ്ടാക്കാമല്ലോ. ഈ വന്നയാളുടെ പൂര്‍വകാമുകി ഇപ്പോള്‍ മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ ഐസ്ക്രീം കഴിക്കുന്നു.. ഇവര്‍ തമ്മില്‍ തെറ്റാനെന്തായിരുന്നു കാരണം ആവോ.. അതല്ലേ നേരത്തേ നമ്മള്‍ കണ്ടുപിടിച്ച പ്യൂപ്പപ്രണയം..അത് ഇവളുടേതാണെന്ന് കരുതിയാല്‍പ്പോരേ? അതായിരുന്നല്ലോ ആദ്യത്തെ സാദ്ധ്യതയും... അപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ കണ്ടെത്തിയതോ അല്ലാത്തതോ ആയ കാരണങ്ങളാല്‍ ഇവര്‍ പിരിയുകയും അന്ന് നായകനും ഇന്ന് വില്ലനും ആയ ഇയാള്‍ നായികയെ അന്വേഷിച്ച് വരികയും അവളെ മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ സംശയാസ്പദമായ സാഹചര്യത്തില്‍ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തു.

അതിന് സംശയിക്കാന്‍ പാകത്തിന് ഇവരൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നാണോ..? ശ്..ശ്.. മെല്ലെ.. അത് നമുക്കല്ലേ അറിയൂ.. ഈ വന്നയാള്‍ക്ക് അറിഞ്ഞൂടല്ലോ. നമ്മളായിട്ടെന്തിനാ അവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ ഇടപെടുന്നേ... നമുക്ക് മാറിയിരുന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാം...

വില്ലന്റെ കടന്നുവരവ് നായികയില്‍ അസ്വാസ്ഥ്യം ഉണ്ടാക്കേണ്ടതും നായകന്‍ അവളോട് കാര്യം തിരക്കേണ്ടതുമായിരുന്നു. കഥയാകുമ്പോള്‍ അതെല്ലാം എളുപ്പമായിരുന്നു. നല്ല നാടകീയ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ക്ക് ആ കൂള്‍ബാര്‍ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചേനെ. അവള്‍ക്ക് ഒന്നുകില്‍ സത്യം - അത് അവന്‍ എത്രമാത്രം വിശാലഹൃദയനാണെന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും - അല്ലെങ്കില്‍ നുണ -അതാണ് താരതമ്യേന നമുക്കും ഇഷ്ടം, മനസിലാക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ എളുപ്പവും - എന്തെങ്കിലും പറയാതെ പറ്റില്ലായിരുന്നു.

ഇതിപ്പോള്‍ അങ്ങനെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല, എന്നുമാത്രമല്ല, അയാളെക്കണ്ടപ്പോള്‍ ഈ പെണ്‍കുട്ടിതന്നെ കൈകാണിച്ച് വിളിക്കുകയാണുണ്ടായത്. ആരെയാണ് അവള്‍ വിളിക്കുന്നതെന്നറിയാന്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ അവനും ചിരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ അയാളെ വിളിച്ചു. അത്ര തെളിഞ്ഞ ചിരി അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നോ? സംശയമാണ്. കഥയിലെങ്കിലും അവള്‍ അയാളുടെ കാമുകിയായിരുന്നല്ലോ. അപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് ക്ഷോഭിക്കാമായിരുന്നു, “എന്റെ എച്ചിലാടാ നീ തിന്നുന്നത്” എന്നൊക്കെ ഡയലോഗടിക്കാമായിരുന്നു. അവനാകട്ടെ, അവള്‍ ഇതൊന്നും പറയാത്തതില്‍ ദേഷ്യപ്പെട്ട് കരണത്തടിച്ച് വീരനായകനാവാമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കില്‍ അതിലെനിക്ക് കാര്യമില്ലെന്ന് നിര്‍വികാരനായി ആധുനികനാവാമായിരുന്നു, അതുമല്ലെങ്കില്‍ അവളെല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞിരുന്നെന്നും നിങ്ങള്‍ ഇവളെ അര്‍ഹിക്കുന്നില്ലെന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് ആദര്‍ശധീരനാവാമായിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് പ്രതികാരം ചെയ്യാനോ അല്ലെങ്കില്‍ കുറ്റബോധം തോന്നി സ്വയം തിരുത്താനോ ഒക്കെ പറ്റുമായിരുന്നു. എന്തുചെയ്യാം! ഇത് കഥയല്ലാത്തതുപോലെ അവര്‍ കാമുകീകാമുകന്മാരല്ലാത്തതുപോലെ അയാള്‍ വില്ലനുമല്ലാത്തതുപോലെ നമ്മളുടെ ഇച്ഛക്കനുസരിച്ച് ഒന്നും നടക്കുന്നില്ല.

എന്നാല്‍ ഇതൊരു കഥയാക്കിക്കൂടേ, അവരെ പ്രേമിപ്പിച്ചൂടേ, വില്ലനെ തകര്‍ത്തൂടേ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചാല്‍ …..

ആവാമായിരുന്നു, അതിന് ആദ്യം ഞാനൊരു കഥാകാരിയാവണമായിരുന്നു.. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മേല്‍ നിയന്ത്രണമുള്ള പഴയമട്ട് കഥാകാരി.. സ്വന്തമായി ഒരു മുറിയും - കുറഞ്ഞപക്ഷം ഒരു മേശയെങ്കിലും - ഉള്ള ചുറ്റും നോക്കാന്‍ സമയമുള്ള എഴുത്തുകാരി....

അതല്ലാത്തതുകൊണ്ടുതന്നെ പക്ഷേ, തല്കാലം എനിക്ക് വേറെ ഒരുപാട് പണിയുണ്ട്..

Subscribe Tharjani |
Submitted by Yedu Narayanan (not verified) on Fri, 2011-08-26 14:11.

പതിവ് ശൈലികള്‍ വിടാതെ ഡബിള്‍ സ്കൂപ്പ് > > > > > >> > >

ആധുനികം എന്നാ ലേബലിന് വേണ്ടിയാണോ വാക്കുകള്‍ ഇത്രയും വളച്ചൊടിച്ചു പ്രയോഗിക്കുന്നത്??? അതോ വളച്ചും ഓടിച്ചും തിരിച്ചും പറഞ്ഞു വായനക്കാരന്റെ തല പുകക്കുന്ന സ്ഥിരം ചെറുകഥാ ശൈലിയോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശമോ?? അതുമല്ലെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെ എഴുതിയാലേ ഒരു കഥയാകൂ എന്ന മനസിലുറച്ച മിഥ്യാ ധാരണയോ??? എന്ത് തന്നെയായാലും കഥയല്ലെന്ന സ്വയം പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ നീളുന്ന ഈ ജീവിതം (ഡബിള്‍ സ്കൂപ്പ്) വായനക്കാരനെ ഒരു വേള ഭ്രാന്തനാക്കുന്നുണ്ട്. . . പ്രത്യേകിച്ചും ആരംഭ ഘട്ടത്തില്‍. . . ആധുനികനെ വിമര്‍ശിക്കുന്ന സ്ഥിരം ശൈലികള്‍ക്കൊന്നും യാതൊരു മാറ്റവുമില്ല. . . ആധുനിക യുവത്വത്തിന്റെ അഭിരുചികളെ പരിഹസിച്ചതും ആവര്‍ത്തന വിരസതക്ക് കാരണമായി. . . .ഭാഷ പ്രയോഗത്തില്‍ ഭേദപ്പെട്ട നിലവാരത്തിനു മുകളില്‍ നില്‍ക്കുന്ന എഴുത്തുകാരീ. . . . . . . ദയവു ചെയ്ത് സ്ഥിരം ശൈലിയില്‍ നിന്നും മാറി പരീക്ഷിക്കൂ. . . .ആധുനിക സൃഷ്ടികളില്‍ വരുന്ന അസഹനീയമായ ഇത്തരം പ്രയോഗങ്ങള്‍ മാറ്റൂ . . . ആസ്വാദകന് ഹൃദ്യമായ അനുഭൂതി പകരുന്ന ആധുനിക ചെറുകഥകള്‍ പുറത്തു വരുന്നുണ്ട്. . . എന്നിട്ടും വളച്ചും തിരിച്ചും ഓടിച്ചും മടക്കിയും ചെറിയ സംഭവങ്ങള്‍ നീട്ടി പരത്തുന്ന ശൈലി എന്തിനെന്നു ചിന്തിക്കൂ. . . . .ആശംസകള്‍. . . . .

Submitted by sreejith ps (not verified) on Thu, 2011-09-01 23:12.

It was really nice. I appreciate the author who realize the changes happening in male-female relations, as well as in the society, unlike our so called established writers who haven't reached 21 st century yet.