ഞാന്‍ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു ഹിന്ദുവല്ല എന്ന് കാഞ്ച ഇലയ്യ(അതോ ഐലയ്യയോ? എന്തൊ... ഉച്ചാരണത്തെക്കുറിച്ചു നമുക്കു കൃഷ്ണന്‍‌നായരോടു ചോദിക്കാം) ചോദിച്ചതു പോലെ ക്രിക്കറ്റ് കളി ഇഷ്ടപ്പെടാതിരുന്നാല്‍ താന്‍ ഇന്ത്യാക്കാരനാവില്ലെ എന്നു ചോദിച്ചതു നന്നായി. ലോകത്താര്‍ക്കും അവനവന്‍റെ അഭിരുചിക്കനുസരിച്ചുള്ള കളികള്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാം. ഞാന്‍ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു കളി ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല എന്ന് സം‌വദിക്കുകയും ചെയ്യാം. എന്നാല്‍ ക്രിക്കറ്റും ഫുട്ബോള്‍ പോലെ ആകണമെന്നു പറയാനാകുമോ? ബെന്നി ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നതുപോലെ ക്രിക്കറ്റ് ഒരു നേരംകൊല്ലിക്കളി തന്നെ. ആളുകളെ മടിയന്‍മാരാകുന്ന കളിയാണത് എന്ന കാര്യത്തിലും യോജിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഇതൊക്കെ നമുക്കു തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങളാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയവിനോദമായ ഹോക്കിക്കുള്ളതിന്‍റെ എത്രയോ മടങ്ങ് ആരാധകര്‍ ക്രിക്കറ്റിന് ഇന്ത്യയിലുണ്ട്. കൊളോനിയല്‍ അടിമത്തത്തിന്‍റെ ബാക്കിപത്രമെന്നും മറ്റുമുള്ള രോഷപ്രകടനങ്ങള്‍ ബു.ജികള്‍ക്കു വിട്ടുഇകൊടുക്കാം. എന്തായാലും ഈ ജനപ്രിയത തന്നെയാണ് ക്രിക്കറ്റിനെ പെപ്സിക്കും കൊക്കക്കോളയ്ക്കും എല്‍.ജിക്കും പ്രിയങ്കരമാക്കിയത്. ഇതോടൊപ്പം പരിഗണിക്കേണ്ടതാണ് ക്രിക്കറ്റ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ദേശീയതയും. അത് മതത്തോട് എത്രത്തോളം കലര്‍ന്നുകിടക്കുന്നു എന്നത് മറ്റൊരു വിഷയമാണ്. ഇന്ത്യാക്കാരനായ എനിക്ക് ശു-ഐബ് അക്തറിനെ ഇഷ്ടപ്പെടാം. അയാളുടെ ചടുലവേഗവും തീപാറുന്ന പന്തേറും ഇഷ്ടപ്പെടാം. പക്ഷെ അത് ഇന്ത്യയോടു മത്സരിക്കുമ്പോഴാകരുത് എന്നാണ് അംഗീകൃത നിയമം. ഒരു ഇന്ത്യന്‍ മുസ്‌ലീം ശു-ഐബിനെ ആരാധിക്കുന്നതും നമ്മുടെ കണ്ണില്‍ തെറ്റാകുന്നു. ദേശീയതയും അതിന്‍റെ മതപരമായ സ്വത്വവും(ഇന്ത്യയുടെ മതപരമായ സ്വത്വം തന്നെ തര്‍ക്കത്തിലാണല്ലോ) ക്രിക്കറ്റിനോടു ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നതുകൊണ്ടാണിത്. ഇതു തന്നെയാണ് പരസ്യക്കാര്‍ക്കും ചാനല്‍ മുതലാളിമാര്‍ക്കും വേണ്ടത്. അപ്പോള്‍ ഈ ദേശീയ ഐഡന്‍റിറ്റി കളഞ്ഞുകുളിച്ചു കൊണ്ട് കച്ചവടമറിയാവുന്ന മുതലാളിമാരാരെങ്കിലും സ്വന്തം ക്രിക്കറ്റ് ക്ലബ്ബ് തുടങ്ങുമോ? 100 കോടി ജങ്ങളെ പതിനഞ്ചോ ഇരുപതോ പേര്‍ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും അവര്‍ രാജ്യത്തിനു വേണ്ടി യുദ്ധം ചയ്യുകയാണെന്നു വരുത്തിത്തീര്‍ക്കുകയുമാണ് ഇക്കൂട്ടര്‍ക്കെല്ലാം കാശുണ്ടാക്കാനുള്ള വഴി. ആ ബോധം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാത്തതു കൊണ്ടും മിനുട്ടിനു മിനുട്ടിനു പരസ്യം കാണിക്കാനാവാത്തതു കൊണ്ടും നാട്ടിലാകെ ക്ലബ്ബുകള്‍ തുടങ്ങിയതിനാല്‍ മൊത്തം ജനത്തെ പ്രതിനിധീകര്‍ക്കാത്തതു കൊണ്ടുമല്ലെ ഫുട്ബോളും ഹോക്കിയുമെല്ലാം ഈ പരസ്യ-മാദ്ധ്യമ രാജാക്കന്‍മാരുടെ വടക്കേപ്പുറത്തു നില്‍ക്കുന്നത്. ദരിദ്രമെന്നു സ്വയം വിളിക്കുകയും നാട്ടുകാരെക്കൊണ്ടു പറയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മൂന്നാം‌ലോക(പൊന്നു ചേട്ടാ നാലാം‌ലോകമെന്നു വായിച്ചു കളയരുതേ ) രാഷ്ട്രങ്ങളിലാണ് ക്രിക്കറ്റ് ഏറ്റവും പ്രചരിക്കുന്നതെന്നതും ഇതിനു തെളിവാണ്. കടത്തിന്‍റെയും സമ്പത്തിന്‍റെയും കാര്യത്തില്‍ ഏറ്റവും മുന്നിലായ അമേരിക്ക ക്രിക്കറ്റിനെ അകറ്റിനിര്‍ത്തുന്നു. ക്രിക്കറ്റിന്‍റെ ജന്‍മസ്ഥലമായ ഇംഗ്ലണ്ടില്‍ കൌണ്ടി ക്ലബ്ബുകള്‍ ക്രിക്കറ്റു നടത്തുന്നതിനാല്‍ അവിടെയും ക്രിക്കറ്റിന്‍റെ 'ദേശീയ വികാരം' ചെലവാകില്ല. മുതലാളിമാരെല്ലാം കൂടി ദരിദ്രരാഷ്ട്രങ്ങള്‍ക്കിഷ്ടപ്പെട്ട കളി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത് പാവങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം കാരണമാണെന്ന് ബുഷു പോലും പറയില്ല. അപ്പോ ക്രിക്കറ്റിനെ കീഴടക്കി ബെന്നിയുടെ ആഗ്രഹം പോലെ മറ്റൊരു കളി തല്‍‌സ്ഥാനത്തു പ്രതിഷ്ഠിക്കണമെങ്കില്‍ ഈ തന്ത്രം മനസ്സിലാക്കി അതിനു ബദല്‍ കണ്ടെത്തുകയല്ലെ ചെയ്യേണ്ടത്? കച്ചവടത്തില്‍ എതിരാളിയെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ സാധാരണ മുറുക്കാന്‍ കടക്കാര്‍ പോലും സ്വീകരിക്കുന്ന തന്ത്രം ഇതല്ലെ. അടുത്ത കടയിലേതിനെക്കാള്‍ കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് സാധനം വില്‍ക്കുകയും ഉപഭോക്താക്കളോട് നന്നായി പെരുമാറുകയും ചെയ്യുന്ന കച്ചവടക്കാരന്‍റെ യുദ്ധതന്ത്രം ഇക്കാര്യത്തില്‍ പറ്റുമോ എന്നതാണ് ഇതിനു ബെന്നി ചെയ്യാവുന്ന വഴി. അതു കണ്ടെത്തും വരെ നമ്മുടെ ക്രിക്കറ്റുകളിക്കാര്‍ പത്തു പരസ്യത്തില്‍ അഭിനയിച്ചു കാശുണ്ടാക്കട്ടെ.[/]